Zuetako batzuei gehiegizko adierazpena irudituko zaizue, baina egunetik egunera argiago dut. Hirugarren mundua izenarekin ezagutzen dugunarenganako nahigabea sentitzen dugu sarritan, baina beren egoera konpontzen laguntzeko ezer gutxi egiten dugu. Eta ez naiz umeak adoptatzeaz edo apadrinatzeaz ari. Ezta ere herrialde hoietara dirua bidaltzeaz.

Urrutiago joan nahi nuke, eta lehen mundukoak garenok –zorionekoak gu– zein markistak garen jakinik, gai hori ekarri nahiko nuke nirera. Arropak erosterakoan maiz ahazten zaigulako Nike, Adidas, Reebok eta horrelako multinazionalek beren arropak, zapatilak, konplementoak edo dena delakoak egiteko pertsonak esplotatzen dituztela, inolako sentimendurik gabe. Berdin zaie zazpi urteko umea izan edo 70 urteko amona.

Langileek inoiz ikusiko ez dituzten dirutzak kirolariei ematen dizkiete ondoren marka hauetako agintariek, eta marketin politika adimentsu horri esker aberastu egiten dira. Eta guk zer? Ba, askotan egiten dugun bezala, guk beste alde batera begiratu, Ronaldinho, Nadal edota halako izarrak bezalakoak izan nahi garela barneratu eta beren produktuak erosiko ditugu, hoiek guztiak esplotatutako langileek –askotan umeak- egin dituztela ahaztuz.

 Esandakoa, hipokrita hutsak garela

Gaur ere ez naiz irtengo. Ez dut egun guztia taberna zulo batean pasa nahi. Azkenengo asteak hala pasa ditut, eta bide okerra hartu dudala ohartu naiz. Sekula ez ei da berandu, baina nik dagoeneko ez diot tunelari irteerarik ikusten.

Geratzen zitzaidan itxaropen apurra aspaldi galdu nuen. Medikuek esperantzari gogor heldu eta aurrera segitzea baino ez nuela esan zidaten istripua gertatu eta egun gutxira, baina haien hitzek eta begiek ez zuten bat egiten; begiradak gurutzatzen genituen gutxitan burua makurtzen zuten, beren begiek ahoetatik irtendako berbak sinesten ez zituzten seinale.

Egun ezer gutxi egin dezaket nire kabuz. Arnasa ere makina bati esker hartu behar dut. Buruak, ordea, ondo funtzionatzen dit oraindik, baina beldur naiz hemendik egun gutxi batzutara gaitasun hori ere ez ote dudan galduko. Orain, gauza guztien jabe naizen une honetan, nire etorkizuna nik neuk bakarrik erabaki dezakedala aldarrikatu nahi dut gutun honen bitartez.

Denbora luze honetan gurasoak alboan izan ditut uneoro. Arreba ere hortxe izan da, baita lagunak ere. Eskerrak guztioi, bihotz-bihotzez. Bazkalostean, istripua gertatu zenetik bigarrenez, aitona etorri zait bisitan. 80 urtetik gora dituen gizona da, fina eta ahula itxuraz, bere makila gabe inora joan ezin daitekeen horietakoa, baina bihotz handikoa eta munduko pertsonarik ausartena. “Lasai, seme, zure desioak gaur bertan bihurtuko ditut errealitate”, xuxurlatu dit.

Berarengana hurreratu naiz eta musu eman diot masailean. Laburra izan da, baina sentimenduz betea. Begi parean beltzune bat duela ohartu naiz. Ez du ematen larria denik, baina kolpe handia jaso duela dirudi. Nola egin ote duen galdetu behar diodanean aita agertu da. Haserre dago, ez dakit zergatik, eta amak bakarrik egon nahi duela azaldu dit. Ni komunetik irten orduko itxi du komuneko atea aitak. Ama negarrez entzun dut berriz, lehen baino ozenago, eta aitari gelditzeko eskatzen dio behin eta berriz. Isiltasuna etxeaz jabetu da berriz.

Ama lurrean etzanda topatu dut, odol-putzu batez inguraturik. Beldurra daukat. Lotan dagoela ematen du, begiak itxita, geldi-geldirik. Ondo ote dagoen galdetu diot, baina ez du erantzuten. Ama beti izan da pertsona alaia, baina triste itxura dauka. Erantzunik jaso gabe jarraitzen dut, eta negar malkoa aurpegia zeharkatzen ari zaidala sentitzen dut.

Ahal izan dudan guztia egin dut Bidasoa ertzeko bi herri horietako bateko bizilaguna izateko, baina Jainko Ahalguztidunak ez omen du nire eskaririk jaso. Hortaz, Eibarko gizaseme bezala ekin beharko diot zutabe xume hau idazteari. Agian, zeinek daki, amaitu orduko beste ikuspuntu batetik ikusiko dut hau guztia.

Alarde Tradizionalekoek, ez dakit burua harria baino gogorragoa dutelako ote den edo egi absolutuaren jabe direla pentsatzen dutelako –botere eta indarra ikaragarri handiak dituztenek bakarrik ezagutzen ei dute egi absolutua; bakoitzak atera ditzala bere ondorioak–, eboluzioari bizkarra eman eta emakumezkoen parte-hartzea ukatzen dute oraindik ere. Egia esan, ez dakit emakumeei beldurra dietelako baztertu nahi dituzten –agian sorginak direla pentsatzen dute, eta inkisizioaren garaian egin bezala, laster etxez etxe joango dira, ileetatik tira eginez beren etxeetatik atera eta su emateko asmoz–, ala hipokresia hutsagatik egiten ote duten.

Egoerari konponbidea topatu nahian ibili naiz, eta gauza bakarra etorri zait burura. National Geographiceko ikertzaileei gutuna bidaliko diedala uste dut, Alarde Tradizionala osatzen duten horiek buruan zer duten azter dezaten.