Hauts zuriz estali du egunotan G hiriak bere azala, antzina klase altuko jendeak egiten ohi zuen bezala eta zutaz oroitu naiz, zure gelako leihotik sartzen den argi errainuari begira egongo zara ohe gainean etzanda, hiru hilabetetan gelan pilatu zaizun hautsaren dantza begiradarekin jarraituz Sigur Rós entzuten duzun bitartean, edo beste zerbait. Zorionez, zure gelako hautsa ez da G hiria estaltzen duen hautsa bezain hotza eta pozten naiz.
Taberna horren aurretik pasatzean buruan neukan pentsamendutik atera zara bat-batean errealitatera. Aspaldian hartu dudan kaferik onena
izan da. Katilu bizarduna goilarakadatxoka hustu dugu eta
kafesne-esnedunezko berbak nahastu ditugu tabernako musikarekin
batera eta ezti-begiradez bete txoko guztiak. Tailarinak
espagettiekin ligatzen, K.U. eta dezepzioa eta orain fisikako
ariketez betetzen egongo zaren orriak, memoria eta oroitzapenak, R
hiria, eta haurtzaroa, “gometxak”(?) eskuan. Badakit etxera
ailegatzean irribarre batez irakurriko duzula sarrera tentel hau,
baina zure berbek zirrara sortzen didatela aitortzeko beharra sentitu
dut, zure Alaitasuna igorri didazula pre-azterketa
stress-moment garaian.
Egun ezin da asfaltoan oinutsik ibili ez badugu nahi odol gehiago isuri asfaltoan oinutsik ibiltzea debekatuta dago egun kristal eta odolezko errepideak egin ditugulako guk-geuk.
Akorduan daukat txikitan, min hartzen nuenean, "amaaa!" egiten nuela negar eta anpuluek bere buruaz beste egiten zutela begietatik lurrera zuzenean, masailetatik pasatu gabe. Burua bitan partitu izan banu bezala egiten nuen garraxi eta inguruko guztiak ni lasaitzen saiatzen baziren ere, inork ez zuen lortzen neskatila malkoti hura baretzen, amak salbu. Amak asmatu zuen minaren aurkako formula magikoa: min hartutako lekua igurzten zidan sorginen konjuru hura abesten zidan bitartean "txirristi mirristi gerrena plat olio zopa kikili salda urrup edan edo klik, ikimilikiliklik! Ken dakiola Aritxuri mina hemen-dik!". Azken silaba esatean eskua urrunera eramaten zuen indartsu eta niri iruditzen zitzaidan mina hara urrutira zihoala bere eskuarekin batera.
Jakingo ote zuen amak formula magiko hura zeruan piztu den izar berriagatik ez balitz? Eskerrik asko, dena dela, nire mina baretzeko formula asmatzearren. Goian bego.
Batzuetan,
bulegoan ez da behar handirik egoten eta alkandora gorriak justu
momentu horretan izaten du ordenagailuan idazteko gogoa. Ez du
ezer garrantzitsurik idazten, baina teklek ateratzen duten soinua
gustatzen zaio. Beti gustatu izan zaio, pertxero horrek eusten
duenean, behintzat. Horrelakoa da alkandora gorria, lotsabakoa, gauza
bat gustatzen zaiolako egiten duen horietakoa. Gainera,
gordetzen dituen madaritxo helduak pixka bat agerian uztea gustatzen
zaio, fruitua pekatariaren eskura utziz, bistara baina aldi berean
hain eskuraezin. Bulegotik paseo laburrak egitea ere gogoko du
alkandora gorriak, mahaien albotik pasatzen denean korbatadun
alkandorak begira dituela somatzea. Ia-ia korbatadun alkandorak
kolorez aldatzen suma ditzake, denek egiten dute gorrirantz,
labadoran arropa txuriaren artean tanga gorria sartzen denean arropa
zuria larrosa kolorekoa irtetzen den moduan. Eta igartzen du korbatek
estutu egiten dutela alkandoraren sama partea, baina berak gustoko du
halako erreakzioak probokatzea beste alkandorengan.
Lantzean
behin, korbatadun alkandoraren bat ausartu egiten da alkandora
gorria afari batera gonbidatzen, baina oso tarteka izaten da hori,
korbatadun alkandorek ez dutelako adorerik izaten horretarako, alkandora gorriari konpainian afaltzea asko gustatu arren. Askotan
gertatu izan zaio korbatadun alkandora batek gonbidatzea afaria jaten
eta, gero, egun horretan beste alkandora bat agertzea zitara, baina
inoiz ez dio uko egin alkandorekin afaltzeari. Agian badakielako.
Badaki korbatadun alkandorek afaria zeri deitzen dioten. Baina ez du
bere burua engainatuko, berak ere ondo pasatzen du afari horietan,
batez ere bukaeran. Korbatadun alkandora (edo beste
alkandoraren bat, baina beti ere arra) hurbildu egiten da
beregana, hainbeste non iluntasuna baino ez duen ikusten, baina
alkardora sentitzen du bere kontra, leun, goxo. Goitik behera botoiak
askatzen dizkio, edo hobe esanda erauzi, eta kilimak sentitzen ditu,
su-ziriak sabelean, alkandora azpiko madari puntak gogortzen, bistara
geratuko direnak laster, heldu, goxo. Eta hortik aurrera betikoa,
alkandora biak bata bestearen gainean basati lurrean.
Hurrengo
goizean altxatuko da alkandora gorria lurretik, azkar bere pertxan
jarri, botoiak lotu eta justu momentu horretan konturatuko da botoi
bat falta duela, baina ezin izan du denborarik galdu botoia
bilatzen beharrerantz joan behar duelako azkar, bidean
bart gauekoak gogoratuz. Burua horretan duela helduko da eraikineko
atera, konturatu gabe igandea dela, ez duela beharrik eta kilometro
erdi egin duela atzerantz, bere etxerako kontrako norantzan.
Ordu
batzuk geroago korbatadun alkandorak behearen gainean jarraituko du
oraindik eta ez da konturatuko ezkatzean alkandora beltza dagoela
berarentzat armuzua prestatzen honek musu batez esnatu arte.
"Kaixo pitxin, ailegatu naiz etxera azkenean!". Apuratuta
jaiki da, baina alboan ez du alkandora gorririk ikusi eta lasaitu
egin da apur bat. Gosaldu eta paseatzera irten da, kontzientzia pixka bat lasaitzeko, haize freskoa hartzeko, bart gauekoak
gogoratuz, baina ahazteko. "Ezin dugu honela jarraitu".
Hamabi
t'erdietan bueltatu da etxera eta atetik sartzerakoan barruan ez
dagoela alkandorarik sumatu du. Badaezpadan gela guztietan begiratu
du. Alkandorarik ez. Ezkatzean post-it idatzi bat baino ez. "Ez
dut azalpenik behar. Alkandora lurrina dago etxe osoan eta ez da ez
nirea, ezta zurea ere. Eta botoi gorri bat aurkitu dut gure gelan.
Botoi gorria. Ni ez naiz gorria. Beltza.". Eta alkandora beltza
etxetik alde egiten imajinatu du, inoiz baino beltzago, inoiz baino
ilunago.
(Eskerrikasko amaierararte irakurri dozuenori, zuek ixengo zarie "irakurtzen ez daben" gizarte horren salbuespena)
ARIANE
"Hariak. Gurasoen hariak, halabeharraren hariak,
norbere gorputzaren hariak,
lagun minen hariak, behaztopatzeko modu
luzeak hariak.
Lotzen zaituzten hariak, maitasun luzeak bezalako
hariak. Titerearen modukoak,
batzuetan atezuan, besteetan lasaieran, edo
korapilatzen.
Eta horrela bizi, hariekin, hariak egokitzen,
hariei kasu egiten,
harien kontra tiraka, haien gatibu. Eman dezagun
berrogei urtez horrela
eta batbatean ohartu ezetz, eguzkiaren edo
hilargiaren
errainuak bezalakoak direla, eta ez zaituztela lotzen,
azkenean, ez duzula haririk."
(Joseba Sarrionandia)