everyone owns a gun deep inside

Emakume bakoitzak erabakitzen du haurdun dagoenean semea eduki nahi duen edo haurdunaldiarekin akabatu nahi duen abortuaren bidez.

Gaur egun eta nahiz eta 21.mendean egon pertsona talde bat dago zeinek ez du abortua eskubidetzat ikusten. Ez dugu ahantzi behar haurra emakumearen sabelean  dagoela , amak jasango dituela haurdun egotearen ondorioak haurdunaldi osoan zehar eta erditzearen eraginak bere gorputzean.Honekin esan nahi dut, emakumeak eskubide totala duela.

Pentsa daiteke abortua praktikatzea norbait hiltzea dela, arestian aipatu dudan talde horrek hain zuzen ere,  hau pentsatzen baitu, baian egia esateko abortua praktikatzen den unean haurra enbrioi bat besterik ez da, ez da pertsona oraindik, ezin du bere kabuz bizirik jarraitu.

Zientziak frogatu du enbrioia ez dela izaki biziduna 7. hilabeterarte, eta hau esaten dutenen  xede bakarra, emakumeak errudun sentitzea da eta honekin abortu kopuruak gutxitzea .

Eta beraz talde horrek hau bada erabiltzen duten argumentu bakarra abortuaren kontra jokatzeko, nahiko argumentu ahula dela esan behar da.

Bizitzaren defendatzaile moduan daukate bere burua baina gero ejertzitoa eta poliziaren alde daude, zeintzuk ehunka pertsona hiltzen dituzten urtean.

Beraz beraien pentsaeran kontradikzio bat dagoela esan daiteke.

            Emakume batentzat ez da batere erreza abortua praktikatzea. Arrazoi asko egon daitezke hau egiteko, egoera ekonomiko desegokia, bakarrik egotea{ nahiz eta hori gaur egun pixkanaka ez du hainbeste axola, milaka emakume izaten dituzte haien semeak bakarrik, gizon baten laguntzarik gabe}, gaixotasun bat transmititzeko aukera, edota sinpleki momentu hartan haur bat ez duelako eduki nahi.

Arrazoia zein edo zein den, zaila da beti abortua praktikatzea eta batez ere gaur egungo gizartean, zeinetan beti epaitua egongo zaren.

            Gure gorputza da eta ez bakarrik hori, gure bizia da eta guk erabakitzen ditugu kontu horien gainean egin behar ditugun erabaki, eskubide osoz eta noizbait hau onartuko delakoan pentsatzen.

Mundua aldatu da, prest al zaude? Hori da galdera. Benetan prest al gaude edo aldaketa guzti hau derrepentean hartu gaitu guztioi?

Eta zelan mundua aldatzen ari den, informazioa eta komunikabideak aldatzen ari dira, gero eta arinago, konturatu egiten ez ginela orain arte. Baian ze eragin ditu aldaketa honek?bereziki komunikazio medioetan eta bereziki berriz egunkarietan.

            Gaur egun jadanik egunkariak daude interneten eskegita, eta gero eta audientzia gehiago ari dira edukitzen. Honek izugarrizko kaltea egiten die paperezko prentsa idatziari, betidaniko egunkariari hain zuzen.

Egia da abantaila asko dituela internetek, munduko edozein puntatik zure jaioterrian edo delakoan zer gertatzen ari den jakin dezakezulako, baina, norbaitek pentsatu du honen ondorioz bere lana galtzen ari den jendeaz?

            Mundua aldatzen ari da eta gu berarekin aldatzera bultzatzen gaitu, nahi eta nahi ez aldatu behar gara, bestela bazter batean geratuko gara.

Hala ere, nik pertsonalki eta egunkarien gai horretan,  nik paperezko egunkaria nahiago dut irakurri internetekoa baino. Egunkaria irakurtzen duzuneko momentu goxo hura, beti egin izan duzuna zure bizitzaren zehar, niri eta askori uste dut, momentu hori teknologia berriek ez digutela kenduko uste dut.

Ilene Chaiken Estatu Batuetako “the L word” telesailaren kreatzailea, idazlea eta produzitzailea da. The L Word telesaila 2004 urtean hasi zen EEBBen emititzen, izugarrizko ospea izanez eta izaten jarraitzen duela argi dago, 5. sasoia amaitu berri baitago eta 6.bat grabatzen hasi baitira dagoeneko.

Telesail honetan lesbiana talde baten gertaerak kontatzen dira eta EEBBen mota honetako lehenengo telesaila izan da. Hasieran liskarrak egon ziren, sexu eszena esplizitu asko agertzen baitziren, baina denbora pasa ahala jendeak gauza normaltzat hasi da ikusten, normala den moduan eta leku guztietan gertatu beharko litzatekeen moduan.

Gaur egun, eta 21.mendean gaudelarik, homosexualitatea gai tabu bat da, eta telebistaren bidez jendeak gero eta normalagoa ikusten du, lehen kolpean ikusten ez zutenean. Askotan diogu telebista zaborra bakarrik dela, ez duelako ezertarako balio, baina gai honetan, homosexualitatearen onarpenean, laguntzen duela uste dut.

Estatu mailan ere, telebistan eta baita zineman ere, gero eta bikote homosexual gehiago ikusten dira. Emakumeez hitzegiten gabiltzanez eta adibide baten bat jartzekotan, oso famatua den “Hospital Central” telesailean emekume bikote bat dago momentuan eta pertsonai gay bat ere. “Los hombres de Paco” telesailean ere bai, azkeneko kapituluetan emekume bikote bat sortu da.

Eta honek guztiak erakutsi nahi duena zera da: maitasuna maitasuna dela, ez duela sexua inporta, ez baitzara sexuaz maitemintzen baizik eta pertsonaz.

Homosexualen egoera eta eskubideak hobetuko direlakoan eta pertsonak garen moduan onartuko zaigula esperoz, hemen uzten dizuet The L Word telesaileko eszenatxo baten bideo bat.

Wifi bidez konektaturik ikasgelan: bai ala ez? Hau da sustatu.com- en planteatzen zen galdera.

Orain Teknologia Berriak deritzon klasean nago eta Web 2.0ko ariketa bat egiten ari naiz. Zer dela eta? Ordenagailuetan gabiltzalako eta interneten ari naizelako nabigatzen. Honekin zer da esan nahi dudana? Onura asko aurkitzen dizkiot klasean wifi bidez konektaturik egoteari baina galera asko ere. Internet aurre- aurrean daukat eta kosta egiten zait atentzioa mantentzea, hala ere, klasea interesgarria izango balitz ez nuke nabigatzailera joko, beraz esan behar da internetek ez duela erru guztia.

Klasean ez bada wifiaren erabilera onartzen, zer esango genuke sakeleko telefonoari buruz?

Saber a qué nos enfrentamos cuando oímos el término “enfermedad terminal” es de vital importancia ya que forma parte de nuestra vida cotidiana. Según la Sociedad Española de Cuidados Paliativos (SECPAL) la enfermedad terminal es una "enfermedad avanzada en fase evolutiva e irreversible con síntomas múltiples, pérdida de autonomía, con muy escasa o nula capacidad de respuesta al tratamiento específico y con un pronóstico de vida limitado a semanas o meses, en un contexto de fragilidad progresiva". Es decir, una situación de extrema agonía que acaba en muerte.

SIDA, enfermedades de moto neurona, insuficiencia específica orgánica (renal, cardiaca, hepática etc.). Pero quizás la que mas conozcamos o la que mas familiar se nos haga sea el cáncer. Aunque lo estemos denominando como enfermedad terminal, existen diferentes tipos de cáncer y no todos empeoran progresivamente hasta acabar con la vida del enfermo.

 Hay 100 tipos de cáncer y todos empiezan en las células. Las células normales se vuelven cancerosas y debido a su  gran capacidad de expansión, las contaminadas llegan hasta órganos vitales de nuestro organismo. Éstas células acaban formando una masa de tejido, a la que denominamos tumor.

Para terminar, los nombrados tumores pueden dividirse en benignos o malignos. Los primeros no son cancerosos y generalmente se pueden extirpar, pero los segundos, es decir, los malignos, si son cancerosos. Estos en cambio no siempre se pueden extraer y si las células cancerosas se expanden hacia otros órganos causa lo denominado metástasis, dificultando con esto la recuperación del paciente.

¿Realmente sabemos algo sobre la prisión Guantánamo? Esto es lo que se pregunto Michael Winterbottom antes de filmar su anteúltima obra “EL Camino a Guantánamo”. Con ella ha querido que todos tengamos conocimiento sobre las terribles torturas que se perpetran en dicha prisión y las graves injusticias que se cometen al mantener prisioneros que no han sido juzgados y que ni tan siquiera están esperando una sentencia.

Esta  película cuenta la historia basada en hechos reales de 4 jóvenes británicos de origen pakistaní que se encuentran en el sitio equivocado en el momento equivocado y son trasladados a la prisión de Guantánamo.

De aquellos jóvenes que pasaron momentos terroríficos como los que se reflejan en la película solo quedan tres, ya que uno de ellos esta “desaparecido o muerto”

En esta ocasión Winterbottom vuelve a codirigir la película con Matt Whitecross con quien ya trabajo en la dirección de Código 46 o 9 songs.

Such a lonely day .... And it’s mine
The most loneliest day of my life
Such a lonely day .... Should be banned
It’s a day that I can’t stand

The most loneliest day of my life x2

Such a lonely day .... Shouldn’t exist
It’s a day that ill never miss
Such a lonely day .. And it’s mine
The most loneliest day of my life

And if you go
I wanna go with you
And if you die
I wanna die with you
Take your hand and walk away

The most loneliest day of my life x3

Such a lonely day
And it’s mine
It’s a day I'm glad I survived

La tortura debería ser castigada con pena de cárcel.

Podemos definirla, de acuerdo a la RAE como un “grave dolor físico o psicológico infligido a alguien, con métodos y utensilios diversos, con el fin de obtener de él una confesión, o como medio de castigo.” Según esta definición hay diferentes tipos de tortura. Debemos mencionar la diferencia entra la tortura física y la psicológica. Así mismo, distinguir entre la aplicada a los animales o a las personas.

 La tortura que se practica en la cárcel, generalmente como método de interrogación, esta hoy en día en boca de todos, principalmente la inflingida por los EEUU en la cárcel de Guantánamo. En la mayoría de los casos no se castiga con pena de cárcel aun habiendo sido probada.

Como ejemplo Donald Rumsfeld, ex secretario de Defensa de los EEUU, a quien Amnistía Internacional a interpuesto una denuncia por tortura en la cárcel antes mencionada y la de Abu Ghraib. Esta es su quinta denuncia y como vemos no ha tenido ninguna consecuencia.