Muchas veces tienes una sensación difícil de explicar, se podría denominar incluso injustificable. Te sientes, en un momento inesperado de tu existencia, asimilando lo que te pasó y lo que esperas que te pase, pero siendo realista, no pasará. Tu vida sigue avanzando... en ciertos aspectos de manera positiva y como esperabas, pero otras experiencias se quedan atrás, y cuando te quieres dar cuenta, miras hacia atrás y el camino que recorriste sin ellas te parece demasiado largo. Tal vez la melancolía hable por mí, tal vez exagere, tal vez divague por la falta de cordura, pero lo que sí es cierto es que esa sensación viene cada vez más seguido y para más tiempo. No te sientes mal, pero tampoco saltas de alegría. Te quedas pensando lo que te perdiste en los años que llevas pasenado por el mundo y que nunca podrás volver a recuperar. Te paras a pensar las veces que metiste la pata hasta el cuello, las veces que deseaste ser capaz de morderte la lengua, las veces que desearías no habértela mordido, las veces que viste cómo salía el tren de la estación e inexplicablemente, sabías que no volvería a por ti. Somos jóvenes y todo puede cambiar... Y aunque errar sea humano... no deja de ser desagradable...
Un recuerdo de parís...
Erantzunak
Kaixo arrate!
Lortu dut! azkenean bloga egin duzu, oso ondo. Zelan dana Orleansetik? Zure bloga jarraituko dut eee, ez pentsa inork ez duela irakurtzen...
Aste bat barru ikusiko gara, patxo asko
Nork: Eider.2009/11/25 22:49:26.519 GMT+1
Nork: arrate.2009/11/26 10:01:42.187 GMT+1
Nork: ane.2009/12/01 22:21:09.994 GMT+1
Nork: egiarte.2009/12/12 12:44:01.028 GMT+1
Nork: Sugoi.2009/12/18 21:34:06.929 GMT+1
http://www.blogak.com/amets