Panthah

Gizaki orok du bere baitan instinto oldarkor hori, indar berriztatzailea, batzuek ezaugarri positibo horien jakitun ez badira ere. bizitza dagoen leku orotan dago oldarkortasuna, eta ondorioz, botere-nahia.

            “En  todos  los  lugares  donde  encontré  seres  vivos  encontré  voluntad de  poder  e  incluso  en  la voluntad  del  que  sirve  encontré  voluntad  de  ser  señor… Y  este misterio  me  ha  confiado  la  vida  misma. Mira, dijo, yo  soy  lo  que  tiene  que  superarse  siempre  a  si  mismo… Solo  donde  hay  vida  hay  también  voluntad: pero  no  voluntad  de  vida, sino – así  te  lo  enseño  yo – voluntad  de  poder”[1].

Indar positiboa ezagutzen eta erabiltzen ikasi beharra daukagu, eta ahal den neurrian erabilera negatiboa edo pasiboa saihestea. Orain arte oldarkortasunaren ikuspegi negatiboa baino ez da gailendu mendeku nahiari eta botere-nahi erreaktiboari bidea utziz. NIetzschek aldarrikatu bezala, zentzuren batean, antzeztoki honetako obra edo antzezlana etengabe errepikatzen den bera da, dominatzaile eta dominatuen arteko antzezlana, alegia. Gure mundua esklaboen eta jaunen mundua izatera kondenaturik dago, oraindik ere egungo ideologiek Hegelen dialektikatik edaten jarraitzen dutelako; eta zera ulertzera heldu dira, garaileak beti duela arrazoia[2]. Gizaki batzuek beste batzuk hartzen dituzte mendean, eta horrez gero jaio egiten da baloreen bereizketa. Klase batzuek beste batzuk hartzen dituzte mendean, eta horrela jaio egiten da askatasunaren ideia. Historiaren une orok du azkenik bere errituala. Betebehar eta eskubideak definitzen hasten dira. Metodoak eratzen dira. Baina gerrak jarraitzen du, eta gerraren aurka agertzen bagara ere, gerrak ez dizkio bakeari inoiz ez aukerarik uzten. Erregelak ez dira horrela bakea lortzeko pentsatzen, etekin handiena lortzeko baizik, odola isurtzeko. Biolentzia etengabe errepikatzen da antzezlanean[3]. Dominazioaren antzezlan hau bukaezina da eta izango da beti ere agertuko baita jolasten jarraitu edo hasi nahi duen baten bat. Betiereko itzulerak aldarrikatu bezala, dena bueltatzen da den moduan, betiereko errepikapen horretan dominatuak eta dominatzaileak bueltatuko direlarik. Beti egongo da agindu nahi duen batenbat eta agindua bete baino ez duena nahi ere. gutxiengo batek gidatua izan nahi duen masa agertuko zaigu etengabe, masa ezjakituna eta alperra delako, ez duelako bere kabuz pentsatu nahi, autonomiari beldur diolako[4]. Gehiengoa, artaldea, bereziki influenziablea da eta den dena irensten du datorkion moduan. Izpiritu kritiko bakoa da. Berau engainatu eta konbentzitzeko kolore biziko irudiak baino ez dira erakutsi behar, eta irudi horiexek etengabe errepikatu. Horren trukean, gehiengoak heroi edo jaunengandik indar erakusketak eskatu ditu, biolentzia. Dominatua izan nahi du, jaunari beldurra izan. Gehiengoak, artaldeak, bere baitan instinto kontserbadoreak ezkutatzen ditu, tradizioei errespetu fetixista bat eta nola ez beraien existentzia aldatu edo arriskuan jar dezakeen edozein berrikuntzari beldurra[5]. Gehiengoak ez du egia bilatzen, ilusioak baino ez ditu eskatzen lasai bizi ahal izateko. Babes gisa zer edo zerk gidatzen du gehiengoaren barruko gizaki oro besteak imitatzera eta beraiekin batera era berean kontserbatzera[6]. Gehiengoaren barneko beste gizabanakoak hartzen ditu eredugarri eta horrelaxe lortzen du identifikatzea azkenik. Honetarako beharrezkoa du pertsonak edo superni-ak, kontzientzia moralaren babespean, zenbait osagarri psikiko baztertzea. Bazterturiko osagarri psikiko hauek inkontzientean amaitzen dute. Kolektiboak ezarritako balore multzo eredugarriarekin bat datorren oro baztertua da eta itzalaren edo ni-aren parte bilakatzen da. Itzala, edo ni-a Freuden terminologian, da bestaldea, Neumann-en aburuz[7]. Beste alde batetik, lehenago esandakoarekin batera, masak beti nahi du botere ez-mugatu batek dominatua izan[8]. Besteekin batera gehiengo bat osatzeko instintoari batzen zaio jaun edo aita baten beharra. Gizabanakoa osatugabe sentitzen da bakardadean dagoenean. Horrexegatik ukatzen du gizaki orok kolektiboa uztea, ez dute horretan pentsatu nahi ere ez. Gizakia talde-animalia da, jaun edo agintari batek gidaturiko talde baten parte osagarria[9]. Dena errepikatzen da; dena bueltatzen da; dominatu edo dominatuak izan nahi duten gizakiak dauden bitartean jarraituko du aurrera sadomasokismoaren historiak mendebaldeko kulturan.