Denboran bueltaka

Aspaldian neure buruarekin dantzan egiten dut egunero, nire hankak zapaltzen ditut behin eta berriro, eta min hartzen dut. Ez dut nigandik irtetzeko adorerik, nire azalaren babesean gordetzen naiz.Sarritan nire sentimentuak pizten dituen norbait ikusi eta ez dut begiratu baino egiten, ez dut deus esaten, ez diot ezer galdetzen, eta denborak bere horretan jarraitzen du.

Bakarrik ikusten dut nire burua jendez inguratuta nagoen une oro, gainontzeko askok badaki zer gustatzen zaion, zer duen, zer ez, zer gura duen eta zer ez duen gura... edo igual ez daki baina nik ere ez, edo igual nik beste askok baino hobeto dakit eta ez dut esan nahi. Isiltasuna berba jarioarekin nahastatuz lotzen ditut nire berbak, nire sentimentu superfizial oro azaleratuz eta oihuhatu behar nituzkeenak gordez, lotuz, sufrituz...

Orain idazten dut nahi dudana, berbek babesten naute, anonimotasunak laguntzen nau, ausarta naiz, hemen. Eta esan dezaket zer gura dudan zein neska maite dudan eta zein ez, eta ez ditudala mutilak gustoko eta neska izanik neskak gustatzen zaizkidala. Hemen diot soilik. Babesean.