St2

Beno ba, ahaleginen ostean blogariak.net-era igarotzen ari dira hitz, pentsamendu, bizipen eta oroitzapenak:

http://stikstak.blogariak.net/

blogak.com eta blogariak.net. Bietan idazten, baina blogariak.net-era blogak.com-ekoa pasatzeko asmotan. Baina ezin!!! blogak.com-ek XML eta TXT formatuak eskaintzen dizkit, baina blogariak.net-ek RSS 2.00 fitxategia eskatzen dit... Hau da hau nahia eta ezina...



http://stikstak.blogariak.net/

Eskerrik asko guztioi Arotz-Eneako esperientzia perfektu bihurtu duzuelako eta egunero ni irribartsu jaikitzeko arrazoi izan zaretelako.

Ez zaituztet sekula ahaztuko. Izarrei begira jarraituko dut bertan ikusiko baitzaituztet.

                        

Bazen behin muino batean beti gora begira egoten zen loretxo bat. Gauetan lo egiteko baino ez zuen burua jaisten. Berdin zitzaion negua, udaberria, uda edo udazkena izan. Berdin zitzaion euria, eguzkia, elurra, ekaitza edo kazkabarra. Berak gogor eusten zion bereari. Egunero, huts egin gabe bere hitzordura agertzen zen.

Zergatik egiten zuen hori loretxoak? Maitemindurik zegoelako. Orduak igarotzen zituen zerura begira. Zehatz esateko, hodeiari begira. Hodeia zen bere energiaren, zorionaren, irribarrearen eta pozaren sortzailea.

Ez zen erraza horren banaturik bizitzea. Ez ziren samurrak zeru urdinak bera han ez bazegoen. Behe-lainoa noiz egongo desiratzen egoten zen, hodeia beragandik oso gertu egoteko eta goiz haietako freskotasuna hodeiak uxa zezan. Horrelakoa zen beraien harremana hodeitxoak loretxoa salbatu zuenetik. Loretxoa erabat eskerturik zegoen hodeiak itotzetik salbatu zuelako. Eurite handiak izan ziren eta loretxoak ez zekien ur haietan igeri egiten. Hau ikusita, hodeitxoak loretxoa bere bizkarrean hartu eta euririk ez zen muino garai batera eraman zuen.

Egun hartatik aurrera, euria baretzen joan zen eta bien arteko harremana sendotzen maitasuna ernetzen zihoan heinean. Egunak joan, egunak etorri, biak zoriontsuago ziren eta egunen batean biak elkarrekin nahi beste denbora egoteko aukera izango zuten itxaropenarekin agertzen ziren eguneroko hitzordura.

 

 

Hala bazan edo ez bazan,

sar dadila kalabazan,

eta irten dadila Lisboako plazan!

Poza eragiten du iluntasunetik argitasunera goazela ikusteak. Atsegina da oso eguzkiaren izpien berotasuna masailetan sentitzea.


     

Zure begiak bi zeru direlako.
Zu zeu nire eguzki zarelako.
Eskerrik asko

Beti izan naiz etxeko txikia. Babesa behar duen mutikoa. Txikitan, behin, aldapan gora korrika nindoala, erori eta arreba nagusiak eskua eman, altxatu, belaunak igurtzi, musu eman eta "ez da ezer" esan zidan. Negarrik ez egiten lagundu zidan horrek.

Orduztik pasa dira berrogei urte inguru, hala ere, bizitzako une aldapatsu hontan, arreba nagusiaren musu baten osteko " ez da ezer, bizitzak aurrera darrai" baten zain nago. Malkoek ez baitidate argi ikusten uzten.

Asko dira txikitan printze urdinarekin amesten dutenak. Loreak ordea, ez zuen horrelako ametsik egiten, baina nahi zuen bere kide izango zen baten bat. Konfiantzazko baten bat, baina ez lagun mailakoa edo familiako kidea bakarrik. Bere konplizea, gauza guztiak, guzti-guztiak kontatuko zizkiona.

Egun batean, igel batekin egin zuen topo eta igelaren lagun handi bilakatu zen. Ia dena egiten zuten elkarrekin, eta denborarekin, igela bere printze bilakatu zen. Lortu zuen benetako konplize bat. Berarekin guztia elkarbanatzen zuen eta egun ederrak igarotzen zituzten elkarrekin.

Hala ere, bien artean dena ez zen kotoizkoa. Arantzak sortzen hasi ziren. Printzea deabru bilakatu zen, negarra eta malkoa zen azkenaldian Lorearen munduan.

Inguruko erle, txori eta loreek ahal zutena egiten zuten Loreak umorea aldatzeko eta beti bezain irribarretsu egoteko. Baina ez zuten lortzen... Baina ez zuten etsi, eta azkenean, Loreak bere ikusmoldea aldatu, eta beti bezain kementsu, aurrera egitea lortu zuen.

Baina Lorea bakarti sentitzen zen eta konplizearen hutsunea sentitu zuen. Orduan, semaforoa ezagutu zuen. Harekin orduak eta orduak pasatzen zituen kontu-kontari. Zorionean eta atsekabean ziren lagun, baina Loreak ez zuen hori bakarrik nahi, guztia elkarbanatu nahi zuen berarekin. Baina bere ametsa ekaitz batek zapuztu zuen, semaforoaren argia ekaitz batek eraman baitzuen.

Lorea berriro ere triste zegoen, goibel, berarena izan zitekeen argia beste baten eskuetan zegoelako. Lehen urruti zegoen argia, orain are urrunago zegoela sentitzen zuen. Baina oraingo honetan ere, aurrera egin zuen inguruko erle, txori eta loreei esker.

Aurrera darrai, halakoren batean berarentzako egokia den baten bat aurkituko duelakoan. Bera bezalako loretxo bat bilatu beharko du dena ondo joan dakion, baina antza denez, loretxoek ez dute loretxorik nahi, gorako zerbait bilatzen dute...

Zenbat aldiz entzun dugu “egiozu kasu bihotzari” edo “egiozu kasu buruari”? Zenbat aldiz egin diogu kasu hori esan digunari? Zenbatetan hartu dugu erabaki egokia?

 

Ez dakit erantzuna, baina badakit erabaki bat hartzen dugunean, sarritan, damutu egiten garela nahiz eta zuzenena izan.

 

Bi pertsonen arteko harremana hoztu egin da, maitasuna bada oraindik, bikotekidea etorkizunerako onena izango ote da? Auskalo. Maite nau? Baietz dio hitzekin, eta askotan, ekintzekin ere erakusten du. Baina beste batzuetan, pozoia duten hitzak bidaltzen dizkit postaz bihotzera.

 

Ganorazkoa al da laguna? Beharbada, ez da alkoholikoa, noizbehinka parrandan ibiltzen da (gure adinekoengan arrunta). Ikasketak nola daramatza? Hala moduz, baina unibertsitatean dabil karrera aurrera atera nahian. Ez du etorkizun txarra. Kultura maila? Egokia. Beharbada gehiegi daki.

Behin baino gehiagotan aipatu dut trena. Beharbada zerbait magikoa da niretzat. Izan ere mota askotako jendea biltzen du trenak. Bagoi xume batek adin, kolore eta gustu desberdinetako pertsonak elkartzen ditu bizitzako momentu labur batez bada ere. Barre algaraka dabiltzan atsoak, esku artean duen liburua interes osoz irakurtzen ari den gizona, bere pentsamenduetan murgilduta dagoen gaztea, musika topera jarrita duen nerabe bat, geldi egon ezin diren bi ume beren amekin eta abar.

Oso desberdinak diren pertsonak eta errealitatea modu ezberdinean ikusten dituzten pertsonak, une batez bada ere eta nahi gabe, bestearen bizitzaren partaide bihurtzen dira. Agian ez dira oroituko trenean zihozenen aurpegiez, baina momentu hura izan zen, egon zen, existitu zen. Baina beharbada baten batek momentu hartatik ondorioren bat aterako zuen edo beharbada ez.

Baina momentu guztiak bezala hura ere izan zen...

Badira pertsonak beltza bakarrik ikusten dutenak, iragana beltz, oraina beltz, etorkizuna beltz...
Badira pertsonak mundua koloretsu ikusten dutenak, koloretsu edo zuri... iragana, oraina eta etorkizuna perfektu iruditzen zaienak...
Beste batzuk erdiko bidea hartzen dute... grisa omen da beren mundua...

¨¨¨¨¨¨¨¨
Eta amak esan zion:
- Ni pesimista naiz ta zuk arroxaz ikusten al duzu dena?
- Nik errealitatea ez dut zuriz edo beltzez ikusten. Irakasle bati entzun nion bezala, mundua gris kolorekoa da eta nik ere hari jarraitzen diot...

¨¨¨¨¨¨¨¨
Mundua gris kolorekoa da, gris kolore ugaritakoa, batzuetan besteetan baino ilunagoa, baina ez beltza eta ez zuria...