Burdinazko izaratan

Tximeleta bat ikusi eta atzetik joaten natzaio, kometa bat edo ortzimuga bera ikusten ditudanean bezala. Oin-zolak finko dauzkadan tokitik altxa beharra sentitzen dut, txikle erraldoi bat zapaldu eta itsatsita nengokeen beldur.

Badakit zelaiotan txiklerik ez dela, ortzimugara iristerik ez dudala dakidan moduan. Barruak eskatzen dit, ordea, alde egiteko hemendik, ihes joateko hara edo harago, berriz itzul naitekeela-eta. Hala, joaten naiz, banoanez, baina nekez nahiz itzultzen, banoan honek ez baitu banatorrenaren antzik izaten.

Hargatik, bueltakotan atzerritartzat jotzen nautenean lagunen begiek, nintzena bihurtzen saiatzen naiz, kosmopolitismo zantzu oro ezkutatzen. Berriz etxeko sentitzea lortzen dudanean, aitzitik, barruak ez dit aduana pasatzen uzten, niganako pasaportea iraungitzen zait bat-batean. Kitto eta galdera dator: non izan nahi dudan kanpotar, nire herrian edo nire baitan.

Dakiena kontatzen didanak berak adina jakin dezadan gutxienez, nirekin lehen baino askoz denbora gutxiago ematen duenak, dakienak zeri diodan panikoa, deitzen didanak ezer ez esateko, mozkortzen denean soilik aitortzen didanak maite nauela, besarkatzen dudanak egunero lau aldiz. Horiek badakite non izan nahi dudan atzerritar. Ondo jardun ninteke, edo gaizki ari naiz, baina, barka iezadazue, halakoa naiz oraingoz (natorren honetan) eta harreman folkloriko behartuen aldean, nahiago dut denbora sentimenduak eta ideiak integratzen galdu.