Eskua hartu zenion eta berak ez zuen kendu. Arrotza zitzaion esku bati lotu zitzaion baina zelan esan, bazen denbora inork heltzen ez ziola eta agian faltan botatzen zuen zeri/ nori heldua izatea. Esku bat. Agian ez.
Musikaren erritmora dantzatu zinenten belarrira zer edo zer esateko hurreratu arte, laupabost hitz ondo ahoskatzeke bata besteari josita. Korapilatuta. Bera barrez lehertu zela ikustean izutu zinen. Antzeman zitzaizun bisaian harridura. Egiatan ordea, ez zuen deus konprenitu eta hain zuzen horrexek eragiten zion grazia. Esaldiak ebakitzerakoan zelan trabatzen zinen ikusteak. Atzamarrak bereen artetik sartuaz gogor estekatu zineten. Batu. Ordu gutxiren buruan galdu zintuztegun bistatik. Ordu gutxiren buruan kendu zenizkioten batak besteari arropak. Antsiaz. Biluztu zineten, eta egin zenuten larrutan. Eta beste ordu gutxiren buruan agurtu zineten, haginkatu azken aldiz.
-Egin nahi niñake galdera bat.
-Konplikatuegia ez den bitartean… konforme.
-Jakin nahi nikek… Hara, une honetantxe zertan pentsatzen dun?
Halakoak ei dira amoranteak. Hemen, hor edota han. Leku nahiz txoko orotan behin eta berriz errepikatzen diren istorioak... Pertsonak aldatutzen dira, posizioak eta batik bat kontatzeko moduak. Formak. Baina gauak egiten ditu arima herratu bi amorante, gauak gosetzen ditu. Eta egunak hozten. Izozten. Hemen, hor edota han.
-Nahiago dinat egia esan ez pentsatu. Pentsatzeak mintzen nain.
Idatzi artikulu bat