Lehortetik ihesi

Hizkuntzaren galbahetik igarotzea lortzen duten hitzek osatzen dute besteentzat naizena. Zirrikituak igarotzeko baldarregiak diren ideiek neuretzat naizena. Bi izate, sarri batzen zailak..

Eta ideiok ehotzen dijoazkit egunak.. estutzen nauzulako, neuretzat naizen hori ezagutu nahian. Neke gozoa biona.

Pentsatzen hasia naiz patuaren esistentziaz kabroikeriaren bat egiten digunean soilik ohartzen garela. Bitartean, inkonsziente koitaduak, libre garela iruditzen zaigu.

Irakurri dut Simone de Beauvoir eta Jean Paul Sartrek Montparnasseko Royal Bretagne hotelean bizi izan nahi izan zutela atzera Parisa bizitzera itzuli ziren batean (1937 inguruan).

Honelaxe irakurri dut: "bakoitzak bere gela propioa zuen: intimitatearen eta bakardadearen plazerei uko egin ez eta gertu egoteari probetxu ateratzeko formula erosoa".

Sekula  baino bizimodu indibidualistagoa dugun honetan bakardadeak nabarmen izutzen gaitu. Ez gara gu geuri aurre egiteko gai. Eta lagunarenganakoan ere ez dugu asmatzen. Osoki entregatzen gara: diberti nazazu, elika nazazu, maita nazazu, masturba nazazu, konta iezadazu, erantzi nazazu, etor zaitez, jo iezadazu larrua, atera iezadazu tragoa, babes nazazu, josi itzazu nire zuloak, senda itzazu nire zauriak.

Irentsi ezazu nire askatasuna, ez naiz-eta bera kudeatzeko gai.

Geure bizi-filosofiaren abandonoa, pobrezia eta idorreria.

Euria ari duenean sentitzen dut neure burua mintzeko grina ilun bat.

Halako zerbait, samin bilatua, ilustrazio zirriborrotsua, albiste txarren liseritze gozorako prest nagoela, olatuen gainbeheraren frakasoarekin bat egingo banu bezala.

Grabitatearen lana onartu gabe, hondarretara erretiratzeko behar hori. Nork ez luke esponjatan desagertua izan nahi behin amaiera asimilatu ondoren.

Iritzi zorrotzen zauria. Agian euria ari duelako da. Edo uste baino ahulagoa naizelako.

Aditzik bako esaldia, deskribapen hutsa ote da gure historia?

Etorkizun estatikoak kakalarritzen nau.

Batez ere.

Instant bateko ufadak zenbat gauza eraman ditzakeen airean...

Haize hegoak,

grabitateari eta inertziari eginiko boikotak,

oin nekatuen ihes gogoak...

ez dakit zerk naraman.

Tripeko miñez,

katerik eza bailitzan loturarik astunena.

Jausteko beldur, hegan.

 banksy

Xiringa zikinez beteta daude kale bazterrak. Bi haur dabiltza ezkutaketan. Eta zu leihotik haiei begira, zigarroak iraun artean. Neskak begiak estali ditu eta hormara begira arabieraz zenbatu du. Mutikoa korrika hasi da, oso ondo nora ez dakiela. Neskatoak amaitu du. Mutikoak ez du erabaki. Eta etxe karratuaren bueltan korrika darrai. Ez du atzera begiratzen, jende olatuaren uretan deskantsatu du azkenean. Badator neskatoa, heldu da, eta metro gutxitara daude elkarrengandik. Ozen hitz egiten duten sei bat gizon doaz pasieran. Mutikoa haien atzetik abiatu da, disimuloz. Neska autopeetan eta zabor tartean dabil begira. Mutikoa haren ondotik pasa da. Ez du ikusi. Etxe karratuari buelta bat gehiago eman dio, orain mezatara doazen gazte batzuen tartean doa, bera ere erdi oihuka. Neskatoak ez du ikusi, espaloiaren parte den odol tanta bezain arrunt egin zaio. Mutikoa, apurka, ikustezin izatera ohitu da. Neskatoa bila dabilena ez aurkitzera.

Eta geroz eta zailagoa egingo zaie elkar aurkitzea.