don't dream it, be it!

Zuei,

Barcelonako euskaldun

unibersidade-mutilok,

egian dioxuet,

zuen artetik batek

baldin eta esplotacen badu,

hemendik hamar edo hiru urtera,

beraren anaia

obrero

edo kontadorea,

hori

zuen arteko

hori,

nire maldiziorik borobilenarekin

hornituko dudala,

sipula-sipulorum,

mundu honetako

puta

semerik

semeena

bezala.

El poder de la burguesía se sintetiza y fusiona en el Estado. No hay posibilidad de transformar la sociedad sin destruir ese Estado burgués, y porque luchamos por una sociedad sin clases sociales queremos que se elimine todo aparato burocrático del Estado, toda separación entre gobernantes y gobernados. Los privilegiados de todos los tiempos y de todos los tipos, horrorizados ante la posibilidad de perder sus privilegios, siempre han dicho que esto es imposible. De la misma forma que antes se decía que el mundo era chato o cuadrado.

Nosotros creemos que también en lo que se refiere a la administración política de la sociedad se debe terminar con la propiedad privada, terminar con este orden donde unos mandan y otros obedecen. Consejos y federaciones de comités obreros, de vecinos de barrio; comunas o consejos rurales de campesinos han sido distintas formas a través de las cuales los trabajadores se han organizado para defender los procesos revolucionarios contra la contrarrevolución interna o la agresión externa y para administrar, ordenar y conducir el conjunto de la vida social. A partir de estas bases es como entendemos se deben estructurar los organismos sociales. Efectivo poder de los trabajadores, la mayor gestión directa, la menor representación indirecta, ningún tipo de diferenciación salarial, ningún tipo de prebenda o privilegio. Eso es lo que entendemos por poder popular.

Nada de esto es invento nuevo. Es por estos ideales que en varias partes del mundo los trabajadores han hecho revoluciones, celebrado victorias y sufrido derrotas. Y desde hace más de un siglo hombres provenientes de la clase obrera y otros que sin provenir de ella se habían puesto realmente a su servicio, organizaron conspiraciones, redactaron manifiestos, juntaron fondos para la causa obrera, desarrollaron la solidaridad. Se fue sintetizando la experiencia y los trabajadores fuimos encontrando explicaciones a nuestras desgracias.

Sin conocer esa historia, sin haber leído esos libros, aún sin conocer esas explicaciones, en todo el mundo todos los días millones y millones de seres humanos que sufren la prepotencia, quieren la igualdad; quienes tienen hambre anhelan comer, quienes pasan frío y no tienen techo, quisieran tener una casa y un abrigo, quienes sufren la humillación, buscan fraternidad, quienes se saben ignorantes aspiran a una escuela, por lo menos para sus hijos.

En forma muchas veces vaga, dándole a veces denominaciones distintas, la mayoría de la gente que conoce padecimientos, dictaduras, desdichas, despotismo, pobreza, aspira al bienestar, a la solidaridad y al entendimiento entre los humanos.

No es ninguna razón de alta política de Estado, o de gobierno, de partido o de organización, de grupo o de movimiento donde está el origen primero y la razón de nuestra lucha. Ese origen está en el dolor y el anhelo de esa gran humanidad de la que forma parte nuestro pueblo.

Porque sabemos que el hombre es un ser social, queremos que desarrolle su capacidad y la ponga al servicio de la sociedad, porque queremos que todas las decisiones que incumban a la sociedad se asuman y resuelvan en forma social, porque queremos que la riqueza no sea individual o de unos pocos sino social, de todos, por eso nos llamamos Socialistas.

Porque confiamos más en el acuerdo que en la imposición, en el conocimiento que en la coerción, en la libertad que en la autoridad. Por eso somos libertarios.

Pero ya hemos ido aprendiendo que a veces las denominaciones son engañosas. Por eso no nos dedicamos a pegarle etiquetas a la lucha de los oprimidos. Puede haber gente que llamándose en forma parecida no sepa bien lo que quiere, y hay también quienes con otro nombre, o a veces hasta sin saber darle nombre, buscan lo mismo.

A todos los que sin mezquindades, a su manera y en su medida luchan por estos ideales, los llamamos compañeros.

konpromezu familiarrak eta horrelako kursiladengatik (nere lehengusuekin afaltzera eta hauek nola tajatzen diren ikustera noala sanferminetara alegia) ezin izan det gaur gasteiza joan (musikherriaren egun nazionala ospatzen da) eta bastante kabreatua nengoen ze bazirudien azkenean ez genuela afari hori egingo, eta hernanikoa eta gasteizekoa galtzeak frustrazioa sortuko zidan.

baina korreoa begiratzera sartu eta eguna poztu didate, musikherriak webgune berria du azkenean! ondo, ondo! jo baneukan gogoa webgune berria martxan ikusteko, ya enaiz gogoratzen noiz bihuirtu zen proiektu baina nago urteak pasatu direla...

izan dezue inoiz erretzen zoaztenaren sentsazioa? intentsoki, azkar, metxa bat bezela erretzen zoaztenaren sentsazioa eta inguruan dituzuenak ere erretzen dituzuiela?

zaila izaten da jendeak nere bizitzan irautea, bat bakarrik dago orain dela 7 urtetik dagoena (bera da denbora gehien daramana) baina inkluso bera ere ez da egonkorra nere bizitzan

Se puede ignorar que desde los poderes públicos, los medios de comunicación (prensa, radio, televisión) y alguna que otra asociación también, se está haciendo lo imposible para convencernos que ya está todo alcanzado en este Estado, que ya no hay que luchar por nada más, y sólo nos queda disfrutar de unos escasos derechos que pretendidamente nos tienen que satisfacer en toda dimensión.

Las marchas del orgullo, que se celebran este 28 J en las grandes capitales han perdido todo su carácter reivindicativo. Y esto no significa que la reivindicación pueda ser ajena a la fiesta, que por algo serán las persecuciones, que desde  la Iglesia Católica, se han realizado en contra de cualquier manifestación del  júbilo popular. 

Las carrozas de la marcha del Orgullo expanden a los media cuerpos hermosos y variados, plumas, lentejuelas, locazas,(cada vez menos), machorras (cada vez mas), chulazos y drags. Pero no se ven, (¿Quién y desde donde los oculta?) Los cuerpos que viven con el VIH, los cuerpos llamados (¿Desde qué cualidad?) discapacitados, los intersexuales (¿Pero entonces qué es, qué es?  ¿Chico o chica?), los cuerpos inmigrantes, los precarios, los de las criaturas que sufren bulling ante el silencio de la familia y el profesorado. Faltan esos cuerpos que siguen siendo problema para el sistema, para la norma y el capital.

         

No se ve, no se aprecia,  la rabia acumulada por  tanto derecho conculcado, la repulsa a tantas agresiones homófobas, el cuestionamiento de las políticas de salud pública, que muchas veces, son exterminadoras. Como se van a apreciar las pobres y cutres pancartas, spray y trapo, si se ven  silenciadas por los logotipos en las carrozas de las grandes marcas que anteponen una identidad consumista, rosa y  que reduce nuestra dignidad a nuestra capacidad de gasto.

No se comprenden los mensajes optimistas, compartidos por los lideres GLT (¿Para cuándo las lideresas?) y los políticos y si se echan de menos discursos y acciones que sigan poniendo sobre la mesa las diferentes formas de homofobia y opresión, y las formas de hacerlas frente.

Hay que romper con el modelo de uniformador del gay blanco que sólo es aceptado por su capacidad adquisitiva, hay que hacer ver otras realidades. Transexuales a los que se quiere patologizar, bolleras ajenas a los modelos de belleza heterosexuales, maricones viejos y niños, lesbianas sadomasoquistas, locazas pasivas, camioneras con bigote…Dejemos claro que no todas pertenecemos a esa minoría de gays y lesbianas domesticadas que se conforma con un consumo rosa.

Perder el sentido crítico, dejar de problematizar las relaciones, el cuerpo, los sexos, géneros y sexualidades en aras de una integración y de un reconocimiento, es perder el caudal de subversión de un movimiento que nació desde la protesta y que debe seguir cuestionando,  un modelo social injusto y segregador.

No perdamos el espíritu de Stonewall, reivindiquemos la lucha a cara de perro*: si dejamos que se nos convierta en un mero nicho del consumo, si aceptamos la asimilación con un silencio subvencionado, qué triste huida nos espera.

Sejo Carrascosa

Notas:

^*Etica Marica. Paco Vidarte. Madrid 2005

(eutsi.org-tik hartua)

bada malcolm x izeneko tipo bat zeinaren historia bat oso interesgarria zaidan, tipoak esaten du bere "x" hori hartzean gauza asko esan nahi zuela, baina niri gehien gustatzen zaidana hau da: malcolmen ustez bere abizena seguruena bere arbaso esklabuen jaberen batek jarritako abizena da, bere iraganaren ondorio, esklabutzaren ondorio. eta horrexegatik, esklabutzaz ernegatzen duelako eta etorkizun hobeago bat nahi duelako jartzen du "x", ez duelako esklabuen jabearen marka izan nahi.

askotan pentsatu det horretan, eta nola gure izenak gaur egungo genero-rolen inposaketaren ondorio diren, eta agian guk ere malcolmek eta bere lagunek abizen inposatzaileekin egin zutena gure izenekin egin beharko genukeela, gure izaera estabilizatzean gu identifikatuko gaituen izenm bat aukeratuaz, hankartean dugunak determinatuko ez duen izen bat aukeratuaz, gure esklabutza kulturalari aurre eginaz.

batzutan baloratuak ez garela pentsatu, gauzak egiteari utzi eta itxoin egin behar degu beste batzuk baloratzen gaituztela ikusteko. kuriosoa, ezta?

antzeko zerbait gertatu zait, eta bide bat agortu dela ikusten badet ere (momentu hontan behintzat bai) soilik pertsona hoiengatik bada ere bide berriak aurkitu behar ditudala uste det

http://www.kamaradak.org/?p=1407

Gizarte heterosexista batean bizitzeak duen gauza negatiboetako bat arautik ateratzen den guztia jazartzearen behar hori da. Homosexualitatea ez da beti gaizki ikusia egon, eta ez da beti modu berean gaizki ikusia egon erez, baina gizarte kapitalista aberatsa da oso kontrol sozialerako instrumentuetan. Bi fronte nagusi ireki ziren, homosexuala pekataria da eta homosexuala gaixoa da. Pekatari gutxik izan nahi zuten, eta gaixotasunak sendatu ahal zirela planteatu zen, beraz “sendatzearen” prozesu humillantea hasi zuten. Urteak pasa dira eta harrigarria da zenbateraino dauden sartuak gure “gizarte tolerante” honetan orainarte aipaturiko basakerien eboluzioak, baina zorionez ez da dena burua makurtzera mugatu, goazen erresistentziaren aspektua pixkat ikustera.

1969an Estatu Batuetan sarekadak ohikoa ziren desira homosexuala zutenentzat, baina urte hartako gau legendario batean transek, maritxuek, bollerek eta abarrek poliziari aurre egin zieten stonewall inn tabernan sartu zirenean, eta 3 egunez segidan istiluak egon ziren. Hor kokatzen da ofizialki gay mugimenduaren hasiera, eta horregatik ospatzen da ekainaren 28an harrotasun eguna. Transek, maritxuek eta bollerek barrikadak altxa zituztelako eta poliziari aurre egin ziotela ospatzeko.

Horrek “gay liberation front”ak sortu zituen munduan zehar, baita hego euskal herrian (ehgam) edo katalunian ere (fagc) zeintzuek jazarpen poliziala jasan behar izan zuten garaiko legedia homofoboarengatik, zeina 80. hamarkada ia amaitu zen arte egon zen.

Baina gay liberation front haiek ekainaren 28 a borroka egun bihurtu zuten garaian garaiko demandekin eta urtero presente daudenekin (errespetua, homofobia deuseztea eta abar).

Denborarekin gay batzuk boterea lortzen hasi ziren eta errealidade berriak sortzen joan ziren, eta errealidade berriak ziren borroka interclasista bihurtzen zihoala, honek dakartzan arazoekin. Gay talde boteretsu bat osatzen joan zen, euren negozio gayak indartzen joan ziren, euren talde gayak paralizatzen joan ziren bezela edo euren artean ezberdintasunak sortzen joan ziren bezala.

Honek, Estatu Batuetan eman zen egoerara eramaten gaitu, mugimendu feminista klasiko heterosexual, zuri eta klase altukoari homosexualen eta lesbianen mugimendu klase altuko eta zuriak batu zitzaizkien, eta imaginatzen zaila ez den moduan horrek jende asko kanpoan uzten zuen, hori dela eta, baztertuek, baztertuetako batzuk, queer teoria garatzeari ekin zioten, margenetatik borrokatzea, klase kontzientzia argi batekin, jazartua denak beste norbait jazartu beharrean jazartzaileari hanka txikitzea, alegia. Eta errealidade berriak joan ziren sortzen askapen sexualaren mugimenduan, aliantza berriak sortzen joan ziren bezela.

Izan ere, ikusi zen gay mugimendu ofiziala ezin zela gu identifikatzen gintuena izan geroz eta gehiago kapitalismoaren mesedetan ari baitzen, eta gu kapitalismoak jazartzen gintuen ere. Orduan klase prekarioa zela gure eremua ikusi zuten maritxu, bollera eta trans batzuk (maritxu bollera eta trans terminoak klase prekarioko kide hoiek erabiltzen dituzten terminoak dira homosexual eta lesbiana ofizial zuri eta klase altukoetatik ezberdindu eta erresistentzietan kokatzeko) eta honela antikapitalismoaren barnetik ematea iraultza sexuala planteatu zen.

Espainiar estatuan “la radical gai”, “lesbianas sin duda” eta berriki “acera del frente” edo “guerrilla travolaka” eta horrelako taldeak dira politika hauen adibide.

Baina dena ez da horren polita. 1992an europride (europa mailako harrotasunaren ospakizuna) hasi zen, europride fartsa bat da, barrikadetan sortu zen mugimendu bat kokakolaz eta azukrez zerri zerri eginda uztea bezela da.

Harrotasun egunarekin jolastu, homosexual aborregatuak mugitu eta denak batera musika ezin ozenagoarekin dantzatu eta kontsumitzea da oinarria, eta lobby gaya diruz gainezka eta sektore kritikoak ixilik mantentzea.

1998an londonen lehen queeruptiona egin zen, queeruption queer politikak eta ekintza zuzena nahasten dituen jardunaldiak dira, urtero munduko txoko ezberdin batean egiten direnak, askapen sexualerako bidean martxan jarri eta ospatzen den lekuko problematikan eragitea izaten du helburu (hala adibidez tel aviven palestinaren okupazioaren amaiera eskatzen, edo euskal herrian hurrengo urterako prestatzen hasi zen baina atera ez zen queeruptionean bake prozesua ematearen aldekoa)

2007an Madrilen ospatu zenean stonewall berri bat eman zen, Madrilen egin zenean egoera kritikoa zen jada, geroz eta ekainaren 28 gehiago publizidadez josiak eta sponsorrarekin dira (Euskal Herrikoak eta oso gutxi gehiago kenduta espainiar estatuan), gainera hasieran egunez aldatzen bazen manifestaziora joian behar zutenek lanera joan beharko zutelako zen, orain berriz egunez aldatzen bada (aurten Madrilen adibidez uztailaren 5ean da) diru gehiago atera daitekeelako izan ohi da.

Goazen berriro europridean kokatzera, 2007, Madrilen, telebistaz retransmisioak, miloi bat pertsona alaskaren doinura dantzatzen eta bukaeran infinitamente gay izeneko talde enpresario baten festa 100 eurotako sarrerarekin (ikusteko noraino iristen diren) bueno, ba marea horren inguruan eta madrilgo rompamos el silencio dinamikaren barnean leen aipatu ditugun maritxu bollera eta transek bloque alternativo por la liberación sexual (bals) izenaren pean antolatu eta beste eremuetan ikustera egionagoak gauden seinalamendu dinamikak hasi zituzten infinitamente gay eta europrideren kapitalismo arrosaren aurka manifestatuaz “audiencia nacional para orgía homosexual” “placer clitoral contra el capital” edo “contra el capital guerra social”, stonewall berri bat hasi da, klase stonewalla, ez baititugu ez antikapitalista homofoboak ez kapitalista homosexualak nahi, benetako eraldaketa soziala nahi badugu oinarrira jo behar dugu, kapitalismoa heterosexismoa eta botere erlazio jazartzaileak suntsitzera. Festa dibertigarri eta alaiak jatorria ahaztu du, saldu du, homofobiak dirauen artean ezin dugu antzezpen kutre eta zentzubako honekin jarraitu, herraren eguna bihurtu behar dugu ekainaren 28.a, ezin dugu horrenbeste pertsonen borroka eta bizitza desagertarazi, gure esku dago. Bururik gabeko oiloak bezala bazter guztiak aztoratu eta lumaz jostera goaz, ezin gara aske izan gure anaia palestinarrek alde egitea beste biderik ez duten bitartean dela okupazioagatik edo maritxuak direlako, ezin gara aske izan gure mugimenduetan homofobiak irauten duen bitartean edo kolonbian transak erahiltzen dituzten bitartean, ezin dugun bezela aske izan gure bizilagun bollera humillatzen duten bitartean. Elkartasuna eta borroka heterosexismoaren aurka!

DEKLARAZIO PROBISIONALA

GAZTEHGAM-EK EZ DU IZAN NAHI…

 

-         Lehendik askatasun sexualaren alde beste inor borrokatu ez balitz jardungo den gazte taldea. Hori dela eta, gure erreferentea EHGAM izango da, elkarrekin eta oso nahastuta gaude.

-         Merkantilizazio gunea, halabeharrezko erakundetze esparrua edo talde eragile zuzen eta obedientea. Hori baino dibertigarriagoa eta erasokorra izango da.

-         Gay zurientzako leku itxia. Emakume lesbianek, transgeneroek, beltzek, transexualek, han eta hemen jaiotakoek… guztiok gure lekua izan behar dugu.

-         Talde endogamiko autoerreferentziala: Mugimendu zabal bateko kideak izango gara, konplizitatea eta batzen gaituen hori bilatuko duena.

-         EHGAMen espiritu sortzaile, bateratzaile eta antisektarioak kutsatuta eta liluratuta gaude.

-         Non eta zein testuinguruan bizi diren ez dakiten pertsona taldea. Opresio eredu guztien aurka gaude, baita guk geuk (bir)produzitzen ditugunak ere.

GAZTEHGAMek IZAN NAHI DU

 

-         Iraultza sexualerako tresna bat Euskal Herrian. Iraultza rolak apurtzeko, Iraultza mugarik gabeko afektibitatea lortu ahal izateko, Iraultza jendartea eraldatzeko, Iraultza heterosexismo eta matxismoaren kateak hausteko… bai, Iraultza.

-         Gazteontzako gune zabala eta parte hartzailea.

-         Talde bat eztabaidatzeko, oihukatzeko, ekintzak egiteko, ligatzeko, borrokarako, manfiak prestatzeko, irakurtzeko, entzuteko eta askoz gehiago.

Eta hau guztia bermatzeko, Gaztehgam-en biltzen den militanteek dokumentu hau bertan behera utzi, sutara bota edo goitik behera aldatu nahi baldin badute, eskubidea dutela ziurtazten dugu

1. zer da "adarbakar arrosa ikustezina"?
izaki jainkotiarra da. existitzen den guztiaren sortzailea.

2. nola dakizu erreala dela?
adarbakar arrosa ikustezinaren liburu sakratuak dioelako beti existitu dela eta existituko dela

3. frogatu dezakezu existitzen dela?
eta zuk frogatu dezakezu ez dela existitzen? ez det uste.

4. bale, baina ezin dezu frogatu ez dabiltzala elefante laranja ikustezinak zure etxetik bueltaka ezta?
ez gaude elefante laranja magikoetaz hitz egiten, jainkoaz ari gara.