Burdinazko izaratan

Etzera nire ametsetako printzesa

baina ez zaude gaizki

etzera izarretara eraman nahi nuen hura

baina galduko gera gauean

Ez zaitut engainatzen maite zaitudala esaten badizut

baina ez zazu espero nik zu ilargira eramango zaitudanik

baina ez zazu espero nik zu ilargira eramango zaitudanik

Egia esanda ez dago biolin musikarik

txoznetako zarata besterik ez

ez gaude urrez ta zilarrez jantzita

baina musuak gozoak dira

Ez zaitut engainatzen maite zaitudala esaten badizut

baina ez zazu espero nik zu ilargira eramango zaitudanik

baina ez zazu espero nik zu ilargira eramango zaitudanik

Bihar betiko lekuetan gurutzatzen bagera

ez begiratu lurrera

irrifar iheskor batez agurtuko zaitut

bizitza aurrera doa

Ez zaitut engainatzen maite zaitudala esaten badizut

baina jakin ezazu noizbait ilargira bazoaz han aurkituko nauzula

noizbait ilargira bazoaz han aurkituko nauzula

Mikel Markez

Bada zerbait nik ikusten ez dudana
eta zuk ikusten duzuna.

Oinatzek gogoraraziko ez balidate, ez nuke jakingo nola heldu naizen honaino. Urak oinatzok ezabatzen dituenean, beraz, hondartzaren beste muturrera iritsi naizela konturatzen naiz bat-batean. Biderik gabeko helmugen erruz ulertzen dugu hain gaizki guztia.

Begiak eta belarriak adi.
Ikusteko. Entzuteko. Mundua.
Nire begietan islatuta dago niretzat mundua dena. Kantatzen noan melodia hau da momentuari dagokion soinu-banda.
Horregatik, nire mundua dira begietan islatzen zaizkidan pertsonak,
zuzen begira dauzkadalako.
Nire mundua dira estribilloa nirekin batera abesten dutenak,
melodiari momentu hori dagokiolako.
Begiak eta belarriak adi.
Gozatzeko. Nozitzeko. Mundua.

Haizeak ebakitzen digu azala
atzazal zorrotzak baleuzka bezala neguak
begien sakonean gordeta duzun zeruak muga
ez baldin badu, ez dit ardura gehiegi

gera bedi

orratza isilik
denbora zintzilik.

Paisaia ebakiz
ziztuan pasa den trena naiz
errekak daraman plastikozko poltsa
haurrari errepidera alde egindako baloia naiz

ta aldi berean

sofaren zirrikituetan ahaztutako txanpona
eskutitza inor bizi ez den etxeko postontzian

Hau naiz gaur

baina -gripearen birusa bezala-
ezagutu aurretik mutatzen naiz

eta sukarra daukat
irakiten nago beti
aluzinatu egiten dut gauez
egunez ere bai

Hau naiz gaur
bihar hura
ta inor ez inoiz.

Naizena senditu nahi dut

senditzen dudana maite

maite dudana kantatuz

bi aldiz maite nezake

ezin dut deus egin kantu

benetan maitatu gabe

dena dut zinez kantatu

amodioa ere barne

Maitasunarena iparra hegoa

maitasunarena hango hemengoa

nortasunarena ez dut banakoa

soilik Euskal Herrikoa

Ez naiz hemengo ez hango

barka ezin badut jasan

ene bihotza inongo

mugatzarrak molda dezan

osoa dut maiteago

zenbat hautsiago izan

aginterri ezin deno

behintzat herri bakar gisan.

Maitasunarena iparra hegoa

maitasunarena hango hemengoa

nortasunarena ez dut banakoa

soilik Euskal Herrikoa

Kantatu eta maitatu

den dena ere ez noski

tamalez maizegi jardun

izan dut hortz eta guzti

izate geuk hautatua

mozten zaiguno bortizki

behar dut erremin hori

bihur dakidan abesti.

Maitasunarena iparra hegoa

maitasunarena hango hemengoa

nortasunarena ez dut banakoa

soilik Euskal Herrikoa

Anje Duhalde

Tipiko samarra da esatea mundua zirku bat dela. Panpox geratzen dira poemak pailazoak politikariekin eta herri xehearekin funanbulistak konparatuz gero.

Gaur ez dut poesia egiteko gogorik, beraz, herriarekin alderatuko dut, lastima handiz, domatutako lehoia.

Grazia egiten dit
zure alboan joateak
esanez zein den bidea

nola iritsi

bolantea biratuko banu bezala da

arimarekin

ziur zaude
ondo naramazula
nik ondo goazela esan dizudalako

atzean utzitako etxeek
jakin nahi lukete
nora ote goazen
errepideotan barrena

zerura

esango nieke
baldin zuk
entzun ez bazeneza
ez baitakizu
zerura goazenik
zaramatzadanik
zerura

lurra amaitzen den
marran
jaitsiko naiz
autotik
zu eror zaitezen
gora

bakarrik

zure begiek ez
ez baitira izango berriz begi
besteenek bai
ikusiko naute
bide ertzean
beti gisan
beltzez
zure modukoren batek
jasoko nauen arte

grazia egingo dit
bere alboan joateak
esanez zein den bidea

nola iritsi.

Kaiolak eta kaiolak eta kaiolak, kaiola gehiago, kaiolak, eta kaiolak, kaiola pila, kaiolak, kaiolak denak. Non dira txoriak? Zertarako dira txoririk gabeko kaiolak?

Burdin pusketa bihurtzen dira barroteak, inor preso ez baldin badute. Kaiolak ez dira hain kaiola txoririk gabe.

Edo bai. Kaiolak beti dira kaiola, txoriak txori diren bezala beti. Norbait dute beti preso, barruan inor ez badago ere. 

Kaiola hutsek aske dena atxilotzen dute, begira dauzkaten begi-nini lasaituak. Kaiolaz kanpokoa konturatzen da kaiolaz kanpo dagoela, hau da, ez dutela barroteek mugatzen. Eta aske zen hark sinetsi egiten du aske dela, kaiolan legokeen txoriaren erruki da, tentel, inozo.

Aske dela uste duena preso dago. Barroterik gabe. Kaiolarik gabe. Hegorik gabe.