Blogak.com

Sortu blog berria   Sar zaitez blogera

2010/02/09

Anbiolako supitak, egiak. (Refranes del tiempo pasado, verdades)

Ayer, el Sr. Egiguren, presidente del PSE-EE, salió en prensa comentando que por primera vez ve a Rodríguez Zapatero haciendo lo que tiene que hacer y a mí, sinceramente, me entra la risa.

Podría dedicarle unas cuantas páginas a dichas palabras pero voy a intentar ser los más breve posible resumiendo las cuatro ideas y concluyéndolas con unos refranes en euskera recogidos hace muchos años.


Es lamentable, o eso creo yo, que un compañero de partido salga en los medios reconociendo que hasta ahora, el presidente y líder tanto de su país como de su partido, no ha aportado nada al pueblo y que ahora, ha estas alturas de la vida, cuando el río ya  ha salido de su caudal, “POR PRIMERA VEZ”  empieza hacer lo que realmente le corresponde. Hay, pues, un refrán que en mi opinión recoge muy bien la situación de ZP: “Oparaina, jakindun” (La necesidad, sabia enseñadora).

Está claro que Rodríguez Zapatero está acostumbrado a improvisar, como los buenos actores, y que solo actúa cuando la mano que le agarra del cuello le aprieta de tal forma, que no puede respirar. Zapatero no prometía mucho, y está donde está porque el opositor lo hacia menos aún.  Salta a la vista que el y su partido tampoco se esperaban mucho ya que, un presidente con las manos y la cabeza vacía de ideas y actuaciones no es mas que un “quítate tú para ponerme yo”. En fin, “utsik datorrena, beralan bihurtu” (el que viene vacío, de la misma manera se torna).

                         

Aún no conforme con las palabras citadas al principio del escrito, el Sr. Egiguren comentó que aunque le gusten mas o menos las medidas, que prefiere un presidente del Gobierno que tome medidas que, uno que no las tome.

Pero Sr. Egiguren, las medidas hay que tomarlas antes de construir la casa, a lo que  se hace después se le llama “apaño”, tapar agujeros con escayola y cemento. Además, tanto que decían que iban a hacer lo uno y lo otro; ¿qué pasa, que se os olvidan las promesas? “Naiago dot to bat, ze amabi emon deiat” (Prefiero “toma uno” que “doce te daré”).

                      

De momento solo hay palabrería y buenas intenciones, no se ve ningún acuerdo y, como tanto os gusta a los socialistas, en esta también, terminareis sacándoos la foto pero el trasfondo quedara vacío otra vez más. Esta claro que “surik están lekuan, kerik ez” (donde no hay fuego, no hay humo).

               

Nork: cantuariense.2010/02/09
Etiketak: politika | Permalink

2009/12/14 10:27:44.170 GMT+1

Es la primera vez, Sr. Lehendakari

En primavera, como las flores, nació el nuevo equipo de gobierno. Un equipo que prometía mucho, que tenía nuevos aires, aires de cambio y que desprendía olor a rosas.


Durante todos estos “nuevos días” que nuestra sociedad ha vivido, ha vuelto a salir el sol, a llover e incluso a nevar. Parece, pues, que poco o nada ha cambiado la vida en este aspecto. El pueblo sigue adelante y ellos... están.

 

Siete han sido los largos meses transcurridos y al parecer, según las palabras del líder de los vascos, “el cambio no ha hecho mas que empezar”. Perdónenme la osadía pero... ¿Dónde ha empezado?   Creo que es la pregunta que más se ha planteado esta sociedad en estos últimos días.


          


A mí, será porque me gusta poner la guinda en todas las tartas, pero me parece que el término “gobierno de cambio” no es el mas adecuado para este ejecutivo; Yo lo nombraría como el “gobierno de la primera vez”. He aquí mis humildes razones para ello:

 

Es la primera vez que en Euzkadi un consejero manda más que el propio jefe del ejecutivo; es la primera vez que un lehendakari es tan poco valorado por la sociedad vasca; también es la primera vez que un presidente como tal se esconde cuando varios de sus ciudadanos se encuentran secuestrados a miles de kilómetros. No olvidemos que también es la primera vez que el Gobierno Vasco no trabaja en pro al autogobierno al igual que es la primera vez que Euzkadi es gobernada desde Madrid. Por primera vez, también, un candidato ha sido animado y apoyado por el monarca en plena campaña electoral y por primera vez se ha empezado a aplicar la censura en la televisión pública vasca (esa que pagamos tanto constitucionalistas como abertzales.) En resumidas cuentas, es la primera vez que un ejecutivo gobierna sin plan de gobierno en Euzkadi.

 

¿Le llamarán cambio a todo esto? Se suele decir que “la primera vez” es la que marca el camino casi en todo. Si la primera te gusta, vuelves a repetir. Sinceramente, esto gustar, lo que se dice gustar no creo que haga.

Cada uno verá.


                                


Pero antes de terminar,  me gustaría comentar lo siguiente:

 

Es la primera vez que me entra tristeza al escribir estas cuatro líneas sobre mi país, sobre Euzkadi.

Nork: cantuariense.2009/12/14 10:27:44.170 GMT+1
Etiketak: politika | Permalink | Erantzunak (0) | Errenferentziak: (0)

2009/11/25

La tía de los bermeotarras y la bandera española

Al parecer algunos nunca se centrarán en el trabajo que les corresponde aún sabiendo que ostentan cargos de mucha responsabilidad. Lamentablemente, hay algunos políticos que ejercen de periodistas al igual que hay periodistas que ejercen de políticos ( sin olvidarnos, claro esta, de aquellos, tanto políticos como periodistas, que ejercen de mentirosos).

Ahora nos encontramos con que el Sr. Pedro J. Ramírez, director de El Mundo, aprovechando el tirón mediático creado por el tema del secuestro del Alakrana quiere imponernos la bandera española en Bermeo. Me gustaría, pues, textualizar sus crudas palabras ya que son dignas de un dictador y no de un periodista de su calado: “...y como en Bermeo no pongan la bandera española, la próxima vez que vaya en su ayuda su tía”.

 

                          

Después de escuchar y/o leer estas palabras parece que los bermeotarras tenemos alguna tía que esta dispuesta y capacitada para ayudarnos en los próximos conflictos o momentos difíciles que la vida nos depare, ya que dudo mucho que de un día a otro aparezca la Rojigualda, así por así, en el balcón de nuestro consistorio.

                       

 

El ayuntamiento de Bermeo ha sido una de las entidades que más ha luchado, dentro de sus posibilidades, en todo este tema tan crudo y duro del secuestro del pesquero bermeotarra y por ello, quizá, por ejercer la parte más humana de la política el gobierno del Sr. Ares nos pase una factura de esta talla. Una factura que vendrá en formato de sentencia e imposición y con la que algunos de los que últimamente están disfrutando con el juego que los signos identitarios ofrecen, se lo pasarán pipa en sus gabinetes del “gobierno de todos”.

      

Así pues, Sr. Pedro J. Ramírez, de momento llamaremos a nuestra tía para que nos ayude... y después... ¿a quien le tendremos que llamar, a usted?

                            

Nork: cantuariense.2009/11/25
Etiketak: politika | Permalink | Erantzunak (0) | Errenferentziak: (0)

2009/11/23

Zuri, egoten jakin duzun horri.

Beharra non, hura han!

Hala hasi nahi nuke bizitzen ari garen egoerak eskaturiko artikulutxo hau.

Marea biziak eta itsaso zakarreko egunak jasan ditugu azken asteotan Somaliako uretan berrogeita zazpi egun luzez bahiturik egon den Alakrana ontzia dela eta.

Zorionez, amesgaizto hura amaitu da eta zenbaitzuentzat itsasoa ere baretu egin beharko litzateke. Urak zakar ibili ondoren, ordea, itsasertzean bizi garenok ondo baino hobeto dakigu, egun latzetan errotik indarrez ateratako itsas-belarrak noraezean dabiltzan itsasontziak bezala mantu urdin-marroixka estaliz ibiltzen direla denboraren poderioz, berriro ere, hondora joan arte.



Itsasoa, beraz, zikin daukagu oraindik eta batzuek zikintasun hori, depuratu gabe, garbitu edo behintzat estali egin nahi dute.

Artikulu xume honekin nik, Bermeotarronek, berrogeita zazpi egunotan zegokion lekuan eta moduan egoten jakin duen hura aipatu eta azaleratu nahi nuke. Baliteke ni neu horretarako egokiena ez izatea baina, ez naiz isilik egoten den horietakoa; txarto eginak kritikatzen diran bezalaxe, onak ere agertu eta eskertu egin behar direla uste duen pertsonetakoa naiz ni.

Hasiera batetik luzatu zuen gure herriko alkate den Xabier Legarretak laguntasunaren besoa. Herriarenganako hurbiltasuna eta konpromezua erakutsi duzulakoan nago, hots, politikaren alde gizatiarrena aplikatzen jakin duzu behar zen unean eta lekuan. Arrantzaleen familiekin bat egin eta hauen dolorea zeure bihurtu zenuen. Honen emaitza gisa zure esku zeuden baliabide guztiak momentu horietan hain behartsu bilakaturik zeuden familien esku jarri zenituen eta hori eskertzekoa da.



Hau guztia dela eta, Xabier, kritikatua izan zara eta izango zara. Hala eta guztiz ere, jakin ezazu Lakua hain urrun ikusten dugun Bermeotarrok zuk eta zure lantaldeak egindako lana eta esfortzua estimatzen dugula. Txarto eginak egoki kritikatu dituzu eta han eta hemen, momentu latzenetan aurpegi ona jarririk egoten dakizula erakutsi diguzu.

Horrela, bada, nire zorionik beroena eta gogor eutsiozu, arrantzaleen alde portu zaharrean egon ginen egunean bezala, han-hemendik erortzen ari zaizun zaparrada latz honi.


Nork: cantuariense.2009/11/23
Etiketak: politika | Permalink | Erantzunak (0) | Errenferentziak: (0)

2009/11/18

Telebista zaharreko barri berriak-berri barriak

"Españoles, los excmos Srs. J.L. Rodriguez Zapatero y Fco. López Alvarez han liberado el atunero de bandera española, Alakrana".

              

Telebista zaharrak modu zaharrean barri berriak eman dizkigu azken egunotan. Aurpegi serioz atrilaren atzean kokaturik batak eta euskaldun orori zabalduriko etxeko ohetik  besteak (gaixorik antza), gure arrantzaleak libre daudela adierazi digute atzo.

Berrogeita zazpi egun luze behar izan dituzte bahitzaileek enpresa armadorearekin eta "lan bikaina" egin duten gobernu euskal-espainiarrarekin akordio batetara heltzeko. Azken finean aske dira, gure artera bueltan eta sano datoz.

Zorionez, eta hitz hau azpimarraturik eta ozen esan nahi nuke benetan poztu egiten naizelako, gure herri hau gobernatzen duten zenbaitzuen helburuak zeintzuk diren agerian gelditu dira; herria maite dute baina kamera are gehiago.

                         

Hala eta guztiz ere ez dut uste, oraindik, gai mamitsu baina era berean hain delikatuetaz hitz egiteko ordua heldu denik. Orain gure poztasuna, elkartasuna eta eskuzabaltasuna berriz ("berriz" esan beharra dago, izan ere, herriak hasiera batetik erakutsi du hau guztia) erakusteko momentua da.

Bahiketaren egunak aurrera zihoazen heinean euskaldun oro konturatzen zen arrantzaleak eta berauen familiak bizitzen ari ziren uneak oso latzak zirela. Ospatu ziren kontzentrazio bietan  guztiok sentitzen ginen arrantzale; guztiok genuen senideren bat Alakranan bahiturik. Asko izan gara euri zaparradetaz babesteko aterkinen azpian eta balkoietako mahoizko zapien atzean atzoko egunaren zain egon garenok eta, ezin ahaztu dezakegu, zoritxarrez, arrantzaleei eta hauen familiei laguntasuna adierazi nahian bidean bizia galdu zuenik ere egon dela aurreko egunotan; bahiketa luzearen eta kudeaketa bikainaren beste biktima bat, alegia.

Bukatu aurretik, oso gogoko dudala zalantzarik geratu ez dadin, Benito Lertxundiren "haizeak jotzen zuen" abestiko zenbait hitz ekarri nahi nituzke.

"Geltokiko agurearen antzera
  mendeak eta mendeak
  zain egon denaren
  tristura nabari zen
  herri haretan". B.L.

Herria zuekin izan da.



Nork: cantuariense.2009/11/18
Etiketak: politika | Permalink

2009/11/16 12:31:46.065 GMT+1

Joandakoentzat

Ekaitzak ekaitzak
hostoak daramazki
zuhaitzak bilutsirik.

Negarra negarra
heriotz usaia
inguruan utzirik.

Gure basoko
zuhaitz lehorrek
oraindik irauten dute.

Lurraren babesak
emango die
itxaropenezko bizitza.

Ekaitza ekaitza
zure indarra
ez da iraunkorra.

Udaberria etorriko da
berarekin loreak.

Bizitza berri bat
etorriko da
lehortuko dira malkoak.

Haize legunak laztanduko ditu
gure aurpegi penatuak. B.L.


Nork: cantuariense.2009/11/16 12:31:46.065 GMT+1
Etiketak: | Permalink

2009/11/16

Del arbol de la cultura...

El pasado viernes, día 13 de Noviembre, tuve la grata oportunidad de asistir a la presentación de un libro del gallego Xosé Sesto en el que se homenajea, poéticamente, a aquellas cuatro victimas del fascismo español: Galicia, Euskal Herria, Catalunya y la República.

Cantigas para catro mortes, poemas para cuatro muertes, lau heriotzenzat kantak, cançons p
er a quetre morts es el reflejo de aquel Galeuscat literario creado años atrás con el trabajo y la implicación de algunos.

El del viernes fue un acto, agraciadamente, vestido con una túnica nacionalista donde los Gallegos se expresaron sin ningún miedo y en momentos conseguían arrancar alguna que otra sonrisa entre el escaso público.

Entre tantas declaraciones y menciones escuche una frase del que fue político, pintor, escritor y dibujante Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao. Una frase que él lo empleo en el ámbito de la cultura pero que realmente, nos ofrece un juego muy amplio en todos, o casi todos, los ámbitos que esta vida nos ofrece.

Decía que se plantó un arbolito de la cultura con la intención de que crezca prósperamente y nos ofrezca sus frutos, su sombra y la protección necesaria en momentos difíciles. Con buena fe, se quiso proteger ese arbolito y se colocaron varias estacas a su alrededor. Por desgracia, las estacas crecieron (administraciones, academias...),  brotaron y el arbolito se seco.

Es la triste imagen de muchos y diversos colectivos.







Nork: cantuariense.2009/11/16
Etiketak: gogoetak | Permalink | Erantzunak (0) | Errenferentziak: (0)

2009/10/28 10:07:01.876 GMT+1

Xake taularen zuri-beltzetan arrats goxo egun gazi

Lurrean, airean zein itsasoan aurkitu ditu gizakiak denboraren joanean eguneroko bizitza aurrera eraman ahal izateko bideaK. Bakoitzak bereari tinko eusten ondo ikasi dugun arren, argi erakusten du gizarte honek behar den momentuetan laguntza ematen ere badakiela.

Honen adierazgarri dugu, zalantzarik gabe, igaro den urriaren 23an Bermeon Somalian bahituriko"Alkarana" ontziko  gizonen berehalako askatzea aldarrikatzeko burutu zen konzentrazioa. Ehundaka lagun; batzuk itsasoa ondo ezagutzen zuten, beste batzuk,ordea, sustraiak lurrean ezarriak zituzten eta, agian, airean ezarri duenik ere egongo zen.

Benito Lertxundi maisuaren hitzen itzalpean asko izan ziran malkoak isuri zituztenak; eguneroko ogia lortzeagatik gastigatuak izan diren gertu-urruneko herritarrengatik isuritako malkoak. Itsasoaren aurreran isuritako malkoak.

Gogoan ditugu bahituriko arrantzaleak, eta nola ez, bat egiten dugu beraien familiekin momentu latz hauetan izan ere, Bermeotar eta euskaldun gutziok, uste dut, oso ondo dakigula jakin ere zein gogorrak diren une hauek.

Batzuk joko politikoak salatzen eta egoera negargarri honetatik ere argazki emankorrak atera nahian diharduten bitartean, beste batzuk gogoz eta sendo aldarrikatuko dugu amesgaitzo hau bukatu arte:

GURE ARRANTZALEAK ASKATU!


 

Nork: cantuariense.2009/10/28 10:07:01.876 GMT+1
Etiketak: politika | Permalink | Erantzunak (0) | Errenferentziak: (0)

2009/10/13

Mundu bat, modu bat, berba bi... tartean zu eta ni, ni ta zu; besteak... gutarrak

Mundu bat: Abertzalea.
Modu bat: Geurea.
Berba bi: Euskal herria.

Foronda. Zuri, gorri eta orlegi. Ni zuria nintzen, eta zu?

Koloreez aparte, sentimenduz eta maitasunez eginiko ikurriña sortu genuen Arabako larreetan. Gizon, emakume, gazte, zahar, bizkaitar zein napar; guztiok parte hartu genuen guretzat hain garrantzitsu bilakatu zen ekitaldian. Erakutsi beharra zegoen, eta erakutsi egin genuen.

Euzkadi herria da, Euzkadi gutariko bakoitza da, Euzkadi guk geuk egiten dugu.

"Baginen, bagara
ginenak, garenak
dogunak, geinkenak
izanak, izenak,
doazenak eta datozenak
gagozenak eta ez dagozenak
eta inoiz izan
leikezenak." M.U.

 Honela esaten du Mikel Urdangarinek bere azken diskako, Zubiako, "Itzi geuntsan" abestian. Sentimentuak batu egiten gaitu eta aurrerantzean ere batuko gaitu, ez dut inolako zalantzarik. Sarritan esaten da irudi batek mila hitz baino gehiago balio duela eta kasu honetan ere horrela da.

Ni hantxe egon nintzen eraikitzen, sortzen, erakusten; arro. Eta zu?


Nork: cantuariense.2009/10/13
Etiketak: politika | Permalink

2009/10/08 12:40:42.275 GMT+2

Kaixo Ibarretxe, Lehendakari.

Sarritan gertatzen dira halakoak. Hamar urtez, hamar urtez izan da gure ontziko patroia eta ez gara ondo konturatu. Aurrera gindoazen, erresakak, olatuak eta itzelezko haizetzak igaro ditugu baina, zoritxarrez, asko ez dira ohartu gidariak timoia indartsu heldu eta bekainak uzkurtuz tenporaloi gogor aurre egin ziela. Halakoa da egungo gizartea.

Egon zara, izan zara eta badirudi birjaoitzen ari zarela.

Zure kargu politikoa utzi beharra izan duzu, hainbat kritika eta laudorioren artean, baina, erakutsi egin duzu orain arte izan zaren pertsona berbera izaten jarraitzen duzula. Timoia esku artean den legealdian edozelako kritikak entzun behar izaten dira; batzuk onak eta beste batzuk (oso) txarrak. Hala ere, zure kargua laga zenuen eta herriak maite zintuela erakutsi zizun. Asko gara.

Gogoan dut, Lehendakari, Lakua utzi ondoren, uztailaren 22an, Madalen eguna, nire herria, Bermeo, zapaldu zenuen zorioneko eguna. Eskuetako ileak ere tente genituen, gure Lehendakaria etxean genuen. Biztanleek biziki eskertu zuten zure presentzia, Bermeotar asko eta asko hurbildu zitzaizkizun beraien indarrik eta animorik beroenak helarazi nahian. Izugarria izan zen.

Asko kostatu zaigu baina, euskaldun oro konturatu da maisu bat izan dugula buru, bihotz handiko pertsona , abertzalea, kementsua eta herriarenganako konpromisu handia duena.

Jendea orain ari da ohartzen nor den Juan Jose Ibarretxe. Lehendakari, ezin dizugu orain "agurrik" esan, berriro ere gizarte honek "kaixo" diotsu batzuentzako, zoritxarrez edo zorionez, orain agertu baitzara.

Zeure alabak esan zizun moduan:" ...que bonito, después de diez años y la gente te quiere".

Guzti honengatik, bada, ONGI ETORRI LEHENDAKARI!
           

Nork: cantuariense.2009/10/08 12:40:42.275 GMT+2
Etiketak: politika | Permalink