Hakkama tolestu ezinik

Aikido Online-tik ateratako artikulua. Ez daukat itzultzeko denborarik, baina ez da hain garrantzitsua, ezta? Disfrutatu!!

Autodefensa: defensa contra uno mismo

por Lynn Seiser

Recientemente, en un seminario en el Westminster Aikikai Dojo en California, el editor y empresario Stan Pranin, resaltó varios puntos de interés. Él enfatizó que la autodefensa era la defensa de la vida, de la libertad y de la propiedad. Preguntó también ¿cuáles serían las probabilidades que fuéramos atacados por un karateka entrenado? Muy pocas o ninguna. Así, continuó con otra pregunta: ¿Cuáles son las mayores amenazas a nuestras vidas, libertades y propiedades? Respondí las tres preguntas de la misma forma. La mayor amenaza a mi vida, mi libertad y mi propiedad es mi propia estupidez. Pranin Sensei apuntó que la mayor amenaza a nuestra vida es no tomar cuidado de nuestra salud, la mayor amenaza a nuestra propiedad era no ser responsable financieramente y pagar nuestras cuentas, y la mayor amenaza a nuestra libertad era la de efectuar actos ilegales que nos harán aterrizar en la cárcel.

O-Sensei creía que la verdadera victoria era sobre uno mismo, no sobre otros, y que el Aikido podría proveer un sentido o cura para un mundo en caos, confuso y conflictivo. Quizás, lo que él quiso decir era que había que utilizar el entrenamiento del Aikido como una herramienta para sobrepasar nuestro propio centro de ignorancia. Uno de los elementos o conceptos del Aikido que me gusta es el de movernos antes que resistir e intentar mover o cambiar a la otra persona. Enfocándonos en nuestro propio movimiento, la otra persona puede elegir seguirnos o separarse a su propia voluntad.

Nosotros mismos somos nuestros peores enemigos. Ésta es una expresión común y una igualmente común realidad. Como consejero y psicoterapeuta, puedo testificar que muchas personas se tratan a sí mismos mucho peor que a los demás, especialmente a las personas de las que están a cargo. Yo creo que esto es algo bueno. Por supuesto, hay personas que piensan que todo gira en torno a ellos y se tratan a sí mismos de la mejor forma, mientras que otras personas están sólo en sus pensamientos secundarios. Estas personas merecen nuestro entendimiento y compasión a manera de evitar entrar a cualquier relación o negocios con ellos. Ellos merecen nuestra compasión debido a que usualmente terminan solas e infelices. Mayormente, me siento satisfecho de que no hagamos a otros lo que no nos hacemos a nosotros mismos. De hecho, si nos tratamos a nosotros mismos tan bien como tratamos a nuestros seres queridos y amigos, podríamos estar mucho mejor.

Una de las primeras cosas que aprendemos en Aikido es a relajar el cuerpo y calmar la mente. Para obtener lo mejor de nuestro entrenamiento, no negamos el ataque del uke y tampoco le decimos cómo debería atacar. El camino Aiki es el de recibir el ataque, aceptarlo y mezclarse con él. Nosotros lo redireccionamos antes que resistirlo. Recibimos en equilibrio con finura en lugar de hacerlo con fuerza. Intentamos controlar la situación y no hacer ningún daño.

¿Como nos defendemos contra nosotros mismos? Einstein dijo que el tipo de pensamiento que crea un problema no es el tipo de pensamiento que lo soluciona. Muchas veces, nuestro peor enemigo es una creencia en la escasez. Creemos que no somos suficientemente ricos, suficientemente poderosos, suficientemente atractivos o bellos, suficientemente inteligentes, y ciertamente no hay suficiente tiempo así que queremos todo ahora mismo. Todo esto refleja prejuicios. Todo esto nos dirige a la ansiedad y a la depresión. Nuestra mente aparece como nuestro peor enemigo. Si identificamos con la mente el pensamiento que así es como somos, ése será el camino de la realidad. Cuando aceptamos y mezclamos estos pensamientos, nos colocamos fuera de ellos y veremos que simplemente aprendemos de ellos mientras dure el viaje. Quizás aprenderemos de personas y de la sociedad lo que realmente creen, pero esas creencias usualmente no proporciona mucha dicha. Si aceptamos que los pensamientos negatibos no son sino pensamientos aprendidos, comenzaremos a quitarles importancia. Redireccionar nos permite cambiar nuestras mentes.

Si tu mente fuera tu compañero de entrenamiento en el Dojo, aceptarías su intención positivamente. Practicarías el entrar y mezclarte con ella. Comenzarías a desequilibrarla y redireccionarla. La controlarías gentilmente. Si algo no funciona, en lugar de resistirnos y ponernos nervioso, quizás seria más fácil simplemente aprender de nuestros errores y volver a elegir el camino correcto.

Aikido es un arte marcial, y los demonios reales que enfrentamos y contra los que luchamos son el propio autojuzgamiento y el autocastigo. Quizás la mejor defensa propia sea la propia autoaceptación. Autoaceptación significa aceptar la responsabilidad total y el control de quienes somos y las consecuencias de las elecciones que realizamos.

Gracias por escuchar, por la oportunidad de ser un servidor, y por compartir el viaje. Ahora, vuelve al entrenamiento.

Zarautz bezalako herri batean uztailean kalera irtetea tortura hutsa da. Turistak daude han-hemenka, Euskal Herrikoak, estatukoak eta atzerrikoak. Baina ez da tortura bat turistak direlako (adi, laster giri eguna egingo da Zarautzen), oporretan daudelako baizik. Gu, oraindik, lanean gaude, edo jardunean. Bihar izango da azken klasea, eta amaiera gisa, Rafak afari gozo-gozoa prestatuko digu.
Ikasturtea argi-itzalez beteta egon da. Zorionez, esan dezakegu ikasturtea oso argitsua izan dela. Helduen taldea finkatu egin da, zailtasunak zailtasun (Iñigoren lana, Nestorren lesioa, Gaizkaren urte sabatikoa…), eta hastapen ikastaroak arrakasta biribila izan du. Bestalde, haurren taldea itzelezko poz iturria izan da.
Gutxi, baina itzalik ere izan dugu, eta izugarrizko zeresanak eman ditu. Hau idatzi dut gure foroan (erdaraz idatzita dago, baina orain ez dut itzultzeko denborarik):

El presidente se puso rápidamente manos a la obra.

Hablaré primero de los descartes: WAKE, en principio, descarta Antonianos, Orokieta y Garma.

Antonianos porque no han mostrado el menor interés por lo que pueda pasar con nosotros, con Karmele, con Viola (Taichi) y con Oskar (KM). Han gestionado muy mal todo el asunto, hasta el punto de que, después de quitarse a Karmele de encima, le han dicho que quizás podrá seguir. Os adelanto que Karmele no tiene intención de seguir y que ha comunicado al director saliente del colegio que se lleva el tatami. Es decir, las negociaciones para quedarnos como parte del alquiler por el tatami (que pagaría el colegio a Karmele) no han salido adelante.

Orokieta porque son los que más trabas pusieron en su día a recibir la información sobre aikido infantil. Dijeron que no tenían instalaciones adecuadas, aunque al ser centro público podríamos usar esas instalaciones, después de seguir los trámites previstos, que desconozco.

En cuanto a Garma, hubo un pequeño rayo de esperanza. El dueño está abierto a alquilar, y dispuesto a hacerse cargo de la retirada de las máquinas. Sin embargo, pide un alquiler que Karmele no puede hacer frente, ni siquiera manteniendo las mismas actividades. Así que para nosotros también es un camino que, de momento, está cerrado. Una pena, porque el sitio, en el mismo malecón, es un lujazo.

Las puertas no cerradas de momento: Salbatore Mitxelena, La Salle y el polideportivo.

Salbatore Mitxelena ha sido siempre el último sitio que he contactado, y la verdad es que estoy un poco saturado de este tema (y harto del desinterés general de los colegios) y lo he dejado un poco de lado.

El colegio de La Salle ha sido el único que ha mostrado un mínimo interés. Me dijeron que la asamblea de padres estudiaría la opción de aikido infantil, y lo hizo. Lo que pasa es que el aikido es tan parecido al judo, que seguiremos con judo. No sé si fue un comentario interesado o simplemente basado en la ignorancia. A partir de ahora, como mi hija va a estar en ese colegio, yo participaré en las asambleas, y veremos qué se puede hacer con los niños. Eso sí, para el siguiente curso (2010-2011). En cuanto a las clases para adultos, es algo que se tratará en la primera asamblea de los padres, justo antes de Fiesta Vasca.

Bien, el polideportivo, el auténtico via crucis de WAKE. El cúmulo de despropósitos ha sido tal que ha pasado un mes desde que hicimos el primer contacto. Primero, Edorta nos cortaba el flujo hacia el director, y además se mostraba muy pesimista con la respuesta a nuestra solicitud. Después, Jone, que trabaja en ZKE, me dio el nombre del director, y al preguntar directamente por él, no hubo ningún problema para hablar con él. Me dijo que, como había habido cambio de concejal de deportes y el nuevo concejal estaba poniéndose al día, había habido algún retraso, y que el lunes siguiente, 20 de julio, iban a reunirse para decidir sobre las solicitudes. También me dijo que le llamara tranquilamente.
Bien, llamé el lunes, el martes, el miércoles y el jueves, y nunca le pillé en la oficina. El viernes me dijeron que no iba a estar en todo el día y me dieron su dirección de mail. Le escribí el mismo viernes por la tarde, y el lunes por la mañana me llamó. Esto es lo que me dijo: que no me había llamado porque todavía no estaba cerrada la programación del polideportivo, por lo que no sabía qué horas y espacios había disponibles.
Entonces tuve un flash y supe que no tenían ni idea de que necesitábamos tatami (¿no han leído la puñetera solicitud?). Cuando se lo dije, dijo que eso complicaba más las cosas, porque además de judo y yoga, el tatami se usaba para dar pilates y otras actividades. Me preguntó si nosotros podríamos conseguir las planchas y le dije que sí, por si acaso. En fin, dijo que estudiarían la posiblidad de buscarnos algo fuera del polideportivo si no había sitio dentro.

La respuesta, la semana que viene. A ver si es verdad y luego no nos sueltan que ya están de vacaciones.

La última opción, alquilar un local, está por estudiar. Habrá que estudiarlo entre todos.

Ez dakit zenbat denbora izan nazen hilaren 20aren zain. Gasteizko ikastaroaren barri izan nebanetik, ikastaro pare batera joan naz (horretako bat Franck Noëlek Gasteizen be emondakoa), baina Juan Pedro Poderosoren ikastaroek zerbait berezia dekie: sustraira itzultzea da, aspaldiko lagunak ikustea, erronkari aurre egitea...
Sustraira itzultzea, nire aikido formen mamia handik ekarri nebalako. Aspaldiko lagunak ikustea, aspaldikoak eta lagunak direlako, maiz alkar ikusten ez dogulako (nahiz eta hamengoak be laster sartuko diran aspaldikoak kategoria horretan). Erronkari aurre egitea, Juan Pedro etengabeko bilakaeran dagoala emoten dauelako, beti zerbait barri eta barritzailea dakarrelako...
Azken ikastaroak egun batekoak izaten dira, baina nahikoa ideia, kontzeptu, teknika eta mugimendu emoten deuskuz, urtebete landuteko adina, alegia.
Gasteizen, bokkena eta joa izan ziran protagonistak: ukek bokkena erabilten eban, eta torik, joa. Ikusi genduan armen mugimenduak zelan aplikatu daitekezan armarik ez dekogunean. Hainbat eta hainbat ñabardura dagoz horren azpian, ezkutuan. Batzuk argi ikustekoak, eta beste batzuk, aldiz, oso-oso zoliak. Berbarako, gyaku yokomen kolpeak ushiro kiri otoshi iradoki euskun (oso erraz ikusi genduan), baina, beste batetik, bokkenaren shomen uchia absorbitzeko eskuturraz egin genduan mugimenduaren bidez, irimi nagen ukearen atzean ipinteko klabea ikasi genduan. Izugarri aberasgarria izan zan.
Hasieratik irimi azpimarratu eban. Joaren bidez ikasi genduan. Atemia bularrean emoten dau Juan Pedrok. Normalean, atemia arpegian emoten ohituta gagoz, baina berak bularrean emoten dau, eskua zabalduta, eta oinak ondo finkatu baino lehen harrapetan dau ukea, eta oreka erraz galaraoten deutsa. Berez, lau teknika bakarrik landu genduzan (eta danetan, erasoa shomen uchia izan zan): gokyo ura, irimi nage, ushiro kiri otoshi eta kote gaeshi. Oso prozedura sinplea zan: irimi, atemi, absortzioa eta teknika.
Berezia izan zan irimi nagen eta kote gaeshin zelan erabili genduan ukeren ukondoa: proiektatu egin behar izan genduan ukondoa, ukeren gorputzaren aurrekalderantz, kuzushi lortzeko. Gero, irimi nage egiteko, ukeren bi sorbaldetatik luzatzen zuen kuzushia, eta ez besotik. Kote gaeshi egiteko, kanpoko eskuaz ukeren ukondoa aurrekalderantz proiektatzen ari ginala, besteaz eskuturretik heldu eta absorbitu egiten genduan, ukemia proboketako.
Eta Juan Pedrok joa zelan maneiatzen dauen ikustea! A ze gustua! Zehatza, potentea... Haluzinatuta geratu nintzan, benetan. Espero dot laster besteren bat egotea!

Haurren eskolak amaitu egin dira, udako oporrak hasi dira eta. Izugarri pozik amaitu dugu denok: haurrek, Ekain laguntzaileak eta nik. Ondo pasatu dugu, asko dibertitu gara, asko ikasi dugu. Haurrek ez ezik, nik ere asko ikasi dut, batez ere. Oso esperientzia aberasgarria izan da. Eta abian da hurrengo ikasturterako planifikazioa. Ikastetxeek informazioa jaso dute, eta kartelak laster eramango ditugu inprimatzera, aldaketa txikiren bat egin eta gero. Lehen aldiz egiten ari gara horrelakorik, eta freskotasun falta sumatzen dugu, baina hasiak gara!

Ikaragarri polita izan da haurrei irakastea, edo haurrei ikasteko aukera ematea. Zer desberdina den haiei irakastea helduen aldean. Harrigarria izan da haien zintzotasuna, jakin-mina eta irekitasuna, eta, alderdi mentalaren aldetik, mugimendu bera behin eta berriz egiteko borondate ona. Gurasoekin ere zorte handia izan dut. Arazorik gabe ulertu dute aikido ez dela beste borroka arteen modukoa, aikidok indarkeria mota guztiak baztertzen dituela, justifikatuak, bai, baina are gehiago justifikatu gabeak. Nik izan nuen erronka: lehenengo eta behin, haurrak aikidoren oinarriak ulertzeko gai direla sinetsi behar nuen. Eta ondo baino hobeto ulertu dituzte, heldu askok baino nabarmen azkarrago.

Helduekin ere antzeko planifikazioa egingo dugu. Kartelak ipiniko ditugu eta irailaren hasieran erakustaldiren bat edo beste egiten ahaleginduko gara, Zarautzen, ahal izanez gero. Zenbat eta gehiago izan, orduan eta hobeto. Ea aikidoren hazia Zarautzen eta inguruko herrietan ereitea lortzen dugun!

Historiaurretik, gizakiak ondo jakin dau besteakaz alkartuz gero indartsuagoa izango zala; hau da, mamutak-eta ehizetako aukera gehiago eukazala. Otsoek eta lehoiek taldetan ehizetan dabez harrapakinak. Eta jatorrizko sen horreek alde batera utzi eta hain primitiboa ez den adibideren baten bidez azaldu gura izanez gero, gure euskal mendi berdeei erreparatu beste beharrik ez dogu: gure mendietan, ohikoa zan herri lana, herriko biztanleen artean beharrezko lanak egitea; danek egiten eben beharra, danen onerako. Alegia, pertsona batek bakarrik ezin dauz zeregin guztiak bere gain hartu; noizbait, zerbaitek huts egingo dau, eta ezin izango dau behar dauen guztia lortu. Askoren artean, aldiz, askoren onura lortu daiteke.

Batzuetan, otso bakartia izan naz orein talde baten aurrean. Zein harrapatu erabagi ezinik, bati begiratzen deutso hasikeran, eta beste bati gero. Ez da bere lekutik mugidutera ausartuten, koitadua. Jana lortu ezean, gosez hilko da. Azkenean, etsipenaren etsipenez, orein baten atzetik urteten dau, ziztu bizian. Atzaparrak lurrean iltzaduten dira, eta otsoa gero eta azkarrago doa urrats bakoitzean. Abiaduraren ondorioz, haizeak txistu bizia jotzen dau otsoaren belarrietan, eta ilajea gorputzari itsasten jako, erresistentzia gitxiago egiteko. Bizirik irauteko senak bultzetan dau otsoa, baina baita oreina be. Bizirik atara gura dabe bi-biek borroka horretatik. Ni nintzan otsoa, eta taldeko orein igeskorrak, nire gain hartutako zereginak.

Otsoak ehizan arituteko legez, laguntza lortu behar neban, eta alkartea sortutea otu jatan; alde batetik, funtzioak banaduteko, eta beste batetik, Amagoia Aikido Klubagaz modu formalago batean lotuteko. Bilera bat egin neban Amagoiako Jose Luis eta Juantxogaz, gure asmoen barri emoteko; ondo iruditu jaken. Gero, ikasleakaz bildu nintzan, eta eurak nigaz ados egon zirean. Jokabide ezin hobea izan dabe beti, eta oraingo honetan be bai. Alkartea sortutea erabagi genduan, eta horren barruan, kirol agrupazinoa egitea. Izenagaz bueltaka gagoz orain, arazo burokratiko bategaz ataskatuta: Kirol Erakundeen Erregistroko funtzionario batek esan eustan Eusko Jaurlaritzako 29/1989 Dekretuaren arabera agrupazinoaren izenean ezin dala aikido berbea ipini, kirol nagusia judo dalako, eta judo berbea ipini behar dogula, gustatu ala ez. Zentzugabea. Dekretua irakurri dot, baina modalidad deportiva aipatuten da, eta ez da inon esaten kirol horrek federazioko kirol nagusia izan behar dauenik. Argitu beharra dekogu. Bitartean, zenbait jarduera prestaduten hasi behar dogu: erakustaldiak, hitzaldiak, kartelak… estrategia zehaztea, azken batean. Behin funtzioak banatuta, askoz errazagoa izango da dena, eta seguru nago etorkizunari begira eraginkortasun handiagoz jardungo dogula eta taldea handidutea lortuko dogula.

Hurrengo atalean: Zertan geratu gara?

Bidegurutze batean nago. Normalean, aukera iturri direz bidegurutzeak: hainbat lekutara joan zaitekez, edo atzera bueltatu be bai. Halanda ze, zenbaitetan, bidegurutzeak zurrunbilo bihurtzen direz. Orain dala hilabete batzuk, zalantzatan nengoan, krisialdi moduko batean nengoen, eta zenbaitek lagundu eusten zalantza batzuk argiduten. Beste zalantza batzuk ezkutuan geratu dira, zelatan, ni noz despistatu zain. Zalantza horreetako batek soilik kezkatzen nau; besteak denporeak sendatuteko modukoak direz (horreekaz kezkatutea eta Anbrosioren karabinea…), ondo dakit-eta praktiketan orduak sartuz eta burua ipiniz itzalak desagertu egingo direzela. Baina beste zalantza hori… Beste zalantza horrek kezkatzen nau: aldatzen ari ete naz? Eta aldatu gura dot? Badakit energia ez dala ez sortzen ez suntsitzen, aldatu egiten dala. Badakit geratzen den ura usteldu egiten dala. Badakit… Eta badakit orain ez nazela nire buruaz bakarrik arduratu behar: ikasleek eta txikien gurasoek nigan ipini dabe konfiantzea.
Hortaz, komeni jat aldatutea? Lan lerro jakin bati jarraitu beharko neuskio? Mezu kontraesankorrak bialduten deustez neuronek: bero-bero dabilzenek (bihotzaren mezulariak) orain arte jarraituten bultzetan nabe, esperimentetan, eta hotzek (“e! hi! ipini eizak oinak lurrean” esaten deustenak), aldiz, arreta eta ahalegina zerbait finkoan jarri behar dodazela. Eta usten dot horixe egin behar dala, edo horixe egin behar dogula irakasten ari garenok. Erantzukizun handia dekogu, batez be hasikeran, eta askotan, ikasle moduan han-hamenka ibili garenean, bardin jarraituten dogu, albait ikastaro guztietara joaten. Eta ikastaroa amaituta, dojora itzultzen garenean, txoriak sartzen jakuz buruan, eta hegan hasten dira, bazterrak nahastuten.
Orain dala egun batzuk, Leioan hasi ginan batzuk alkartu ginan Jabigaz Erromon. Jabi eta Sabin izan ezik, besteak ez nebazan garai hareetatik ikusi. Berba gitxi egin gendun aikidori buruz, bai apur bat egungo egoer burokratikoari buruz. Eta etxera bueltan nengoala, ohartu nintzan aldatuten ari nintzala eta aldaketa hori kontrolatu behar dodala. Fikzio zientziako hizkuntzan, ez deutsat prozesu horri itxi kontrolatu naian. Jatorrira itzuli behar naz. Eta, egia esan, Migeli esker, zorionez, ez da gatxa izango jatorri espiritualera itzultzea, jatorri fisikotik urrin banago be. Gauza askotan, Jabi gogorarazoten deust, nahiz eta oso desberdinak izan. Jakina, oraingoz be Jose Luis izango da nire Donostiako irakaslea. Asko zor deutsat, eta zorrak ordaindu egin behar direz.
Hurrengo atalean: alkartea edo dana dalakoa.

Zaila den oro egiten saiatu behar gara, erraza dan artean. Lao-tsek esan eban. Krisialdi moduko batean nengoen, lohi ilun eta lirdingatsu batean. Ez nengoen seguru azterketa egin ala ez. Baina esaldi hori irakurrita, apur bat adoretu nintzan. Egia da korrika egiteak ez dauela balio; izan be, garaiz urtetea da garrantzitsua. Azken orduko kezkak ideia hori ekarri eustan gogora, baina Mendebaldeko filosofiak salbatu egin nau, atzera be. Saiatu egingo naz. Ez azterketa egiten, argi baitaukat orain arteko mailari eusteko moduan ez banago ez dodala egingo. Azterketa prestatuko dot, bene-benetan prestatu be. Jakintsuen batzordekoei galdetuko deutset, eta eurek erabakiko dabe, zelanbait, itzelezko urrats hori emon daikedan ala ez.
Hasi naz Miguelen klasean lotzen. Hasikeratik abisatu eustan kaña emongo eustala, ahal guztia zuzenduko eustala. Sensei bakoitzak bere ikuspegia dau, eta aprobetxatu egin behar dogu, gure aikido albait gehiena aberasteko. Eta berehala hasi jatan zuzenduten. Kontua da, eta horretan Miguelek arrazoi deko, lehen edo bigarren danetik aurrera, beste zerbait bilatu behar dogula. Forma eta dinamika esan eban: sankakutai delakoa, jarrera, bizkarra… Apalak izan behar gara aikidokok, eta kritikak onartu, gure kasuan, beti-beti, konstruktiboak direzelako.
Hurrengo atalean: aldatzen ari ete naz?

Gipuzkoako Judo Federazioko Aikido atalak sei hilez behin, gutxi gorabehera, ikastaro bat antolatzen du. Aurten, martxoaren 1ean izan zen, eta ihaz legez, Anoetako borroka arteen udal zentro berrian. Bi ordu iraun zuen, besterik ez, baina ikasteko nahikoa material eman ziguten irakasleek. Miguel arduratu zen lehen orduaz, eta Jose Luis, bigarrenaz. Ai-hanmi katatedoriko proposamena batak, ushiro ryotedorikoak besteak. Miguelentzat oso garrantzitsua da oinarria, kihon delakoa: hainbat ukemi egin genituen, irimi-tenkan (chudan no kamae eta jodan no kamae), shikko… Ondoren, ai-hanmin, esan dudanez, kokyu-ho egiten hasi ginen: irimin sartuz eta lokian atemia emanez, eta lokitik behera besoan absorbituz. Kokyu-horekin jarraitu genuen, nik hemen Zarautzen lantzen dudan moduan: barrutik irimi-tenkanen bidez absorbituz. Gero, irimi-nage omote egin genuen, eta gero, oso gustuko dudan forma bat landu: ikkyo egiteko absorbitu eta, ukeren besoaren azpitik, irimi tai no henka eginez sartu. Izugarri dut gustuko. Bariazio horrekin, kote-gaeshi eta nikyo egin genituen, besteak beste. Tente egoteko gogorarazi behar izan zidan Miguelek; itxuraz, makurtzeko joera daukat. Haren klaseetara joateko gogo handia daukat. Beharbada, astearte eta larunbatetan Jose Luisen klasera joaten jarraitu eta, ostegunetan, Miguelen klasera joaten hasiko naiz. Pilo bat gustatuko litzaidake.
Jose Luisek, atsedenaren ostean beroketa apur bat egin eta gero, ushiro ryotedoriko lanari ekin zion. Shiho-nage egin genuen lehenengo. Gorka ondoan neukan eta harekin egin nuen. Zarauzko ikaslerik berriena da eta ordura arte ez zuen sekula ushiro ryotedori egin. Hasieran, forma ortodoxoa landu genuen, baina gero, torik egin behar izan zuen eraso (chudan-tsuki), eta ukek, toriren eskumuturra ai-hanmin geldiarazi ondoren, ushiro ryotedorin heldu behar zion. Ikuspegi aldaketa eskatzen du teknikak horrela egiteak, baina hori da, alde batetik, gure lana: aldaketatarako prest egotea, aldaketak onartzea eta haietara egokitzea. Horixe uste dut nik, bederen. Azken batean, izugarrizko ikastaroa izan zen.
Baina gauza garrantzitsu gehiago gertatu dira asteburuan. Larunbatean, lagun batzuk etorri ziren Zarautza. Arratsalde ona pasa eta afari ederra egin genuen. Gure Nora oso ondo portatu zen jatetxean: biberoia hartu eta lo zerraldo geratu zen. Eta igande goizean, Zumaiako Herri Krosa egin nuen: 10.200 m-ko lasterketa, 46:53an. Itzela! Amaitzera joan nintzan eta ia egin nuen nire markarik onena!

Artikulu labur honek batzuetan neuk ere —beste hainbatek legez— Espainiako telebistako 2. kateko dokumentalak ikusten ditudala frogatuko du; bueno, hain zuzen, bat gutxienez ikusi dudala. Eboluzioari eta ikasketa prozesuari buruzko ikerketa azaltzen zuen dokumental hark. Ikerlariek espezie kantari baten txitak bereizi eta isolatu zituzten, gurasoen eredu barik kantetan zelan ikasten zuten aztertzeko. Ez naiz akordetan zer espezie zen, baina bai ikerketak zer ondorio nagusi izan zuen: isolatutako txitek kantetan ikasten zuten. Ez zuten gurasoekin edo aske bizi zirenen erregistro zabala; euren kantuarekin alderatuta, ikerlariak ohartu ziren gatibu eta isolatuta zeuden txoriek, oinarri-oinarrian, kantu bera egiten zutela, baina oso sinplea eta eskasa zela. Jakina, ez zuten gurasoen eta espezieko beste ale batzuen eredurik jaso, eta isolatuta zeudenez, ez zuten besteekin komunikatu beharrik. Ikerketak frogatu zuen, besteak beste, zenbait ezagutza jaiotzetikoak direla. Ikerketa konplexuagoa zen, baina oraintxe, hori soilik dut gogoan. Aitzakia egokia da buruan aspaldi dabilkidan ideia bat azaltzeko: nire ikasleak txitak dira eta isolatuta daude, O’Senseik begi zorrotzez zaindutako dojo batean. Ikasle gehienek, habi bereko txitak balira legez, antzeko maila dute, bakan batzuk kenduta ia aldi berean hasi zirelako. Beraz, ez dago teknika maila handiagoko ikaslerik, ez dago eredutzat har daitekeen ikaslerik, ez dago dakienaren aholkuak eman ditzakeen ikaslerik… Isolatuta daude eta ez dute txori eskarmentudunen kanturik entzuten, eta ez dute erregistro aberatsagoak zertan erabili. Isolatuta daude eta ez dute 1. dana duen aikidoka batekin praktikatzen, ez dituzte maila handiko aikidokak lanean ikusten… Ez da hain larria, egia esan; izan ere, datorren hilabetean, 4. kyurako eta 5. kyurako azterketak egingo ditugu, eta beste leku batzuetako azterketak ikusita, esango nuke ez dutela maila txikiagoa. Teknika errepertorioaren kontua da: beste dojo batzuetan, hainbat teknika lantzen dira, eta ez lehen mailetakoak soilik. Hortaz, alde batetik, mugatuta daude, baina beste batetik, pixkanaka ikasten dute, teknika konplexuegirik egin gabe. Ez da ona, eta ez da txarra, desberdina baizik, eta denborak aurrera egin ahala, besteen mailarekin parekatuko dira. Azken batean, neu ere izan nintzen isolatutako txita, eta nire irakasleari esker, beste irakasle batzuen klaseetara eta ikastaroetara joatera animatu ninduelako, hemen nago, klaseak ematen eta ikasteko gero eta gogo gehiagorekin. Espero dut nire ikasleak ere etorkizunean ni bezala egotea. Neu ere isolatutako txita izan nintzelako!

Gaur, duela hiru aste jaio zan gure txikia, gure alabatxo polita, Nora. Pozaz zoratzen gabiz. Alde batetik, sinestezina dirudi; besotan hartuten dogunean, amak bularrea emoten deutsonean, negarrez hasten danean edo irribarre txiki bat egiten dauenean, goxo-goxo lotan dagoanean… badakigu izugarri ahula dana, gu barik galduta dagoana (eta orain, gu be bai ha barik), edozertarako behar gaituena eta ez dekona sentiduten dauena adierazteko modurik, negarra ez bada. Gure bizimodua goitik behera aldatu da. Baina beste batetik, trantsizinoa oso erraza izan da, betidanik gugaz izan balitz legez. Sentsazino itzela da, ikarragarri polita, eta hunkigarria. Begiratzen deutsadan bakotxean, pentsamendu bera jatort burura: zainduko zaitut, txikitxu, babestuko zaitut, maitatuko zaitut… Eta batzuetan, Irunek eta biok alkarri begiratu eta esaten deutsagu: beitu zer gauza polita ekarri dogun. Pozik eta zoriontsu gagoz. Jarraitu behar dot Interneten argazkiak jarten, mundu guztiak ikus daian gure Nora.