1.-¿Cuantos sois, quienes sois y tenéis alguna formación anterior? Sois todos de Mondragón?

 El grupo formamos cinco jóvenes de Arrasate todos residimos aquí y somos: Ramón López (bajo y voz) ,también guitarrista de Jodete, Jokin Vitoria (batería y coros), también cantante de 5 Twisters, Josu García (guitarra y voz), también cantante/guitarra de Lost Souls, Ander Monedero “Shaggy” (guitarra) y Iraia Urkia (teclado), aunque esta última no podrá tocar en el concierto de Elkartasun Eguna.

 2.-¿Cuando empezasteis con este proyecto? Como iniciasteis el proceso?

 El grupo lo formamos en el 2002 y la idea surgió de la unión que tenemos entre nosotros bien de amistad como de gustos musicales. La verdad es que mas que un sueño a sido la ilusión que tenemos los cinco de juntarnos, tocar, pasarnos bien y sobre todo y lo mas importante la buena relación que tenemos entre nosotros.

En Diciembre de ese año conseguimos que nos dejaran un aula en Arrasate Musical, la Academia de Música de nuestro pueblo. Los ensayos estaban muy limitados por cuestiones de tiempo y volumen, solo podíamos ir los viernes de 5 a 6 y media y teníamos que tocar bajito para que no se quejaran los profesores. Los ensayos no eran gran cosa musicalmente porque apenas dominábamos, pero aun y todo íbamos con una gran ilusión ya que eran los comienzos de la banda.

 3.- ¿Dónde ensayáis actualmente? Compartís local?

 En Junio de 2003 se abrió el nuevo gaztetxe de Arrasate detrás del frontón de Uharkape y nos dieron uno de los locales de ensayo. Y desde entonces ensayamos allí.

Compartimos local de ensayo con Never Surrender y nos arreglamos muy bien con ellos.

 4.- ¿Cual fue vuestro primer concierto? 

 Nuestro primer concierto fue en San Juanes del 2004 (el 24 de junio exactamente) en el bar Iluntz de Arrasate.  Tocamos solos y nos lo  pasamos de puta madre. Todos tenemos un buen recuerdo de ese día porque aunque no haya sido el mejor concierto que hemos tenido, fue el primero y el más especial.

 5.- ¿Tenéis todos los mismos gustos musicales?

 Más o menos nos movemos por parecidos gustos musicales pero es imposible tener los mismos. Algunos tenemos tendencias mas Punk-Rock por decir de alguna manera y otros tienen mas tendencia hacia el Blues, Rock & Roll de los 60,70,…

 6.- ¿Tenéis proyectos de grabar? ¿Para cuando?

Todavía no hay nada fijado pero ya lo hemos hablado y para finales de este año esperemos grabar nuestro 1er trabajo. Lo mas importante de la canción es llegar a transmitir algo al publico, del estilo, por supuesto, que sea el estilo que nos guste y de lo que se grabe que cuando te pongas a escucharlo en casa, suene potente, llegue a la gente y que tenga su calidad musical.

 7.- Lleváis versiones al directo, cuáles, de quién...

 Si, aparte de nuestras canciones siempre nos ha gustado tocar versiones.De hecho hemos tocado más versiones que nuestras ya que en los dos primeros años nos centramos mas en tocar versiones que en crear nuestro propio material.

Y hoy en día, nos centramos más en nuestras canciones. Pero seguimos tocando versiones, entre ellas se encuentran, Cocaine de Eric Clapton, Pierdo mi tiempo de La Perrera, Paranoid de Black Sabbath, Dirty Robber de los Sonics….siempre llevamos algún tema sesentero de grupos como Kinks, Steppenwolf, Mockers, Zombies,….Y para terminar, tenemos hecho un par de conciertos tributo a los Sonics.

8.- ¿Que quiere decir el juego de palabras del nombre del grupo?

 (Risas)… En realidad nos sentimos muy identificados con el nombre. Shaggy es el mote del guitarra (Ander) y como se puede decir que es el más responsable de todos nosotros pues de ahí viene “Shaggy Daddy” y como los demás somos unos cabra locas y alborotadores pues de ahí el nombre completo: Shaggy Daddy & The Troublemakers.

  9.- Enfocáis el grupo como divertimento o va más en serio...

La verdad es que hasta septiembre de 2007 ha sido mas una diversión que algo serio, pero desde entonces hasta el día de hoy lo tomamos mas enserio y hemos trabajado más en nuestros temas. 

Teknologi berriek gero eta indar gehiago daukate gure Lur planeta honetan. Munduko oihana handien bihotzetan oraindik gure munduaz ezer ez dakiten indigenak bizi diren bitartean, guk beste mundu bat sortu eta eraiki dugu.

Azken urtetan jasan dugun aurrerakuntza teknologikoek erabat errazten digute eguneroko bizitza. Edozein motatako informazioa bilatu, lagunak egin, jendearekin hitz egin, urrun dagoen norbait pantailatik zuzenean ikusi, erosketak egin, musika entzun, bideoak ikusi...nahi duguna egin genezake internet bidez. Baina beti ezan ohoi den bezala, gauza txar guztiek daukate zerbait ona, baina gauza on guztiek ere badute beren alde txarra.

Egia esan bizitza horrelakoxea da eta batzuk hobeto bizitzeko beste batzuk tamalez sufritu egin behar izaten dute. agian gauza guztiak alde positibotik ikusteak, gauzak ulertzen lagunduko dizkigute, eta bideoak gomendatzen digun bezala, iritsi da garaia gure eguneroko bizitza beste modu batera antolatzeko eta trebetasun berriak ikasteko.

Nik, egin diot koxk jada paradisuko sagarrari eta edonori gomendatzen diot koxk egitera. Gaurko eguna arte behintzat, izugarri ikasten ari naizela ohartarazi naiz, gero eta erosoago sentitzen naiz mundu berri honetako hastapenetan, gero eta gauza gehiago egin baititzakegu internetez.

Baina Ekainaren 14ean Elkartasun Eguna ospatuko dugu Arrasaten eta bertako hainbat gaztek gogor dihardute egunerako ekitaldiak prestatzen. Besteak beste kontzertuak izango dira arratsalde guztian zehar kaleko taberna gehienetan eta gauean ere kontzertuak antolatu dituzte monterron parkean. Beraz egun horretan ni gabe izan arren (azterketen erdian izango delako) Shaggy Daddy & The Troublemakers, nire taldea, berriz ere taula gainera igoko da eta gainera aspaldiko partez gure herrian! 25 taldek gutxi gora behera hartuko dute parte eta agian horregatik arritu nau Garakoek gure taldea aukeratzea elkarrizketatuak izateko.Jada gaur iluntzean elkarrizketa egin dugu eta traskripzioa bidaliko didatela sin egin didatenez! Jasotakoan hemen jarriko dut zuretzako...orain bertan azken hitz hauek irakurtzen ari zaren horrentzako!

Gainera, haurdunaldia etetea beste garai batzuetan baino errazagoa den arren, oraindik, Euskal Herrian klinika pribatuetara joan behar da eta hiru hilabete baino gehiago pasa badira, Euskal Herritik at egiten dira.

Baina zer gertatzen da haurdunaldia etetea nahi den beste kasu guztietan? Emakumeak  aipatutako egoerak ez baditu betetzen behartuta dago nahi edo ez umea izatera eta emakume askok ezin dute bere bizi baldintza ekonomiko, sozial edo eta duten adin eta egoeragatik egoera latz hau aurrera eraman eta are gehiago bizia hain garesti egonda. Hau ikusita ez al da krudela pertsona bati edo eta  umeari bizi guztia izorratzea? 23 urte pasa dira gai honen inguruan azken legea onartu zela eta urte guzti hauetan egon diren arazoak ikusita, ez al da garaia lege hauek aldatzeko?

Azken urte hauetan, haurdunaldia etetea nahi duten emakume kopurua igo egin dela entzun dugu sarri eta azkenaldian sortu diren iskanbilekin ala dela dirudi. Baina arazo hau beti egon da gure artean, soilik, XX. Mendean gauzak beste era batera ikusten zirela eta erlijioak eta gizarteak bultzatuta emakumeek eskubideak eskatu beharrean burua makurtzen zuten ahal zuten bezala aurrera eginez.

Gaur egungo gizartea berriz aurrerakoiagoa da, jada ez dute horrenbeste erlijioan eta honen bekatuan sinesten eta egoera hauen aurrean eskubideak aldarrikatzen hasi dira. Argi dago bizi honetan norberak hartu behar dituela erabakiak, norberak zaindu behar duela bere burua, izan ere, argi dago ez gaituela zaintzen, orain arte uste izan den bezala Jainko ahalguztidunak.

IDAZKERA KUNEIFORMEA

 Idazkera kuneiformea  k.a 4000 urtean erabiltzen hasi ziren Mesopotamian  eta k.o100. urte arte izan zen erabilia. Lehenengo idazkera estandarizatua izan zen. Kainabera zatiekin markak egiten zituzten buztin zati umeletan. Hasiera batean, goitik behera idazten zuten denborarekin aldiz, gaur egun idazten dugun bezala hasi ziren, ezkerretik eskuinera.

Hala ere kontzeptu hau Bizkaialdean ia berria dela esan daiteke izan ere 80.hamarkada arte Italiatik eratorritako filarmonikea deitzen zioten soinu txikiari.

Trikitixari buruzko lehenengo datu idatziak 1889. urtekoak dira eta Urkiolako erromerian kokatzen da. Baina bere jatorria nondik norakoa den ez da gauza ziurra. Batzuek diote trenbidea egitera etorritako langile italiar eta frantsesek ekarri zutela hau adierazten duten argazki batzuk baitaude Altsasun 1890ekoak. Beste batzuek aldiz XIX. mendean Europa guztian soinu txikiaren booma gertatu zela diote, euskal herriko hedapena Bizkaian hasi eta Gipuzkoara zabalduz gertatu zenaren hipotesia defendituz. Beraz garbi dagoen gauza bakarra akordeoi diatonikoa Europa guztira XIX. mendearen amaieran, itsasontziz, trenez... zabaldu zela da.

Instrumentu txikia zen, arina, eta edozein tokitara erraz eramatekoa eta horregatik berehala hartu zuen leku garrantzitsu bat herri musikako instrumentuen artean, Euskal tradizioan leku garrantzitsu bat hartuz. Batik bat baserri giroan hartu zuen indarra, mendi aldeko erromeriak sortuz, hirietan banden konpetentzia baitzeukaten.

Denbora gutxian funtzio sozial ekonomikoa hartu zuen trikitixak eta ostatu, sagardotegi… lotutako trikitilari asko sortu ziren toki publikoetan dantzarako aukera eskaintzeak jende asko erakartzen baitzuen.

Baina pixkanaka-pixkanaka, soinu txikiaren tradizioa, nekazal guneetan soilik mantendu zuten. Hiriguneetan trikitixa estilo ezberdinak sortzen hasi ziren, trikitia elementu askatzaile bihurtuz.

Euskal Herrian mende bat baino ez zuen trikitixa herrikoia edo tradizionalak bere osotasunean iraun, izan ere 80.hamarkadatik berrikuntza izugarriak jasan ditu euskal trikitixak eta hainbat bikote sortu ziren estilo berriagoak jorratuz: triki-rocka eta triki-popa. Laja eta Landakanda, Imuntzo eta Beloki, Tapia eta Leturia, Kepa Junkera, Alaitz eta Maider, Maixa eta Ixiar, Gozategi, Etzakit, Iker Goenaga… izan dira beste askoren artean trikitian eboluzio bat ekarri zuten bikote musikariak.

Baina hauek ekarritako moda ere denborarekin atzean gelditzen joan da eta gaur egun ia ez da trikitiaren munduan, bai erromerietan eta baita trikitixa moderno horren aurrean ere, girorik. Izan ere musikaren globalizazioak tradizioa alde batera utzi du eta horregatik euskal musika tradizionalak egoera goibelak jasan ditu azken urte hauetan.

Egoera honek trikitilariengan aldaketa bat ekarri du eta zerbait ezberdina publikoari eskaintzera behartuak sentitu dira, trikitiaren soinua betirako isildu ez dadin. Berrikuntza hauen emaitza arrakasta zein porrota izan daiteke, baina horretarako ausartu beharra dago gauza ezberdinak nahastuz.

90. hamarkadan triki-talde gehienak trikitixa eta panderoa, bateria, baxua eta gitarrarekin nahastera ausartu ziren eta arrakasta izugarria lortu zuten momentuan, nahiz eta denborarekin arrakasta hori gutxitzen joan da.

Hala ere eta trikitilariaren bide eta etorkizun gogorra ikusita, gaur egun oraindik badago nolabaiteko esperantza soinu diatonikoari gure gizartean toki bat aurkitzeko eta badaude erromerietatik espainiar mailako areto garrantzitsuetara instrumentu honen presentzia eraman duen eta arrakasta izugarria izaten ari den talde berritzaile bat: GOSE talde arrasatearra hain zuzen ere.

Gose taldeak 2004an ekin zion bere ibilbide musikalari trikiaren kontzeptu berri batean oinarrituz, ohikoak ez dituen tresna-lagunekin nahastuz eta emaitza desberdinak lortuz. Gose taldeak trikia eta elektronika batzen ditu, gauza asko sorraraziz eta denbora gutxian arrakastaz beteriko bi disko kaleratzea lortuz.

Berrikuntza hauek jende asko dute alde zein kontra. Une latza da orain trikitilarien mundura heldu dena. Baina hemendik urte batzuetara, gogoan izango al du inork euskal trikitixa tradizionala? Batek daki.

         Zurbil,

         Umil,

Etxeko antzigar aintzira.

Gorroto,

 Erra,

        higuina,

 gogorra bizitza.

Hautan izanez gero

Ahaztuko nuke guztia.

Zerekin eginen topo

Ezin jakina!