Aurkeztu nahi dizuedan pertsona hau aitona zahar bat da, zaharra baita. Unibertsitatetik etxera noanean, edo beste ezertarako herrian bueltaka nabilenean, askotan ikusten dut aitona hori, bere izena jakin ez arren Bernardo deituko diodan aitona hori. Beste edozein egoeratan Bernardo bezalako pertsona batek ez zukeen nire atentzioa deituko, baina Bernardok guztiz harrituta naukan jokabide bat du : gau eta egun, herriko autobus geltokian egoten da eserita. Bere betiko aulkiaren ertzean eserita. Bere betiko arropekin. Eta, batez ere, bere betiko Ducados-a ahoan.

       Xelebre xamarra da gorpuzkeraz Bernardo. Ile zuri nahasiak, bere buruan lotsati, txikitero aurpegi biribil bati ematen hasiera. Jainkoak ez du aurpegi erakargarri batekin saritu Bernardo. Txikiteroarena da, alajaina, mutur gorrizta hori. Hori, eta kupela; kupel zoriontsua du aitonak, jatetik eta txurrutetik ondo zaildutakoa. Hanka motza dela esatea urrutiegi joatea izango da, beharbada, baina ez dut gezurrik esango. Gizon xinpatikoa, beraz.

       Bere jokamoldera itzuliz, perretxikuak zuhaitzean nola halaxe egoten da Bernardo bere kokapen estrategikoan. 20 bat segunduro eztul zantar bat egiten du gajoak, zigarroa erretzen duen bitartean, noski. Ahaztu egin baitzait esatea beti duela bizioa ezpain artean. Eztul zikinik bada, berea da, ziur.Gehiegi erre duenaren eztula da. Gogoa ematen dit zigarroa hartu eta errekara botatzeko. Ba ote du etxerik aitona honek?

       Hainbat zalantza lehengoan uxatu zitzaizkidan. Herri sarreran dagoen zaharren egoitza moduko batean ikusi nuen, babesean eserita, hor ere. Hori da bere eguneroko dinamika: esnatu-eseri, eseri-eseri… Eta pena sentitu nuen, zeinen bakarrik zegoen ikusita. Beti autobusari itxaroten, noizbait azken autobusa hartzea tokatzen zaion arte.

       Bernardo buruan nuela, ikusi egin nuen hurrengo egunean, eta beste modu batera ikusi nuen aitona. Bai, betiko tokian zegoen, betiko zigarroarekin; baina, konturatu nintzen barre bezala egiten zidala, denoi barre egiten zigula, bere tronutik pasatzen ikusten zuen guztia ulertzen zuela. Aspaldi konturatu zela bizitza joko bat dela, eta bertatik presaka igarotzen diren guztien ardurak tentelkeriak besterik ez direla. Eta, nahiz eta bizioarengatik gero eta okerrago egon, nahiz bere eztula gero eta ugariagoa izan, berdin dio, onartua duelako lehenago edo beranduago hil egingo dela. Bizitzari barre egiten dio, guri egiten digun bezala eta heriotzari ere egiten dion bezala.

Hona hemen beste blogen loturak. ezkerpareta, pol_emika eta the indezents

Ke niño más salao!

"Si por un instante Dios se olvidara de que soy una marioneta de trapo y me regalara un trozo de vida, posiblemente no diría todo lo que pienso, pero en definitiva pensaría todo lo que digo.

Daría valor a las cosas, no por lo que valen, sino por lo que significan.   

Dormiría poco, soñaría más, entiendo que por cada minuto que cerramos los ojos, perdemos sesenta segundos de luz. Andaría cuando los demás se detienen, despertaría cuando los demás duermen. Escucharía cuando los demás hablan y cómo disfrutaría de un buen helado de chocolate!

Si Dios me obsequiara un trozo de vida, vestiría sencillo, me tiraría de bruces al sol, dejando descubierto, no solamente mi cuerpo, sino mi alma.

Dios mío si yo tuviera un corazón, escribiría mi odio sobre el hielo, y esperaría a que saliera el sol. Pintaría con un sueño de Van Gogh sobre las estrellas un poema de Benedetti, y una canción de Serrat sería la serenata que le ofrecería a la luna. Regaría con mis lágrimas las rosas, para sentir el dolor de sus espinas, y el encarnado beso de sus pétalos...

Dios mío, si yo tuviera un trozo de vida... No dejaría pasar un sólo día sin decirle a la gente que quiero, que la quiero. Convencería a cada mujer u hombre que son mis favoritos y viviría enamorado del amor.

A los hombres les probaría cuán equivocados están al pensar que dejan de enamorarse cuando envejecen, sin saber que envejecen cuando dejan de enamorarse! a un niño le daría alas, pero le dejaría que él solo aprendiese a volar. a los viejos les enseñaría que la muerte no llega con la vejez, sino con el olvido. Tantas cosas he aprendido de ustedes, los hombres... He aprendido que todo el mundo quiere vivir en la cima de la montaña, sin saber que la verdadera felicidad está en la forma de subir la escarpada. He aprendido que cuando un recién nacido aprieta con su pequeño puño, por primera vez, el dedo de su padre, lo tiene atrapado por siempre.

He aprendido que un hombre sólo tiene derecho a mirar a otro hacia abajo, cuando ha de ayudarle a levantarse. Son tantas cosas las que he podido aprender de ustedes, pero realmente de mucho no habrán de servir, porque cuando me guarden dentro de esa maleta, infelizmente me estaré muriendo.

Siempre di lo que sientes y haz lo que piensas. Si supiera que hoy fuera la última vez que te voy a ver dormir, te abrazaría fuertemente y rezaría al Señor para poder ser el guardián de tu alma. Si supiera que esta fuera la última vez que te vea salir por la puerta, te daría un abrazo, un beso y te llamaría de nuevo para darte más. Si supiera que esta fuera la última vez que voy a oír tu voz, grabaría cada una de tus palabras para poder oírlas una y otra vez indefinidamente. Si supiera que estos son los últimos minutos que te veo diría "te quiero" y no asumiría, tontamente, que ya lo sabes.

Siempre hay un mañana y la vida nos da otra oportunidad para hacer las cosas bien, pero por si me equivoco y hoy es todo lo que nos queda, me gustaría decirte cuanto te quiero, que nunca te olvidaré.

El mañana no le está asegurado a nadie, joven o viejo. Hoy puede ser la última vez que veas a los que amas. Por eso no esperes más, hazlo hoy, ya que si el mañana nunca llega, seguramente lamentarás el día que no tomaste tiempo para una sonrisa, un abrazo, un beso y que estuviste muy ocupado para concederles un último deseo. Mantén a los que amas cerca de ti, diles al oído lo mucho que los necesitas, quiérelos y trátalos bien, toma tiempo para decirles "lo siento", "perdóname", "por favor", "gracias" y todas las palabras de amor que conoces.

Nadie te recordará por tus pensamientos secretos.

Ryananair etxearekin ginen Goteborgetik Madrilera joatekoak. Hegazkinera sartu aurretik, iparraldeko euri zakarrak agurtzen gintuela, erabaki genuen larrialdi irteerako atearen parean jarriko ginela (hanka luzeentzako paradisua, hegazkin batean). Ilaran aurrenetakoak jarri, eta lasterka sartu ginen munstroaren sabelean, atzean laguna eta oroitzapen ederrak utziz. Bai, libre zeuden aulkiak.

-¿Perdonen, son ustedes mayores de 18?-galdetu zigun azafata espainiar batek.

-¿Sí…Pero porque lo pregunta?

-Porque para sentarse aquí tienen que ser mayores de edad.

Hortxe geratu zen azafata katxarroaren eta gure arteko elkarrizketa. Aitzitik, hiruroi arrastoa utzi zigun nonbait informazio hark, eta hegazkina aireratzen zen bitartean, zera bota zuen Jokok:

-Joder, hi, larrialdi irteerako palanka horrek irekitzeko eskatzen zidak!

Yanguasek, bere izpiritu bihurriari jarraiki, berehala jarraitu zion jokoari. Atea irekitzeak ematen zien tentazioaz berban hari ziren, eta ni akojonatu egin nintzen, beren aurpegiek adierazten baitzidaten funtsean gogo piskat bazutela atea irekitzeko. Txantxa batzuen ostean, nekeak kozka egin eta lo hartu zuten lagunek (bost gauetatik 4tan atera ginen suekeatzera).

Niri, ordea, asunto hark egonezina sortu zidan. Egia esan, ate hura irekitzea biziki erraza zen, bertan margotuta zeuden marrazkitxoetan azaltzen zen bezala. Bestalde, EXIT jartzen zuen palanka gorri hark halako erakartpen diaboliko bat sortzen zidan. Zalantzan jarri nuen 18 urtetik gorakoa izatean baldintza nahikoa ote zen ate hura bere horretan uzteko. Joder, atzamarra mugitu eta ehun bat pertsona bidal nitzake txoriekin polka bat dantzatzera!

Nire barruan sortu zen gatazka ez zen nalanahikoa izan. “…aireportuetan ez ditek likidorik ere sartzen uzten, ezta azakalak mozteko aparatu nimino bat ere. Nola liteke posible, orduan, deabruaren palanka hiltzaile hori hain eskura jartzea? Sistema honek atzetik emandako milioika pertsonetako bati nola jarri gauzak hain erraz bere mendeku gosea asetzeko? Ni al nauk milioika bidaiarietatik pertsona bakarra suntsipen masiboko arma hau deskubritu duena? Ez diat ezer ulertzen”.

Lagunok, ez pentsa hor geratu zenik nire harridura. Zertarako balio du ate horrek, hankak luzatzeko ez bada behintzat? 8000 metroko altueran, 1000 kilometro orduko abiaduran, arazoren bat gertatuz gero salbazioa ez dator ate hori irekitzetik. Beharbada heriotza azkarragoa bai, bizitzeko probabilitaterik ez zegok eta. Hau ez duk Steven Seagalen film bat, kabenzotz!

Orduan, azafatari deitu eta tokiz aldatu ninteken galdetu nion.

-Hi, kakofobo zikin hori!

-Ze ostia dek hoi?

-Hirea bezelako aurpegi itsusiei begiratzea galarazten duen gaixotasuna.

…

Elkarrizketa luzea izan genuen, eta gaur berriro etorri zait burura. Existitzen ote da halakorik?

Wikipedian sartu eta, bingo!, Cacofobia sartuta zerbait ateratzen duk! Perturbatu hark arrazoi izango zian. Bai, gezurra badirudi ere, itsusia den orori beldur irrazionala duten pertsonak badira munduan!  

Psikologo desenpleatuz jositako gizarte baten ondorioak pairatzen ditugu egunero. Ez dute zer eginik, eta horrelako gaixotasunak asmatzen dituzte, sindromeak. Badira opor ondorengo sindromea (puteatua zaudela esan ordez), baita Gabonetako gehiegikeriek eragindako sindromeak (nire garaian enpatxoa deitzen zitzaion) eta hemen aipatzea merezi ere ez duten milaka sasi-gaixotasun mental ere. Piztu edozein albistegi eta lortuko duzue zerrenda luze bat.

Sinestu al dezakezue tipo itsusi bat ikusi, garraxi desesperatua bota eta korrika alde egiten duen pertsonarik badela munduan? Egia esan, kakofobo izatea ez litzateke hain gaizki egongo. Klasera ez joateko justifikazio mediko bat izango nuke, adibidez (bai, eske nere ondon jartzen dana Mairenako Karmentxu baino itsusigoa da). Pentsatu ezazue, une batez, sindrome hori duen norbait egon badago behintzat, nolakoa izango litzateken Kakofobo baten egunerokotasuna.

Orain, ordea, gainditua dut trauma latz hori, bizipoza berreskuratu dut. Bai, iritsi da opus nigrumeko hautsak berriz harrotzeko ordua.

Baten bat suziriak jaurtitzen ariko da une honetan bertan, Ama Birginaren mirakulu hau bedeinkatuz.