Ez dut gustoko Pablo Motos. Hori baino gehiago esango nuke, nire lista beltzean dago (hitz egingo dut beste egun batean horretaz…). Hala ere, El Hormiguero ikusten nuen garaian bazen ikaragarri gustatzen zitzaidan tarte bat. “Tenientes” zuen izena eta bertan, erderaz zerbait esaten zuela zirudien ingelesezko kantuak zituzten hizpide. Hots, Mark Knopflerrek “Queso roñoso” dioela dirudien hau, Bonok “te traigo pasta” iragartzen zuen hura edo Christopher Crossen “Pingüino Rodriguez” mitikoa.
Euskeraz halako zerbait egitea interesgarria izan zitekeela pentsatu nuen orduan eta orain pare bat aste facebook bidez lagun ezberdinen artean bat baino gehiago bildu genituen. Euskal bertsioari Nolaaaa? Deitu diogu. Hemen duzue emaitza:
Hementxe duzue lehena eta joku hau piztu zuen Nolaaaa? Beiruten "The Rip Tide" laneko kantuetako bat dugu eta lelo osoan egun onak ematen ari dela dirudi: "Egunoooon, egunoooon..."
Nerabetzaroan entzuten genuen talde handienetako bat bere diskarik borobilenean eta lehen singelean gainera. Belarriak zorroztu ezkero "Polita seme" entzungo diozue argi eta garbi Robb Flynn kantariari leloan zehar.
Put Your Hands Up In The Air (Danzel):
hau @AhotsLejardik proposatu zuen eta ematen duenez Danzel, bera bezalaxe, bizkaieraz ari da. "Kotxe beltz baten bile" omen dio edo hori dio Ahotsek behinipein...
Eta hemen orain arte bildutakoak isteko beste bat Borthuzai jaunaren eskutik berriz ere. Kanye Westek NFLeko zalea izateko itxura guztia du baina dirudienez Athletiken xarma itsasoz beste aldera ere iritsi da...
Hauexek dituzue guk orain arte bildutakoak baina ziur zuek ere gehiago ezagutzen dituzuela beraz bota lasai eta ea zenbat izatera iristen garen guztion artean. Motos jauna akojonatuta dugu dagoeneko... Nolaaaa?
- Hementxe ba, betiko moduan… Zerbait nahi al dek?
- Bai, atera hiek garagardo bat. Eskerrik asko motel!
- Eta… Hi! Zer daukek hortza artean?
- Nik? Ba hortza eta hortza artean, beste hortza bat ziuraski…
- Ez ez. Beltz antxekoa daukek… Haber…
- Ze esaten dek! Kendu esku horiek hortik! Ni hortz-joko onekoa izan nauk beti! Ondodontzia eraman izan banu moduan!
- Ba breaz zikindu zaik ondodontzia… kar kar kar
- Ze esaten dek!
- Ea, utzi hiek beidatzen… Haber… Bai bai, hortz atzekalde guztia kaka kolorekoa daukak kar kar kar
- Utziek paken! Hi haiz puta semea! Beneta hai al haiz?
- Joder, jun hai komunea eta hik heuk ikusi…
- …
- Kabroia… Beltza zeukiat bai… Ze hostia dek hori? Barrutik usteltzen ai nauk ala?
- Hiii… Azti ibili gero eh! Hori ez duk eta nire errua…
- Mekaguenla… Ze hostia izango ote dek… Kariesa igual… Hortz guztiak eroi behar zaizkiek!
- Erretzeatik izango dek igual, lasai eon hai…
- Erretzeatik hola jartzen al dittuk hortak? Bibotea horia jartzen ziala bai baino… Utzi in beharko diat ba… Barrutik usteltzen ai neok motel…
- Edo gehiegi edateagatik…
- Ron putakumea… Hori ere utzi in beharko diat… Bizie komunzulotik bota diat hi! Eta nik neuk eman zioat bonbai gainea…
- …
- Hostia! Sudurzulotik sartzen dizkiaun bitaminak ere ez ditek gehiegi lagunduko…
- Ez, horiek ere ez dituk onak izaten…
- Hiltzen hai neok hi! Barrutik ustelduta neok! Hona hemen nire bizi txarraren ondorioak… Egindakoak ordaintzen ari neok... Bizitzeko gogoa zeukiat nik oraindik!
- Kirola egingo bahuke sikiera…
- Mekaguen! Bihar bertan jun behar neok gimnasion izena ematea! Garestie al dek? Buufff… Eta nekatu itten dik gainea ezta?
- Aupa pareja! Bueno, atera hiru garagardo gaur ikaragarrizkoa bota behar diau eta!
- Nik ez…
- Ze pasatzen zaiok honi?
- Hiltzen ari dekela… kar kar kar
- Ze pasatzen zaik ba?
- Barrutik ustelduta neok! Beidatu hortzak!
- Ea... Isilik eon hai motel! Hori sarro puta besteik ez dek? Nik urtean behin itten diat garbiketa bat eta berrik bezela uzten dizkie!
- Ze esaten dek? Benetan?
- Noski baietz! Kamiokara bat sarro kentzen ziek urtero! Kar kar kar
- Bueno… Ba... Eeee... Ze hostia! Ez atera garagardorik hi! Atera hitzek hiru ron-kola! Gaur ikaragarrie bota behar diau eta!
- Bai jauna! Hala hitzeiten dek! Bihar gauearte ez diat etxeko ateik zabaldu nahi kar kar kar
Jakina zen azken urteetan mundu osoko hainbat pertsona amarauneko azken pantailara iritsi nahiean zebiltzala jakintza osoaren bilako lasterketan eta nahiz eta faboritoak King Jeung-Park ipar-korearra eta Jeremiah Hofstader estatubatuarra izan, azkenean, Iker A. Z gazte beasaindarra gailendu zaie eskubitik biak, eta lehia horretan diarduten guztiak, eskubitik aurreratu ostean.
Twitter bidez jakinarazi du arratsaldean Iker edo sarean ezagun egin den moduan, @BartJager79 beasaindarrak osatu berri duen balentria. Kazetariei jakinarazi dienez, nahiko aurreratua zuen lana baina pantaila bakoitza disko gogorrean gordetzen ari zenez, arazoak izan ditu azken unean. Esan duenez, “500 megako hirugarren disko bat behar nuen azken panatailak gordetzeko eta amak ez dit oparitu nahi izan pasa diren Olentzeroak iritsi arte. Gau oso egon nintzen pasta eta baxoerdiaren ondoan zain…”.
Famatu egin duen twitean azaldu badu ere, kazetari gehienen galderak pantaila horren ostean zer zegoen jakiteko grinaz izan dira. Enigmatiko agertu da mikrofonoen aurrean “ Bikingoen mapen antzera… Itsaslabar eta dragoiak… Nik… Zuek sinestuko ez zenituzten gauzak ikusi ditut… Sutan zeuden espazio-ontziei erasoak Oriondik haratago. C izpien distira iluntasunean Tannhäuserreko Atetik gertu…”.
Jeung-Park eta Hofstaderrek zoriondu omen dute twitter bidez eta bi zorion mezuak hirugarren disko gogorean sartu omen ditu iritsi bezain pronto “Noski, berriak ziren. Eske interneteko mobida hau amaiezina da, gauza berriak daude segunduero… Eskerrak hirugarren disko gogorra hasi berria dudan…”. Bere amaren etxeko ganbaran bizi den hogeita hamairu urteko kultur-eragileak jakinarazi duenez, bere azken urteetako lana munduari opari bat izan da “SOPA eta Sinde Legea indarrean sartuko dira hemedik gutxira eta norbaitek amaraun osoa etxean izan behar zuen hainbeste jakintza ahanztuarren zuloan galdu aurretik”.
Hurrengo erronkagatik galdetu zaionean boteprontoan bota du erantzuna “Euskerara itzuliko dut goitik behera!” Kazetariek hori egiteko gai izango ote den zalkantzan jarri dutenerako ere, prest zuen erantzuna “Euskitzeren saio guztiak jeitsi eta empollatu ditut. Nik uste gai izango naizela!”
Haurra nintzela Olentzero gezurra zela jakitean sentitu nuenaren antzeko zerbait sentitu nuen Gabonetako oporretatik Iparraldetik itzultzean… Garai berberean hasi nintzen gure herrialde maite honetako geografia ikasten. Mendiak, ibaiak, probintziak, hiriburuak (Maule… hau beste baterako utziko dut). Zazpi probintziaz osaturiko herrialdea, horixe dugu gurea Euskal Herria. Horrela ikasi genuen eta horrela sentitzen dut oraindik gainera…
Hala ere, urte guzti hauetan gure burua engainatzen aritu garenaren sentsazioarekin itzuli naiz Euskal-Frantzitik (horrela ere erakutsi ziguten eta egokiagoa izango dugu agian, iparraldea, Donostia ere bada eta Beasainen bizi denarentzat). Inor ez al da han izan gure aurretik benetan han bizi eta sentitzen dena ikusteko? Noski baietz! Baina nahiago izan dugu gure burua engainatu, Euskal Herri osoa berdina dela pentsatu… Zertarako arazo berriak sortu nahikoa izan ez baditugu?
Ikurriñak, basque eta lauburuak baita semaforoetan ere baina euskera hitzik ere ez inon (Turismo bulegoan besterik ez dut inorrekin euskeraz hitz egiteko aukerarik izan). Gainera, frantsesez ez dakizula konturatzean (espero nuen lehendabizi frantsez hitz egitea. Inopian ere ez naiz bizi…), gaztelaniara jotzen zuten! Eta gu, noski, tonto aurpegi ikaragarri batekin. Han, Iparraldean, Euskal-Frantzian edo dena delakoan, ikurriñek, basque-ek eta lauburuek balio folkloriko, turistiko eta merkantilista besterik ez dute.
Eta ordutegiak? Ai ama ordutegiak… Ez gintuzten ba jatetxe batetik aurpegi txarrez bota arratsaldeko zortziretan! afaltzera joan ginelako? Lotsagabeak gu… Eta listoren bat esaten arituko da; Hori ordutegi frantziarra darabiltelako da... Eta guk? Zer ordutegi dugu guk? Euskaldunok? Espainiarra? Eta gurea zein demontre da orduan!
Post honek ez du Iparraldearekiko edo bere euskalduntasunarekiko eraso bat izan nahi, eta ez da. Ez naiz ni inor hor sartzeko eta ez dut egingo (nahikoa haserretu izan naiz halakoengatik iraganean eta ez naiz horretan eroriko lurraldea eta bertako jendea behar den bezala ezagutu gabe). Post hau, euskaldun jator eta idealon eta gure ikuspegiaren aurkako eraso bat besterik ez da, autolesio bat. Gure harrokeria eta egozentrismoari harreta ukitu bat.
Gure herria egunen batean independiente izatea nahi badugu, eta estatu berri horrek zazpi probintzia izatea nahi badugu, lehenago edo beranbduago konturatuko beharko gara ez Gipuzkoa eta Araba edo Bizkaia, Nafarroa eta Iparralde, ez direla berdinak. Politika eta ekintza, erritmo eta abiadura ezberdinak behar dituzela.
Beraiek, Iparraldeko edo Tuterako euskaldunek, aspaldi dakite hori. Orain, gu konturatzea besterik ez da falta…
PD:Ez dakit hau idazteko unerik egokiena ote nuen hauxe Ordiziatik Beasainera oinez iritsi ostean, treneko 1,35 euroak ezertarako ordainduta, hotzez akabatzen eta madarikazioka. Beno, izenburua erakargarria geratu zait behintzat… Begira, zu sartzea ere lortu dut.
Aspaldi da blog honetara MEME batekin agertzen ez naizela baina kontua da, ikaragarri gustatu zaidala eta beti gogoratuko dudan datu bat eskaini didala gainera.
Hemezortzi urte bete nituen egunean sekula imaginatuko ez nuen opari bat egin zidan nire aitak. Egongelako armairu txiki bat ireki eta ni jaio nintzen eguneko egunkari guztiak atera zizkidan. Beno, hurrengo egunekoak hobeto esan, ni jaio nintzen egunean zer gertatu zen jain ahal izateko. Sekula egin didaten oparirik ederrenetakoa izan da zalnatzarik gabe eta egunen batean, nik ere seme-alabak izaten baditut, errepikatuko dudan eta ohitura bilakatzen saiatuko naizen gertaera bat izango da.
Gauzak horrela, gutxi gora-behera badakit jaio nintzen egunean zer gertatu zen baina bada datu bat egunkari haietan agertzen ez zena: Egun hartan kantu zerrenden buruan zein kantu aurkitzen zen hain zuzen ere.
Atzo iluntzean, facebooken nola ez, nire lagun batek (ez facebookeko laguna, benetakoa, nahiz eta facebooken ere badudan), MEME honekin harritu ninduen:
1) Bilatu ezazu estekea honetan jaio zinen egunean number one-an zegoen kantua zein zen.
2) Bilatu ezazu youtuben
3) Jarri ezazu zure horman inongo lotsarik gabe
Ez zitzaidan lotsaren kontua oso argi geratu (beste batzuei suertatutako kantuak ikus-entzutean ulertu nuen hori...) baina ideia ikaragarri gustatu zitzaidan.
Kantua gainera, mitikoa da beraz lotsarik gabe eta harrotasun osoz 1982ko abuztuaren 24ean musika zerrendetako buruan zegoen kantuarekin uzten zaituztet.
Astelehen goizean egin zuen publiko Beasaingo anbulatorioak aurkikuntza sinestezina. Gregorio Goikoetxea Balerdi ohiko osasun azterketa bat burutzera joan zen bertara nahiz eta emazteak derrigortu behar izan zuen hogeita bost urte medikura joan gabe zeramatzala eta. “Burugor jartzen denean, ez dago Maritxuri ezetzik esango dionik…” adierazi zuen kazetarien aurrean.
Azterketa amaitzean eta Gorrotxategi doktoreak idixko bat baina indartsuago zegoela ondorioztatu ostean, bere bizi ohiturez galdezka hasi zitzaion 72 urteko gabiriarrari. Galdeketa amaitzean anbulategiko mediku, erizain, idazkari eta bisitariz bete zen kontsulta gizon hark bizirik nola jarraitu zezakeen ulertu ezinik.
Ez omen zuen sekula elikagai dietetikorik probatu, are gutxiago azukre, koipe edo alkoholez libre zegoenik. “Azukrea kendu?” galdetu zuen harriturik. “Madalenak azukrerik gabe?! Zuek ez zaudete burutik sano!”.
Gregorioren osasunaz arduraturik Gorrotxategi doktoreak gabiriarra Donostiako Poliklinikara bidaltzea erabaki zuen han azterketa sakonago bat egiteko asmoz. “Halako bizia daraman norbait edozein unetan geratu daiteke seko lurrean” Adierazi zuen.
Donostiako Poliklinikara anbulantzia medikalizatu batean garraiatu zuten N-1 errepidean barrena bidetik zer gertatzen zen ulertu ezin zuen bitartean. “Mijoa? Kinoa? Tofua?? Kontuz esaten dekenarekin eh! Kazkarreko bat emango diat eta!”.
Poliklinikako Ikerketa Taldea zur eta lur geratu zen telefonoz Beasaindik azaldutakoarekin eta gizon hark bizirik nola jarraitzen zuen ulertu gabe osasun azterketa eta elkarrizketekin jarraitu zuten. “Gizakiaren kate-maila galdu bat izan behar du. Ezinezkoa da bestela! Istoriako aurkikuntzarik handiena izan daiteke DNAren deskodetzearen ondoren… Esnea ere osoa edaten omen du egunero!”
Gregorioren misterioa erabat argitu ez badute ere, Poliklinikako Ikerlari Taldeak adierazi duenez Nature aldizkariko hurrengo alearen azalean agertuko da gabiriarraren kasua. Kostatuko zaie ordea berriz ere Gregorio aztertzea arratsaldeko bostetan arropak jantzi eta Poliklinikatik alde egin bait zuen sozidadean afaria egiteko janaria erosi behar zuela argudiatuta. “Zer jango diau ba? Betikoa! Babarrunak aza eta odolkiarekin eta arkumea gero”.
Gabirira itzultzeko Maritxuren R5an sartu aurretik Poliklinika aurrean pilatzen ziren ehundaka kazetarien azken galderei erantzun zien. “Ea postrerik jan behar dugun? Noski, Maritxuk egindako letxe-fritak! Eta gero… Jainkoak agintzen duen bezala, kafea, kopa eta purua! Ez dakit badaizuen baina… kaxkarretik junda zarete gero…”
Ziur noizbait filme hontaz hitz egin dizuedala. Nire pelikula kuttunenen artean aurkitzen da (Top 5ean ziur!) eta arrazoi ezberdinak ditut hau argudiatzeko. Lehenik, tonu eta erritmoarekin erabat identifikatua sentitzen naizela. Bigarrenik, musika (aukeratutako kantuak entzun besterik ez duzue). Eta hirugarrenik, zinera bizi hobe batera pasa den gazte-aldizkari baterako kritika idazteko intentzioarekin ikustera joan nintzela (Matraka ederra eman genuen...) eta filme hark ez zidala hasiera batean gehiegi esan. Esan beharrik ez dago, azkenean, filme ikaragarri batekin topatu nintzela.
Hasierako gaizkiulertu hartan erru handia izan zuen izenburua gaztelaniara itzuli zuen zuen fenomenoak. Garden State da filmearen jatorrizko izena eta istorioa gertatzen den eskualdeari egiten dio erreferentzia. Itzulpenaren ardura hartu zuenari ordea, egokiagoa iruditu zitzaion Algo en Comun… (Susan Sarandon eta Meryl Streep imaginatzen ari naiz Tomates verdes fritos batean…)
Hanka-sartzeak hanka-sartze, filme borobila dugu Garden State, erabat gomendagarria (normalean ez zait arreta gehiegi eskaini behar baina benetan, merezi du). Aktore nagusia Scrubs telesaiarekin ezagun egin zen Zach Braff amerikarra dugu Natalie Portman zoragarriaren ezinbesteko laguntzarekin (maiteminduta atera nintzen zinetik… berriz ere). Hala ere, amaierako kredituetara geratu nintzen (filmea asko gustatu zaidanean bakarrik egiten dut) eta harrituta geratu nintzen Zach Braff bera filmearen gidoigile eta zuzendaria ere bazela ikustean. Gerora jakin nuen Scrubs telesaila ere bere burutik atera zela.
Kontua da, aurreko batean berriz ere ikusi nuela Garden State eta beste behin, izugarri gustatu zitzaidan. Tonua, kolpeak, elkarrizketak, kutsu surrealista hori… Berriz ikusi beharko dut. Kontua da ordea (Ubedako zerroak nire esku-azpiak bezain ondo ezagutzen ditut…), filmean ageri den aktore bat ikustean sofatik altxatu nintzela honek bapatean, sua hartu balu moduan. Hori Sheldon Cooper da!!!
Oso gustura ikusten dut Big Bang Theory telesaila eta sekula ikusi duen edonork dagoeneko jakingo du Jin Parsons aktoreaz ari naizela; hiru fisikari friki, ingineru likatsu eta aktoresa izan nahi duen neska zoragarriaren telesailaz hain zuzen ere. Ez nuen bere ibilbidea ezagutzen eta egia esan, Big Bang Theoryren aurretik ez nuen Sheldon handiaren papera ezinhobeto egiten duen aktore amerikarraren berri (antzeko zerbait pasa zitzaidan Viggo Mortensen Unico testigo edo Un crimen perfecto filmeetan ikusi nuenean).
Besterik gabe, bitxikeria bat dela eta agian zuen artean eskertuko duen filme honen beste fanerren bat egon daitekeela. Kontuak kontu, hementxe duzue Jim Parsonsek Garden State bikain honi eginiko aportazioa (Sheldon izan daiteke arazorik gabe...).
Orain dela urte-bete inguru dokumentu eder honekin topatu nintzen. Irina Werning argazkilariaren lana dugu eta estekari klik egin badiozue ikusiko zenuten moduan, iraganeko argazkiak leku eta egoera berdinetan errepikatzean datza (Gehienetan kilo batzuk gehiago eta ile gutxiagorekin).
Interesgarri zein dibertigarria iruditu zitzaigun proiektua lagun talde bati eta guk ere halako zerbait egitearen ideia sortu zen. Hala ere, beste asko bezala, gargardo eta garagardo artean galdu den ekimena…
Irina Wening-ek ordea lanean jarraitu du eta orain gutxi Back To The Future 2 argazki saila argitaratu berri du. Berriz ere ikaragarri gustatu zitzaigun eta oraingo honetan bai, lanean jarri gara (Noizean behin gertatzen da).
Hamabostbat lagun bildu eta argazkiak aurkezten hasiak gara. Gure artean argazkilari eta disenatzaile bikainak ditugu eta prest agertu dira aurretik dugun erronkarako. Posible da lehen argazkiak Gabonetan egiten hastea eta ideia, uda amaierarako guztiak eginak izatea da. Orduan izango duzue emaitzen berri.
Oraingoz, aurkeztutako argazkietako batzuk uzten dizkizuet aurrerapen moduan. Aurrerapen moduan… eta zer demontre! Presio pixka bat izan dezagun.
Hauxe Raulek aukeratutakoa. Ez du zailegia ematen arropa sinplea bait darama gainean. Atzeko baldosek ordea, arazoak eman behar dizkigutelakoan nago...
Ederra Faus ahizpen argazkia ere. Hemen arropak emango dizkigu lanak hirurek argazkiko aingeru aurpegia mantentzen jarraitzen baitute...
Eta hau... Auregia ezaguna egiten zait. Gozoa geratu behar zait bizarra gero...
Vodafonen jarraitzen dut… Bai, tontoa naiz, badakit. Hala ere, eta Albert Einsteinek esan zuen moduan, mugarik ez duten bi gauza besterik ez daude; unibertsoa, eta gizakiaren ergelkeria…
Badira pare bat hilabete Vodafoneko informazio telefonotik deika dabiltzala. Hasieran zuzenean moztu egiten nien baina kokoteraino bukatu nuen (ez dute sekula amore ematen…) eta egun batean, deia hartu nuen. Izugarrizko mauka omen zuten niretzat! Azken generazioko smartphone lerden bat muxu-truk, ditudan puntuen truke! Besterik ez! Hala ere, eta nire harridurarako, ez ninduen eskaintzarekin liruratu. Gustora nintzen garai batean doan eskaini zidaten Blackberryarekin. Horixe esan eta eskegi egin nion. Ni bai matxoalfa!
Handik aste betera berriz deitu zidaten. Aukera ez zela errepikatuko eta smartphone madarikatua oparituko zidatela. Nik, ezetz! Ez zaizkidala pantaila taktilak gustatzen, gustora nagoela nire Blackberryarekin eta haizea hartzera joateko! Uka uka ukamonga!
Amesgaiztoa bukatu zelakoan, handik bi astera berriz jaso nuen 1444 putakumearen dei bat… Lehen hiztetik gaizki erantzun nion (Benetan, hau SPAM hutsa da, debekatuta behar luke…). Hala ere, bai telefonoaren beste aldean, eta baita putzuaren beste aldean zegoen neska hark, ordurarte eskaini ez zidaten informazio bat eskaini zidan: "Ez bazenu eskaintza onartuko, abenduaren lauean zure puntuak bertan behera geratuko lirateke". Nolaaaaa!!!!
Nola puntuak agortu egiten direla?! Nola da hori posible?! Telefonoz egindako dei batez ez nintzela fidatzen esan (Bai, tonto-antxekoa izateaz gain nahiko troglodita naiz…) eta Beasaingo Vodafone dendara jo nuen. Entzun behar naute ba! Ahu! Ahu! Ahu! [#spartan mode off]
Dendara iritsi eta betiko moduan, ordu bete itxaroten egon ostean (benetan, gaur egungo telefonia dendak garai bateko arraindegiak dira), mostradorera iritsi nintzen. Jasotako deiak azaldu nizkion, egindako eskaintzak eta noski, puntuak bertan behera geratzearen kontua… Dena egia! Mekaguenlamadresuperioradelconventomarianista…
Nire puntuak desagertzeko omen zeuden eta eskaintza hartu edo puntuak galduko omen nituen. Muxu-truk erosi nitzakeen mobilak erakusten hasi zitzaidan. Samsung, Nokia, HTC… Guztiak taktilak… Ez dudala halakorik nahi demontre! Nire Blackberrya gustatzen zaidala! Nire odolki behatzekin klik klik eragiten diedan tekla txiki eta guzti!
Neskak orduan (erreflexu onak bai jauna), nik dudana baino Blackberry hobeak ere badirela, nire odolki behatzentzat tekla txiki eta guzti… Jarraian, ordenagailuan begiratzen hasi eta joño! Vodafonen bi urte baino gehiago neramatzala (zein azkar ari naizen zahartzen…) eta 120 euroko bono bat ere ba omen zuten nire puntuei gehitzeko! “Benetan, ez dut halakorik askotan ikusi, jendea lehenago aldatzen da konpainiaz eta ez dira halakorik izatera iristen. Ikaragrrizko eskaintza da. Hartu egin beharko zenuke”. Neskatxa maltzurra gero…
Blackberryak erakusten hasi zitzaidan eta nik, umetatik moko finekoa izan naiz (ez nuen berdela ikusi ere egin nahi. Nik mihi-arraina nahi izaten nuen…), aldizkarian ageri den Blackberry bati begira hasi naiz… “Bai, oso mobil ona da” (neska hau sorgin hutsa da, niregandik lau urratsera doa…). Eta? Eskaintza horrekin iristen al zait mobil horretarako? Erantzun nion. “Buuffff, eske hau oso mobil ona da…” berak. Beno, baina zenbatean?
Hemendik aurreakoak, imaginatu. Vodafonera protestara joan eta ordaindutako mobil batekin atera naizela… Uka, uka, ukamonga… Bai, tontoa naiz eta nirekin nahi dutena egin dute. Hori bai, zein gustura nabilen nire Blackberry berriarekin…
Blog honek ez du beste munduko pretensiorik beno… ondo pasatzea pretensiotzat jotzen ez badugu behintzat. The Indezents honetan, blogak atzean duen artaburuaren burutazio, istorio, iritzi eta harrikarak izango dituzue irakurgai, entzungai eta ikusgai. Batzuk korrika egitera irtetzen dira, beste batzuk margotu egiten dute. Nik, istorioak asmatu eta kontatzean sentitzen dut plazer hori. Ongi etorri!
