St2

Zenbat aldiz entzun dugu “egiozu kasu bihotzari” edo “egiozu kasu buruari”? Zenbat aldiz egin diogu kasu hori esan digunari? Zenbatetan hartu dugu erabaki egokia?

 

Ez dakit erantzuna, baina badakit erabaki bat hartzen dugunean, sarritan, damutu egiten garela nahiz eta zuzenena izan.

 

Bi pertsonen arteko harremana hoztu egin da, maitasuna bada oraindik, bikotekidea etorkizunerako onena izango ote da? Auskalo. Maite nau? Baietz dio hitzekin, eta askotan, ekintzekin ere erakusten du. Baina beste batzuetan, pozoia duten hitzak bidaltzen dizkit postaz bihotzera.

 

Ganorazkoa al da laguna? Beharbada, ez da alkoholikoa, noizbehinka parrandan ibiltzen da (gure adinekoengan arrunta). Ikasketak nola daramatza? Hala moduz, baina unibertsitatean dabil karrera aurrera atera nahian. Ez du etorkizun txarra. Kultura maila? Egokia. Beharbada gehiegi daki.

D i s t a n t z i a . . .

Batzuetan nekagarri, besteetan mesedegarri...

Nahi ez duzuna beti izango duzu aldamenean. Desio duzuna, aldiz, urruti, oso urruti.

Badakigu askotan distantzia zerbait subjektiboa dela eta urruti dagoena gerturatu dezakegula ahaleginduz gero, behintzat.

Esfortzu hori atseginez egiten da maitasunari esker. Baina zenbat irauten dugu horrela? Gainera, ahaleginak egiten dituena bakarra baldin bada, nekatu, aspertu, agortu egin daiteke, eta hori gertatzean, garai batean egon zitekeen magia desagertu.

Hala ere, zerbait edo norbai ahazteko biderik errazena distantzia bera da. Nork ez du pentsatu gauza guztiak utzi, beharrezkoa dena motxila batean sartu eta urruti, oso urruti, joatea? Garai txarretan batez ere. Malko garaietan, guztia aldrebestuta dagoen garaietan...

Batzuetan mesedegarri, besteetan nekagarri...

D i s t a n t z i a . . .

              

Ikastea nahi ez duen alaba errebeldea, ezez generaziokoa, ez du laguntzen, ez du ikasten, ez du ezer egiten. Bere munduan murgilduta dagoen nerabea, hobeto esan, artista faltsuen munduan murgilduta pozik bizi dena eta errealitatera itzulitakoan, etxetik alde egiteko gogoa datorkiona...

Ikasketak aurrera ateratzen saiatzen den alaba. Nahiko lukeena baino gutxiago laguntzeko aukera duena. Ematen duena baino ahulagoa dena eta buruan hainbat kortozirkuito dituena...

Lanik gabe dagoen senarra, mende erdi bete ostean, adin zoroaren garaia pasa ez zaiona. Lanik ez, diru gutxi eta begietatik operatu nahi duena betaurrekoak janzteko baino alperragoa delako...

Geldi egon ezin den ama, gauzak presaka egin nahi dituena, baina arreta ez jartzearren eta memoria arazoak etorri zaizkiolako lehen erraz egiten zituenak orain nekez egin ditzake alaba ondoan ez badu...

Etxeko inor baino zentzudunagoa den aita. Burua inork baino argiago duena, euroekin primeran moldatzen dena eta hasarretuz gero, bere begi urdin sarkorren begiradarekin bihotzean min emateko gai dena...

Gaixotasun baten ondorioz, egunaren gehiena ohean igarotzen duen aitonaren anaia. Osaba. Erizain pribatua behar duena, hartu behar duen pilula karrokada kontrolatuko diona. Logela goiko solairuan egonik, jatekoak eramango dizkion baten bat behar duena eta baita hizketarako lagunen bat ere...

Sei persona hauen euskarri den emakumea. Merezi lukeena eta behar lukeena jasotzen ez dituena. Alaba gaztea bide onetik eramaten saiatzen delako, alaba nagusiari urrea balio duten aholkuak ematen dizkiolako. Senarra zentzudunago izan dadin saiatzen delako nahiz eta behin okertutako zuhaitza zuzentzea zaila izan. Ama hain urduri egon ez dadin etxean behar lukeena baino denbora gehiago pasatzen duelako. Aita gaixotzen denean, zaintzeko ardura hartzen duelako. Osabaren erizain eta mintzalaguna delako.

Laburbilduz, etxearen habe eta zutabe delako, eskerrik asko bihotz-bihotzez eta eman duzun guztiagatik noizbait zerbait (merezi duzunaren hamarrena baino ez bada ere) jasoko ahal duzu!

  

Ez zaitut aspalditik ezagutzen. Ez dut sarri zurekin hitz egiteko aukerarik izaten. Ez dut zurekin denbora askorik pasatzen. Hala ere, txikitatik ezagutzen garela dirudi. Sekretuak beldurrik gabe kontatzen dizkiogu elkarri, betiko lagun izango bagina bezala. Huskeria bat nahikoa da zurekin ondo pasatzeko. Erraz egiten dugu barre elkarrekin. Elkarri adarra jotzea da gure kirolik gustukoena. Gehiago ezagutu nahi zintuzket, jakinminaren garra piztu duzu nigan, eta mesedez, ez ezazu itzali.

Beste behin ere zinemara joan ginen. Jarleku gorriek eta pantaila zuriak magiko bihurtzen zuten momentu hura. Garai batean, eskutik helduta egoten ginen eta begirada konplizeak zeuden gure artean. Aspaldi hasi zen higatzen gure harremana. Irudi haiei begira, oraindik, begirada konplize gutxi batzuk baziren, baina gure artean mila tonako eta mila metroko glaziarra ikus zitekeen.

Pelikula hasi zen. Good bye Lenin, alemanez. Hizkuntza ezezaguna, pelikula ezezaguna eta aldamenean zegoena ere arrotza zitzaidan. Zer gertatu zitzaion gureari? Alemania bitan banatzen zuen harresia bota egin zuten. Gure artean, berriz, amaierarik gabeko harresia eraiki genuen. Munduan dagoen ezerk bota ezin dezakeen harresia. Gogorra. Beldurgarria. Negargarria. Hotza.

Good bye Lenin izan zen elkarri good bye esateko bide.

Egoeraren hoztasuna apurtzeko "kaixo" esatea ez da erraza izaten askotan. Baina agurrak are zailagoak izan ohi dira.

Garai batean guztia ikusten genuen koloretsu, dena zen argia. Eguzkiak argitzen zituen gure bizitzak, baita elkarri genion maitasunak.

Baina eguna gau bihurtzen den bezala, gure artekoa ere ilun bilakatu zen. Ostadarraren koloreen ordez zuri beltzak genituen.

Nola berreskuratu zuri-beltzetik gorri, laranja, hori, berde, urdin eta moreak? Argia eta ura behar. Ura soberan, baina argia faltan… Lehen erreala zena orain utopiko bilakatu da. Eta zuri-beltzaz kexu baginen, oraingo belztasun ikaragarri hau ez da hobe.

Hoztasuna berriro ere gure artean. Inguruko epeltasunak ez digu eragiten hotzago bihurtzeko edo gure iluntasunean gehiago murgiltzeko ez bada. Sua itzaltzen denean ez dago argitasunik ezta ere inolako epeltasunik…

Hasierako "kaixo", amaierako "agur".

Itzuli etxera familiaren epeltasunera; ez itzuli garrasien hotza sentitzera.

Itzuli etxera lagunak gertu sentitzera; ez itzuli bertan ez daudenak faltan sumatzera.

Urtebete ia elkarrekin, anai arreba edo familia baten antzera. Gurasorik gabe, aske, nahi genuena egiteko aukera. Tristea da, baina horrela behar du izan. Goazen elkarri adio gozo bat egitera. Adiorik ez esango luke baten batek, baina oraingo honetan “gero arte” baino gehiago da. “Laster arte” beharbada, baina nork jakin ez ote den “agur” beldurgarri bat izango…

Etxera itzuli. Zein da nire benetako etxea? Hamazortzi urtean bizi izan naiz etxe berean, baina hori baino etxeago zait orain utzi behar dudana. Txikitxoa, guretzat nahikoa. Neguan hotza, baina gure berotasunarekin epeldua. Udan beroa, baina gure liskartxoek freskatua.

Ezezaguna dugu nahiago askotan eta ezaguna alde batera uztea. Hori egindakoan, sarritan gara damutzen. Hala ere, aurrera egin besterik ez zaigu geratzen.

Horrelako erabaki batengatik nago orain malkoak hala moduz lehortzen. Bihotzean zulotxo bat dut eta horrexek dit min ematen.

Zer egin ezertarako gogorik ez duzunean?

Zer egin dena beltz ikusten duzunean?

Zer egin burua korapiloz betea duzula eta bihotza kortozirkuitoz beterik dagoela uste duzunean?

Zer egin dena nahasten duzula ikusten duzunean?

Zer egin hankaz gora eta atzeraka zabiltzala uste duzunean?

Zer egin egunez gaua dela uste duzunean eta gaua ere gau dela sentitzen duzunean?

Zer egin eguzki distiratsua eta zeru urdina ikusi ordez, lau horma ilun ikusten dituzunean?

Zer egin…

Begiak itxi eta esna amestu? Paisaia ederra, hots atseginak, inguruan maite dituzun pertsonak…

Bizitza ez da zuria edo beltza. Grisa bai. Momentu batzuetan beltzagoa da gris tonua, beste batzuetan, aldiz, zuriagoa. Zuriagoa egoteko beltzagoa egon behar eta alderantziz. Olatuen mugimenduaren antzekoa da bizitzarena. Gora. Behera. Gora. Behera. Halako batean amaituko dena. Bitartean, daukagunaren alde onak aurkitu behar. Gris tonu ilunari argiagoa aurkitu behar dena beltz ikustea nahi ez baldin badugu.

Eta amestutakoak egi bihurtzen saiatu bizitzaren garra mantentzeko.

Munduko eraikinik handienak eta indartsuenak ere bere ahuleziak ditu. Bere arriskuak. Bere beldurrak. Behetik gora eraikitako horrek goitik behera ez duela egingo uste izaten da. Baina zer gertatuko litzateke ikaragarrizko ekaitza egonez gero? Hilabeteko edo astebeteko ekaitzari aurre egiteko gai izango litzateke? Eta uholde bat egongo balitz? Egunak joan eta egunak etorri uholdeei aurre egiteko kapaz izango litzateke? Edo uholdeen ostean, ekaitza egongo balitz edo ekaitzaren ostean uholdea? Eraikin handi horrek hori guztia jasateko indarrik izango ote luke?

Beharbada ez. Beharbada bai.

Eraikinak zutabe sendoak, indartsuak, izanez gero, horren laguntzari esker aurre egingo lioke baita iraultza bati ere. Hala ere, oinarria eskasa denean, haize bolada batek ere goitik behera botako luke.

Zutabe sendoei esker diraute itxuraz indartsu diren eraikinek… Eskerrik asko.

Atrapada entre el cielo y el infierno,

estoy sin estar, el tiempo es eterno,

atormentada me hayo en el averno en el mas crudo invierno,

anhelando el más mínimo instante tierno.

 

Corazón deseoso de alcanzar el cielo,

alma apresada entre barrotes de hielo.

Cautiva, sin alas, rea del sufrimiento,

quisiera escaparme como el viento.