tusflog

Orokorrean, ghettoez edo erreserbez ari garenean, gaitzespenez egiten dugu berba. Juduek Varsovian eta beste hainbat lekutan pairatu behar izan zutena, ameriketako indioen  eta eueren erreserbetako egoera lazgarriak, Hego Afrikako bazterkeria eta halakoak etortzen zaizkigu burura. Eta arbuioa azaltzen dugu, noski.
Neure Mmmmammmmariga-Santurtzi-Ezkerralde maitatu bezain gorrotatu honetan ordea, ghettoa, erreserba antsiatu izan dut sarritan, baita indioaren luma eta gerripekoa jantzita ibiltzea ere. Uler nazazu, arren. Maiz burura etortzen zait (ez dut "pentsatzen" idatzi, ohartu zarenez), "de facto" indioa izan banaizenez, bigarren mailako hiritarra izan banaizenez, zergatik ezin gozatu mingosturaren goxagarri apurrez?
Mundu modernoan moderno batzuek hainbeste maite dituzte lumadun indigenak, aurpegia tindatu eta beren errito eta usadioei eutsi nahi dieten horiek. Moderno progreentzat -nagusikeria piskatxo batez eta malenkonia apurrez susmatzen dut nik-, hain jator eta errespetagarri diren indigena horietako izan nahi dut neuk ere. Erreserba batera eraman nazatela faborez. Utz nazatela bazter batean giltzapeturik, bazterturik, lehen mailako gizakiengandik isolaturik. Baina nitarrekin. Euskaldun txiro-zoro-alproja-ezgauza izan nadin, baina euskaldun