ametsen atzetik nabil hegan

Gaur, lanetik etxera heldu den momentu beretik, nostalgia sentimendu handi bat jabetu da bere gorputz eta arimaz. Aititak herentzian utzitako idazmahairantz joan da, idazlearen bizkarra babesteko inklinazio txiki bat duten horietakoa. Izugarri gustatzen zaio, hainbeste bizipenen lekuko izan da! Oraindik bere burua torturatzen ez zuen garaiko oroitzapenak oparitzen dizkio...

Giltza biratu du “klik” herdoildu eta ozena sortuz, tapa altxatu, eta altxorra bailitzan gordetzen duen latorrizko galleta-kaxa zahar bat atera du. Kontu handiz itxi du berriro idazmahaia. Sofan eseri da eta kaxa mahai gainean hustu du. Haurra zeneko kromoak, ikasgelan ezkutuan trukatutako oharrak, garai guztietako argazkiak, paper zaharrak... denetarik zeukan han gordeta. Oharrak irakurtzen hasi da, iraganera itzultzeko saiakera pobre batean. Baina laster damutu da. Nahiago du argazkiak begiratu. Karrera hasi aurretik Europatik Interrailez egindako bidaia ekarri dio gogora sepia koloreko argazki zaharkitu batek. Egia esan oso ondo pasa zuen bidai horretan, lagunekiko zituen loturak estutu zituen (auskalo non dauden orain!), kalean lo egin zuten, ogitartekoz baino ez ziren elikatzen eta, Europaren alderdirik ezkutuenak ezagutzeko aukera mordoa izan zuten bertokoak ezagutuz. Baina jada ez dauka horrelako abenturatan murgiltzeko indarrik. Eta gogorik ere ez. Ez luke gozatuko. Iraina irudituko litzaioke horrelakoak egiteko aukerarik ez duen jendearekiko. Argazkiak ere alde batera utzi ditu pentsamendu hori agertzearekin batera. Paper zaharren artean, bere munstro maiteenari buruzko aspaldiko gogoeta bat aurkitu du eta jarraian ekin dio irakurtzeari.