Asteburuan, Herta Müller-en El rey se inclina y mata (Siruela, 2011) liburuaren berri izan dut. Hatsaren kulunka irakurri ondoren, idazlearen alderako halako jakin-min bat piztu zitzaidan, eta liburu hau berdinik gabea da, min hori arintzeko.
Hizkuntzari buruzko saiakera laburrez osaturik dago liburua. Müllerrek bere hizkuntza diglosiko, zokoratu eta iraganekoaz dihardu, mapetatik aienatua den komunitate baten eledun gisa.
Aho-gozagarri paragrafo laurden bat dakarkizuet.
Nire herriko hizkuntzan —hala iruditzen zitzaidan umetan— nire inguruko jende guztiak bazituen hitz doiak gauzak zuzenean izendatzeko. Gauzakiak izendatu bezalakoxeak ziren, eta ziren bezalakoxeak izendatzen ziren. Betiko irauteko zen hautsi-mautsi baten bidez. Jende gehienarentzat ez zen zirrikiturik bat ere hitzaren eta gauzakiaren artean handik zehar begiratu eta ezerezarekin topo egiteko, nor bere larruazaletik irristatu eta hutsartean amilduko balitz bezala.Eta orain paragrafo erditxo bat:
Ez da egia zernahi izendatzeko hitzik denik. Ez eta beti hitzen bidez pentsatzen dugunik ere. Nik oraindik hitzik gabeko pentsamenduak izaten ditut; ez dut hitzik aurkitu ez herriko alemanean, ez hiriko alemanean, ez Alemaniako alemanean, mendebaldekoan nahiz ekialdekoan. Ez ezein liburutan. Barneko zokondoak ez dira bat etortzen hizkuntzarekin; herrestan eramaten zaituzte hitzik izan ez litekeen lekura.
Erantzunak
Bestela zorionak blogagatik: maila ikaragarria du eta beti irakurtzen dut interes handiz, baita asko ikasi ere zugandik.
Nork: Joxemari.2011/05/31 19:31:14.289 GMT+2
Nork: Iñigo.2011/05/31 20:27:25.640 GMT+2
Bete-betean asmatu duzu orduan, nire kasuan behintzat! Badakizu, hatzak ilargira erakusten duenean, Bilbokook, eta beraz oro bat tonto samar garenok, hatzari begiratzen diogu. :-)
Nork: Joxemari.2011/05/31 21:00:11.027 GMT+2