-Jo egin nau, baina normala da, 8 ordu beharrean pasa ondoren? Nik ere joko nuke beharbada! Ez dit min handirik ematen. Azken finean nik ez dut lanik egiten, etxekoa eginbeharra baita! Gainera, bere lana neketsua da. Gizon ona da, nik badakit bere barnean sentitu egiten duela eta niri emandako kolpe bakoitzak bera mintzen duela ni baino gehiago. Badakit esan egin didalako, begietan nabari zaiolako. Maite nau eta maite dut, eta esan dezala jendeak gura duena, ez dute ulertzen. Ez dute deus uletzen. Ez nau telebistako emakume gajoak legez odol hustuko, horiek monstruoak dira, ustel daitezela gartzelan. Nire Andrés berriz, hain da goxoa batzutan...

Honelakoak idazteak, imajinatzeak, urduri jartzen nauen arren urduritasuna beharrezkoa da lorik ez hartzeko, bizitzako gau zailak begiak zabalik igarotzeko.

Ez zan denbora asko pasatu harik ta alkarri begira luzaro geratu ziren arte, barretxo bat alkarri eskeini eta emakumeak gizonaren sorbaldan lasaitu zuen bere burua. Neroni ere barre bat maraztu jatan ezpainetan, lasaitu egin nintzen uste baino hobeto egoazalako, ez egoazalako bakarrik.

Pentsetan dot hain indibidualista bihurtzen ari dan gizarte honetan sarri harritu egiten gaituela edadetu zoriontsuak ikusteak. Eta beldurtu, gu zer izango garen beldur garelako. Bi hareek baino zoritxar handiagoko eta aberastasun handiagoko jendearekin gurutzatzen naz egunero kalean eta halan eta be behartsu hareei begiratu neutsen. Beharbada ez dira zoritxarrekoak, beharbada ganontzekook gara behartsuak, baina eurak baino hobeak eta zoriontsuagoak garela pentsatuz oheratu nintzen gau haretan. Gaur ez dot bardina pentsetan.

Eguzkiari kaxatxo bat eraiki dio aske izateko eguzkiak egunik baldintza ez dezan, gauez bizitzeko, amets egiteko, gozatzeko. Gauez begiak zabaldu eta iluntasuna ikusten du baina zoriontsu da. Bakarrik dago. Eta gezurren munduan zoriontsu da egiak baino gozoagoak direlako.

Ilargiak kontatzen dizkion maitasun istorioak entzuten ditu irripartsu iluntasun argituan eta intziriak irribarreen ETTra bidali ditu, lanera. Eta esaten dio bere izarrari itsasoaren beste aldean itxarongo diola, baina ez dadila egundo etorri, zoriontsua delako. Eta pentsatzen du gaur amaigabea amaituko dela, bapatean.

Lainoak eskuekin baztertzen ditu zer ezkutatzen duten ikusi nahian, behin eta berriro saiatzen da. Zoriontsua da.

Hildakoa ordaindu beharra dago, ados, baina neurri berean, denek gauez tapatzeko manta berdinak eta ez batzuk lumazkoak eta besteak alanbrezkoak. Ez ahal da bitxia ultraezkertiar batek ETAkoen kasuan gartzela zigor ikaragarriak eta torturak jasan beharra eta Guerra bezalako ultraeskuindarrek alfonbra gorriarekin gartzelatik irtetzeko erosotasun eta pribilegioa izatea?

Barka biezat barkatu beharrekoak baina hau ez da justizia eta are gutxiago justua. Hau ez da gizalegea, hau ez da eskubidea, hau ez da diotena, hau kaka zaharra da!

Nire babes guztia Zabaletaren senitartekoei, inor ez banaiz ere beharra nuen esateko, justiziak ipurdikoak eman arren ez etsi eta jakizue ez zaudetela bakarrik.

Orain ez asko konturatu naiz ez dagoela paradisurik, ez perfekturik bederen. Pertsonok alde egiten dugunean, ingurukoengandik joaten gara ihes, ustez. Baina ez da bada izango gure buruarengandik ihes irtetzen garela paradisura bidean? Gure burua delako traba egiten diguna edo gustuko ez duguna, eta ez ingurua. Gu besteekin garena gara, baina bakoitza norberarekin dena onartzea ezinbestekoa da.

Frustrantea ematen du, baina ez, "magnifikoa" da.