Azken aldiz hemen bildu ginenetik nahigabez bete gaituzten gertakari asko bizi izan ditugu: indarkeria berriz ere;  heriotzak; leherketak; triskantza handiak;  mehatxuz betetako adierazpen eta mezuak, alde batetik eta bestetik; hain  maite dugun Txema Auzmendi tartean izanik are eta mingarriago zaigun epaiketa zorrotzen iragarpena etab.

Elkarrengana gerturatzeko eta elkarrizketarako keinurik txikiena ere ez. Aspergarria litzateke benetan, izugarria  ez balitz.

Eta bakea zer? Eskubide osoz aldarrikatzen dugun bakea noiz?

Horrenbeste urteren ondoren, horrela ez dugula bakerik lortuko oraindik ez dugu dirudienez  ikasi.

Kaska gogorrak gera benetan.

Guk, indarkeria uzteko, elkarrizketaren bidez, denon artean, konponbidea bilatzen saiatzeko eskatu asmoz esertzen jarraituko dugu hemen, alferrikakoa dela badirudi ere.

2009-08-06 

Toki askotan, eta hemen ere bai, noiz edo noiz, erdera hutsez egiten da errazago zaielako, denbora gutxi dugulako, edo denek ulertzeagatik… Nik hiru arrazoi horiexengatik euskara hutsez egingo dut: errazagoa zaidalako, euskara behar den tokian jartzea presakoa zaigulako (ez dugu galtzeko denborarik), eta denek ulertzeagatik euskararen egoera nolakoa den, zer pentsatua emateko; honek ere zeresan handia du gatazkarekin eta bakearekin. Hau esanda:

Gure gizarteko egoera honek desesperantza eta etsipenera bultzatzen du; nik nolabaiteko itxaropena ikusarazi nahi nuke: bat oso luzerako eta bestea berehalako.

Gizateria, bere sorreratik, zorioneko izatera deitua dela sinetsita nago ni. Denok dugu zorion eta bake egarria. Nik ez dut zalantzarik helduko dela gizartea egarri hori asetzera. Guztiok denon onaren bila, ez nire ona, hasten garenean, sartu gara zorion eta bake bidean, baina denena: hasi Afrikan gosez hiltzen ari direnetatik eta Bush-enganainoko guztiena. Baina guk ez dugu denak hasi zain egon behar. Hemen gauden berrogei lagunok hori nahi ote dugu? Eta praktikan hori bizi ote dugu? Berrogei lagun baino talde txikiagoetatik hasita egin dira gauza handiak. Horretara animatu behar genukeela uste dut; hori aztertzera, nor bere lekuan, taldeka edo nolabait antolatuta. Guk honezkero ez dugu gauza handirik egingo, baina etorriko dira berriak eta jarraituko dute guk hasten duguna.

Etsitzea azkenekoa dela esan ohi da, baina nik azkenean ere ez dela etsi behar uste dut. Etsitzeko ez dago azkenik. Etsipenak ez du lekurik!

Mattin   

Azken garaiko liburu baten pasarteak irakurri genituen ekainaren 18an:

El secreto de la salvación

En las primeras líneas de este escrito, yo me preguntaba: ¿qué les queda por probar a los jóvenes en este mundo de paciencia y asco? (…)

Basta con recorrer página a página los periódicos de aquí y allá para comprobar lo que el mundo actual ofrece a los jóvenes (…)

La actitud de los mayores ante los jóvenes de ambos sexos asume en ciertos casos visos de venganza, como si quisieran castigarlos porque, desde el pasado, no les entregaron un presente mejor. (…)

A través de la historia, la religión ha bendecido cañones, ha empujado a las dóciles masas en inquisiciones y genocidios de todo tipo. En cualquier conflagración, cada bando proclama su fundamento religioso, y los jóvenes son los primeros en ser forzosamente convocados a semejantes estragos. En estos días escribí: “Y con Biblia, Talmud, Corán y Tora, siempre habrá un dios para apoyar la guerra”.

Jóvenes de ambos frentes mueren y mueren. Los que deciden y empujan las guerras están en cambio cómodamente instalados en sus despachos de poder, con el champán a mano para cuando haya que festejar victoria, o el bourbon –ese whisky yanqui- como consuelo en las derrotas.

Ellos van después, cuando todo culmina, y las nóminas de muertos y heridos crecen en silencio. Sí, van después,  con elegantes esposas y ex amantes, con familiares y alabancero, y por supuesto con militares que siempre obedecen, pensando en su próximo ascenso.(…)

Tengo la impresión de que en este presente implacable y descastado, al mundo le duele la juventud y a la juventud le duele el mundo.(…)

No obstante, la juventud aguarda un gesto, una rendija de esperanza. Aunque se aturda, aunque recurra a mil variantes de la violencia, la juventud espera ser atendida y ayudada a sobrevivir. Y los prójimos de todas las edades deberían comprender que en la salvación de la juventud reside el secreto de su propia sálvación.

Hombres y mujeres, adultos o hasta viejos, sintámonos jóvenes por un instante y medio. Quizá así percibamos que la juventud no es un enigma, sino un inapreciable azar que a todos nos ilustra y nos descubre.”

Mario Benedetti (Memoria y esperanza: Un mensaje a los jóvenes, p. 81-89).     

Bake parternalista ez da bakea. Justizi gabeko pake santua. “Hobe isilik egotea” hainbeste urteetan bizi izan ohi dugun bezala, ez da bakea. Bake autoritarioa, ezta ere.

Ez naiz konformatzen sentitzen ez naizena derrigortzen nauen bake legeztatu baten barnean. Hor ez naiz bakean sentitzen.Halere sometitu egiten naiz, bizitza bakarra dugula jakitun.

Hitza besterik ez dut libre eta bera darabilkit.Pentsakizuna besterik ez dut libre eta hark narama.

Ez naiz probokazioan erortzen gure herriari eta niri komeni ez zaigulakoan. Nire disidentzi lagunen bila nator, jakinik etsaia ere gertu, desagerian, zelatan daukagula.

Koldar naiz eta dastatuko minaren, Pozoiaren beldur. Ihesle. Sikiera sentituko banu nire bizitza emateak ukatutako herri bati bere arima itzuliko liokeela... Baina ez dut ariman sinesten. Horra.

Kromañonei bezala kromletx borobilaren gerizpean babesten gaituela sinetsi nahi dut eta honek bakea sortzen dit.Agian gutxi dela senti dezake askok.Txikia, agian. Baina ez da inposatua, ez da paternalista eta nahi dugulako gaude gaur hemen.

Amaia Zubiria

Aurreko hitzez gainera, bi kantu entzuteko zortea izan genuen bertaratu ginenok: "Nabil" eta "Xoxo beltza". Esker mila, Amaia!! 

Gure adierazpideak biribilean ipinitako aulkiak eta isiltasunaren indarra dira. Gatazka luze bateko parte sentitzen gara eta konponezin hori gizatiartu egin nahi dugu, indarkeria gabeko bideetatik zuzendu, hitza, elkarrizketa eta parte-hartzea erabiliz.

Herritarron ekimen apal honen asmoa elkarrizketa bultzatzen duten beste ahalegin batzuekin bat egitea da; ez ditu, inola ere, ordeztu nahi.

Espazio berean esertzearekin erakutsi nahi dugu prest gaudela guztiona den leku hau elkarbanatzeko, elkar errespetatuz, eta taldean adierazi nahi dugu asper-asper eginda gauzkala etengabeko indarkeria eta eskubide-falta egoera honek.

Ardurak dituztenak BERRIRO ESER DAITEZEN ESERIKO GARA HEMEN, bakea bilatuko duen prozesu berri bati ekin diezaioten. Ez dugu etsi nahi, gaurko konponezin egoera honetan, objektu pasiboak izatera. Ez dugu ezer egin gabe geratu nahi, kulpa guztiak besteei botata.

Bakeari bideak ireki nahi dizkiogu eta pertsona guztiei eta bakoitzari gonbita egiten diogu, egunero bakea eraikitzeko aktiboki zer egin dezakeen pentsa dezan. Hasteko, topagune-aulki hauetan esertzera gonbidatzen zaitugu, non ideia eta izaera oso desberdineko pertsonak baikaude. Zenbat eta gehiago bildu, hainbat eta hobe.