gaitz du atsegina

teilape baten bila

gordeka beti

inoiz utzitako fabriketan

inoiz esandako hitzen gainean aterpetua

inoiz bilkurak inoiz menturaz

begia zeru hodeitsura altxatu

oraindik oren bat heltzeko dela frogatu

eta leihoa ostera zarratu

inork buruan zer darabilzun

irakur ez diezazun

goizeko zortziak dira hemen

baina ez beste inon,

gaur lanera baino lehen

egunkaria irakurtzen den

egunetarik da

gure laztanak gudarosteek babestuta daude

gure jakiek eperik jartzeke dute

gure irriak betiko dira

eraso aginduak legez jausten dira

zorionetik ihesi doan jendearen gainera

ederra da bizi garen sasoia

nahi beste izenondoz apain daiteke tristura

baina halako batean norbaitenganako loturak estutzen dira

eta berandu ematen du beste ezertarako

bada hor

behar zen garian irakurri ez nuen lerro bat

Jose Luis Otamendi

Sarritan egiak gordinagoak dira gezurrak baino. Min gehiago erein dezakete zenbait egiek. Izan ere, gezurrak eta gezurrak daude, gezur erdiak, laurdenak… Asko gainera norbere buruari barnerarazten zaizkio, hauek guztiz sinesteraino. Gezurttoak dira bai. Autoprotekzioa edo medizina. Gezurra zenbaitetan heldulekua baita, sostengu bat.

Hala funtzionatzen dute erlijioek edota sineskeriek, gero gerra askoren motibo ere izan izanagatik. Eta ez nuke esango batek hautatuak direnik, inguruak eraginda edota ezartze, inposizio, baten ondorio baizik.  Baina hori jada beste kontu bat da.

            Erabil genezake gezurra solasteko ere. Absurdoa egiatzat hartuta bide bati ekin. Aurrera jo, proba egin, hitza denborari utzi... Aurkakoa frogatzeko batzuetan nahita eramaten ditugu usteak absurdura, besteetan berriz, saiakeran edota oharkabean.  Prozesuaren parte dugu, muina. Bizitza solasa.

Lehenengotxo hori,

punta behatz hori,

beste guztien artean

lodia da hori.

Bigarrentxo hori,

punta behatz hori,

beste guztien artean

bizkorra da hori.

Hirugarrentxo

punta behatz hori,

beste guztien artean

luzea da hori.

Laugarrentxo hori...

Itsasoari begira egotea gustatzen zaio. Horizonteari. Ur gazitan sartzea oinak eta zelan apurka hondoratuz doazkion jabetzea. Kanela botatzen die bizitzako une garratzei. Polaroid argazkiak atsegin ditu, akats fotografikoak. Jendearen letrari begira geratzen da, edota galtzerdiei oharkabean. Eta idatzi egiten du etxera bueltan, autobusean, inork erreparatzen ez dion bitartean betiere, intimitatean. Burugogorra da oso, despistatu samarra eta ameslaria. Mistikazalea akaso. Dutxan, ur tantak gorputzetik behera doazkion bitartean, abestu egiten du, gero askotan bere buruaz lotsatzeko. Konplejuak gorrotatzen dituela dio, maniak maitatzen. Horrelakoa baita bera, kontrastezalea. Kolore hotzak atsegin ditu eta berak gorriz marrazten. Halakoxea da bai. Laket zaio sekula erosiko ez lukeen arropa probatzea. Tripako minez denean  kamamila hartzen du; bestela ere bai. Ezin du ekidin oroitzapenez mintzatzea. Sinplea da eta aldi berean konplexua. Eli deitzen diote.

Ez du horrela izena.
 

Isiltasuna 

pasiloan norbere pauso hotsa entzutea

Eta oihartzuna

Etena

Naufragio bat

Enuntziatu batto. Azken berba, puntua

Hordagoa

Agur bat da, erretirada

Despedida.Geltoki bat, aireportu bat…

Ihesa. Begi gorridun umea da. Malkoak

Hutsunea gibelaren aldamenean

Hoztutako kafea

Apurka urruntzen doan obturadorea

Horizontea

Eskua hartu zenion eta berak ez zuen kendu. Arrotza zitzaion esku bati lotu zitzaion baina zelan esan, bazen denbora inork heltzen ez ziola eta agian faltan botatzen zuen zeri/ nori heldua izatea. Esku bat. Agian ez.

Musikaren erritmora dantzatu zinenten  belarrira zer edo zer esateko hurreratu arte, laupabost hitz ondo ahoskatzeke bata besteari josita. Korapilatuta. Bera barrez lehertu zela ikustean izutu zinen. Antzeman zitzaizun bisaian harridura. Egiatan ordea, ez zuen deus konprenitu eta hain zuzen horrexek eragiten zion grazia. Esaldiak ebakitzerakoan zelan trabatzen zinen ikusteak. Atzamarrak bereen artetik sartuaz gogor estekatu zineten. Batu. Ordu gutxiren buruan galdu zintuztegun bistatik. Ordu gutxiren buruan kendu zenizkioten batak besteari arropak. Antsiaz. Biluztu zineten, eta egin zenuten larrutan. Eta beste ordu gutxiren buruan agurtu zineten, haginkatu azken aldiz.

-Egin nahi niñake galdera bat.

-Konplikatuegia ez den bitartean… konforme.

-Jakin nahi nikek… Hara, une honetantxe zertan pentsatzen dun?

Halakoak ei dira amoranteak. Hemen, hor edota han. Leku nahiz txoko orotan behin eta berriz errepikatzen diren  istorioak... Pertsonak aldatutzen dira, posizioak eta batik bat kontatzeko moduak. Formak. Baina gauak egiten ditu arima herratu bi amorante, gauak gosetzen ditu.  Eta egunak hozten. Izozten. Hemen, hor edota han.

-Nahiago dinat egia esan ez pentsatu.  Pentsatzeak mintzen nain.

Txillidak ez omen zituen 90º-ak gustuko ordea. Bertikala eta perpendikularra antinaturalak omen zitzaizkion. Eta baliteke arkitekturatik eskulturara igarotzearen arrazoietariko bat izana.

Paradojikoki, bestalde, Iparraldean orekari plomua esaten zaio. Oreka-bertikala, bertikala-oreka…

Gogoeta egiteko gaiak dira bai, gizasemeak oreka, bertikaltasun permanente baten bila tematuta igarotzen dituela urteak kontuan izanda. Eta desoreka bizitzaren parte dela ahantzita.