<?xml version="1.0" encoding="UTF-8" ?>
<rss version="2.0" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
  <channel>
    <title>Txistu y Tamboliñ</title>
    <link>http://www.blogak.com/txistuytambolin</link>
    <description></description>
    
     
     <item>
      <title>Aparicio Sarabia</title>
      <link>http://www.blogak.com/txistuytambolin/aparicio-sarabia</link>
      <description><![CDATA[
        Aparicio Sarabiak oihu egitea alferrik zela erabaki zuen: zulo haren kanpoaldetik inork ez zion entzungo. Ia seguru zegoen kordea galdu zuela bertara jausi zenean, hain kolpe handia zuen buruan. Haraino zelan ailegatu zen gogoratzen saiatu zen. Ez zen erraza: irudi solteak baino ez zituen, eta hutsune ugari. Norbaitek bultza egin ziolako irudipena zuen. Baina, zertara joana zen hobi haren ertzeraino? Txiza egitera, agian? &nbsp;<br><br>Gaueko ibilaldi alkoholikoa gogoratzen ahalegindu zen. Larunbatero bezala, taberna jendetsuetan ito zuen bere bakardadea, gintonik ugarietan. Txirri asko erre zituen, gehiegi. Edozein modutan, ez zegoen autoa hartu eta etxera bueltatzeko moduan. Bertan lo egin beharko zuen, atzeko jarlekuan botata, askotan legez. Errituala bilakatua zen zapatuetako erromesaldi hura: bazkalostean autoa hartu eta hiri urrun batera joan. Beti herri desberdinetara. Gero eta urrunagoetara. Esan zitekeen halaxe saiatzen zela bere bizitza funsgabeari ihes egiten, autoa hartu eta ahalik eta urrunen joanez, bere etsipena alkoholean hondoratuz. Mundutik desagertzeko modurik onena taberna jendeztatuetan&nbsp; galtzea zen, inurritzea. Hordiak eragindako amnesia zen Aparicio Sarabiarentzat salbazio bakarra. Ezer ez gogoratzea, bizirik hiltzea. <br><br>Horrexen aurka egin behar zuen goiz umel hartan borrokan Apariciok, gau hartako hutsuneen aurka. Kostata, taberna baten irudia etorri zitzaion gogora: bere burua ikusi zuen barra atzeko kristalean islatuta. Hondamendiaren aurpegia. Gintonikaren barruan sentitu zen, itotzear, izozmendien artean galdutako ontzi deslaiaren antzera. Botagura. Erraiak goitikatu beharra. Bultzaka irten zen kanpora. Mozkorraren eldarnioz, gaueko paisaia vangoghtua, desitxuratua begitandu zitzaion. Tirri-tarraka zihoala, etxeak dantza eroan zebiltzan, gora eta behera, tartalo baten eskutzarrek inarrosiak legez. &nbsp;<br><br>Non ote zegoen autoa? Kale anonimoen labirintoan galdu zen. Denak berdinak, denak arrotzak. Zenbat denbora ibili zen horrela, inora bidean? Haize hotzaren sentsazioa etorri zitzaion gogora, sastakai zorrotzen moduan saihetsak sakailatzen zizkiona. Beharbada pentsatuko zuen autoa ezin topatu eta beste aterperen bat bilatu beharko zuela. Bai, horrexegatik sartuko zen kanposantuan, bazirudien patuak haraino eraman zuela, eta desordu hartan berarentzat zabaldu zituela burdina ugertuzko ate erraldoi haiek. <br><br>Zer gertatu zen gero? Hordiaren lurrunak kanposantuko behe-lainoa baino zarratuagoak ziren Apariciorentzat. Buruan zuen minak eztanda egin baino lehen, azken irudi bat etorri zitzaion, zirriborratua: kanposantuko iluntasun itsaskorraren artean, han, urrun, giza irudi bat. Burdina imanera legez oldartu zitzaion. Ez zion atzera begiratzeko astirik ere eman, ezustean harrapatu zuen, hobi sakonaren ertzean txiza egiten zebilela. <br><br>Aparicio Sarabiak, hobiaren goialdetik, nola jausten zen arretaz begiratu zuen, eta orduantxe erabaki zuen munduan ez zuela inon aurkituko ezkutaleku hoberik atseden hartzeko. <br>&nbsp;<br>&nbsp; <br><br>Bernardo Kapanaga<br><br>
       ]]></description>
      
        <category>ipuina</category>
      
      <comments>http://www.blogak.com/txistuytambolin/aparicio-sarabia#comments</comments>
      <dc:creator>txistuy</dc:creator>
      <pubDate>Mon, 01 Dec 2008 16:34:26 +0100</pubDate>
      
     </item>
    
     
     <item>
      <title>Manuel Lechuga</title>
      <link>http://www.blogak.com/txistuytambolin/manuel-lechuga</link>
      <description><![CDATA[
        <div style="margin: 1ex;">Gauak ahoa siku zuen ordu txiki baten, Manuel Lechugari ipurtargi bana isiotu zitzaizkion begietan. “Kea salduko dut”, esan zuen ohearen iluntasunetik. Eta bere negozioaren arrakasta galdera batez ziurtatu zuen: “Jendea izerdia errekaka botatzeagatik ordaintzeko prest badago, zergatik ez didate nire ke-masajeengatik euren diru-zorroetako billeteak pozarren eskainiko?” <br><br>Argi-argi ikusi zuen aukera hura baliatu behar zuela Hondamenditik Ospeurira mudatzeko. “Batzuk barraskiloen lirdingen kontura aberastu badira, ni kea salduz dirutuko naiz”, erabaki zuen. &nbsp;<br><br>Estrategia pentsatu zuen: “jendeari sinestarazi behar zaio kea erosi beharra duela, osasungarria dela. Areago: gaitzak sendatzen dituela.” Eta iragarkietan agertuzko zen mezua ere pentsatu zuen: “kearen baitan jainkoaren esentziak ferekatuko zaitu”. Behin eta berriro errepikatu zion bere buruari esaldi hori, hamaikagarren manamendua zizelkatuko lukeenaren indarraz. <br><br>Gauaren konplizitateaz, Manuel Lechugak bere diskurtsoa atondu zuen: “jendeak zer behar duen, horixe eskaini. Malenkoniatsuei bizipozaren kea salduko diet; tristeei, irribarrearena; logabetuei, ametsena; ardigalduei, maitasun berriarena; etsituei, etorkizunarena. Zatozte, zatozte nire keaoriora. Nor sar dadila gustuko gelan. Honetan, pago-zuraren ketan egongo zarete, ordu erdiko kealdiak hogei euro, pago-keak hezurretako mina arinduko dizue. Eta beste gela honetara sar daitezela argaldu nahi duten guztiak, izei-kea beren-beregikoa da gantzak desegiteko. Eta hara, hirugarren gela aukeratzen baduzue, zuen grina berreskuratuko duzue ohaidea asetzeko.” <br><br>Eta gau guztia eman zuen bere kearioa airean eraikitzen, eta zer ederra zen, eta zein biguna zitzaion arrakasta, eta zein gozoro entzuten zuen bere poltsikoan diruaren txin-txina. &nbsp;<br><br>Baina gauaren azken arnasa kearen moduan desegin zenean, ipurtargiak amatatu egin zitzaizkion Manuel Lechugaren begiei. &nbsp;<br><br>Egunerokotasunaren txabusina jantzi, eta bederatzietan goizero legez, bere denda antigoalekorantz abiatu zen, ordurako inork entzuten ez zituen LP eta zinten musika tristea gosaltzera. <br>&nbsp;<br><br>Bernardo Kapanaga</div>
       ]]></description>
      
        <category>ipuina</category>
      
      <comments>http://www.blogak.com/txistuytambolin/manuel-lechuga#comments</comments>
      <dc:creator>txistuy</dc:creator>
      <pubDate>Mon, 24 Nov 2008 11:33:37 +0100</pubDate>
      
     </item>
    
     
     <item>
      <title>Hamaiketakoa</title>
      <link>http://www.blogak.com/txistuytambolin/hamaiketakoa</link>
      <description><![CDATA[
        <a href="http://www.argazkiak.org/photo/zerbitzari/?utm_medium=embedded&utm_content=image" border="0"><img src="http://argazkiak.s3.amazonaws.com/260683d29b7e852a609175696cd6b32b_m.jpg" /></a><br/><small>Argazkiak.org | <a href="http://www.argazkiak.org/photo/zerbitzari/?utm_medium=embedded&utm_content=text" border="0">ZERBITZARI</a> &#169; cc-by-sa: <a href="http://www.argazkiak.org/urkiola?utm_medium=embedded&utm_content=text" border="0">urkiola</a></small>
       ]]></description>
      
        <category>argazkia</category>
      
      <comments>http://www.blogak.com/txistuytambolin/hamaiketakoa#comments</comments>
      <dc:creator>txistuy</dc:creator>
      <pubDate>Sat, 22 Nov 2008 23:55:11 +0100</pubDate>
      
     </item>
    
     
     <item>
      <title>Etsipena</title>
      <link>http://www.blogak.com/txistuytambolin/etsipena</link>
      <description><![CDATA[
        <meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 9"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 9"><link rel="File-List" href="file:///C:/Users/che/AppData/Local/Temp/msoclip1/01/clip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml>
 <w:WordDocument>
  <w:View>Normal</w:View>
  <w:Zoom>0</w:Zoom>
  <w:HyphenationZone>21</w:HyphenationZone>
  <w:DoNotOptimizeForBrowser/>
 </w:WordDocument>
</xml><![endif]--><style>
<!--
 /* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
	{mso-style-parent:"";
	margin:0cm;
	margin-bottom:.0001pt;
	mso-pagination:widow-orphan;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman";
	mso-fareast-font-family:"Times New Roman";
	mso-ansi-language:EU;}
@page Section1
	{size:612.0pt 792.0pt;
	margin:70.85pt 3.0cm 70.85pt 3.0cm;
	mso-header-margin:36.0pt;
	mso-footer-margin:36.0pt;
	mso-paper-source:0;}
div.Section1
	{page:Section1;}
--></style><span lang="EU"><!--[endif]--></span><span lang="EU">Makur bizi gaituk</span>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">eta ez diagu akaso berriz burua</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">altxatuko.</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU"><!--[if !supportEmptyParas]-->&nbsp;<!--[endif]--><o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">Noiz hasi zen dena?</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">Harriak galsoroa hondatu zigunean?</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">Edo etxetik aienatu zenean Katixa,</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">"astapito" eta "majadero
alua" erranez?</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">Edo labezomorroek Tokioko burtsa</span></p><p class="MsoNormal"><span lang="EU">.hartu zutenean?<br></span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">No es facil compay.</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">Makur eta narras bizi gaituk.</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU"><!--[if !supportEmptyParas]-->&nbsp;<!--[endif]--><o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">Ez diagu saudaderako</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">egonarririk ere.</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">Erreka jo diagu eta ez gaituk</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">gehiago atzo ginenak.</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">C'est catastrophique.</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU"><!--[if !supportEmptyParas]-->&nbsp;<!--[endif]--><o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">Ez dantza, ez kanta.</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">Ez botilatu ardo lehor horretarik.</span></p><p class="MsoNormal"><span lang="EU">Bego dena horretan.<br></span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">Ez gehiago hitzik ere.</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">Futbolari etsituak ezin argiago </span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">erran dik irratian:</span></p>

<p class="MsoNormal"><span lang="EU">"Gauzak dauden bezala</span></p>

<span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;" lang="EU">ez daukagu kanpaia jotzerik".<br><br><br>Teresa Igeregi<br></span><br><br><br><br><br><img src="http://adolescentes.blogia.com/upload/prohibido_pajas.gif"><br>
       ]]></description>
      
        <category>poesia</category>
      
      <comments>http://www.blogak.com/txistuytambolin/etsipena#comments</comments>
      <dc:creator>txistuy</dc:creator>
      <pubDate>Tue, 18 Nov 2008 22:42:57 +0100</pubDate>
      
     </item>
    
     
     <item>
      <title>German Villayusok </title>
      <link>http://www.blogak.com/txistuytambolin/german-villasusok</link>
      <description><![CDATA[
        German Villaysusok dohain ohikanpokoa zuen: bere herrialdeko idazlerik onena ei zen, batere libururik idatzi barik. Kazetari eta kritikari guztiak txunditurik zituen, eta egunkarietako orriak beti zeuden berarentzat zabal-zabalik. Inoizko idazlerik handiena zela zioenik ere bazen. Mirari horren arrazoia Germanen nolakotasun bati egotzi beharko genioke, duda barik: literatur liburuez elikatzen zen. Bai, egunero dozena erdi liburu sabeleratzen zituen, ogiaren edo uraren laguntzarik gabe. Urdailean digestioa egin eta hondakinak uzki aldera bidali arren ere, liburuen arima, letrak, burmuinera iragazten zituen. <br><br>Atera kontuak: egunero, sei liburu; hilean, ehun eta laurogei; urtean, bi mila ehun eta laurogeita hemeretzi. Literatur unibertsalaren sekretu guztien jabe zen, baita idazle berri-berriena ere. Horrek bere izaera markatu zuen: aipuen bidez hitz egiten zuen, edozein huskeria esateko literaturaren altxor amaigabean bilatzen zuen sententziarik distiratsuena, denak aho zabalik utziko zituena. <br><br>Esaterako, “zu abertzalea zara?” galdetzen bazioten, honelako zer edo zer erantzungo zuen: “Herman Hessek zioenez, niretzat ez dago aberririk ez eredurik, hori guztiori hurrengo sarraskia prestatzen ari diren agintarientzako apainduria besterik ez da.” Itauntzen bazioten ea loreak gustuko bazituen, di-da baten erantzungo zuen “Tagorek idatzi zuenez, Jainkoa erresuma handiez gogaitzen da, baino egundo ez loretxoez”. <br><br>Eta beti gisa horretan. <br><br>Berba egiteko era ere findu zuen. Bere jaioterrikoen berba egiteko modu zakar samarra baztertu eta soinu txistukarien zalea bihurtu zen. Ezerezean eraikitako ospeak New Yorkeko idazle-klubik ponpoxoenera eraman zuen. Bertan hitzaldi gogoangarriak bota zituen, eta Hudson ibaiak berak ere German Villayusorentzako laudorioz gainezka egin zuen. <br><br>Horrenbesteko ospeak burua endredatu zion. Eleberria idatziko zuela erabaki zuen halako baten, bere-berea, inoren aipurik gabea. Orduan gertatu zitzaion gertatu beharrekoa: bere sormena Saharako basamortua baino elkorragoa zela konturatu zen. Kontua da ordenagailuan lerroak idatzi ahala deuseztatu egiten zirela, xaboi burbuilak airean legez. Aipuak idatzi ahala, bere begi harrituek pantailatik nola desagertzen ziren ikusten zuten. &nbsp;<br><br>Alditxartu egin zen. Erotu behar zuela begitandu zitzaion. Aste batzuen buruan, urteetan xurgatutako literatura belarrietatik nola isurtzen zitzaion ikusi zuen, ur zikin bihurturik. Gaur German Villayusoren gorpu likidoa pertz baten gordetzen dute. <br>&nbsp;<br>&nbsp;<br><br>Bernardo Kapanaga
       ]]></description>
      
        <category>ipuina</category>
      
      <comments>http://www.blogak.com/txistuytambolin/german-villasusok#comments</comments>
      <dc:creator>txistuy</dc:creator>
      <pubDate>Mon, 17 Nov 2008 12:29:24 +0100</pubDate>
      
     </item>
    
     
     <item>
      <title>Nicasio Cienfuegos</title>
      <link>http://www.blogak.com/txistuytambolin/nicasio-cienfuegos</link>
      <description><![CDATA[
        Nicasio Cienfuegosen gainbehera hogeita bi urterekin hasi zen, amak burusoil geratzen ari zara esan zion momentu berean. Esaldi hark madarikazioen indarraz erre zion bihotza. Esan liteke jausten zitzaion ile bakoitzarekin batera deuseztuz zihoakiola izaera. Gaztetan izan zituen amets guztiak halaxe aienatu zitzaizkion, orrazian geratzen diren ileen antzera.<br><br>Amak aukeratu zion emaztea, ordurako txorimalo izateko ere ez zuen balio eta. Ezkonbizitzak ez zion onik egin baina. Emazteak ez zekien ezta arrautza bat frijitzen ere. Barrita energetikoak ematen zizkion jateko. Gose bazara, maneatu zaitez zu, esaten zion. Etxeko armairuak eta gela guztiak arropaz beteta zituzten, emazteak herriko portaleetan utzitako arropa poltsak hartu eta etxera eramateko ohitura zikina baitzuen. <br><br>Larrutan egiten zutenean, mesprezua ikusten zuen emaztearen begietan. Hauxe gustatzen zaizu? galdetzen zion, erdeinuz. Nicasiori buruan sartu zitzaion emazteak odolkiekin pentsatzen zuela gizonarena hankartean igartzen zuenetan. Eta bere amets errepikatuetan emazteak burkopetik aiztoa atera, odolkia sasta! ebaki eta barre zantzoka jaten zion.<br><br>Gau baten, Nicasioren hatsa gehiago ez sufritzearren, dirua eman zion emazteak. Andratan gastatzeko, esan zion, hotz. Harrezkero asterik behin ematen zion andratarako soldata. Nicasiok diru hori gorde egiten zuen, ez zen neoi-argien etxera sartzen, beldur ematen zion. Horren ordez tren geltokira joan eta burdinbidean ibiltzen zen, deslai, halako baten iretargiak bere buru zimelduan dirdira egin zion arte. Hantxe ikusi zuen bere salbazioa, errail haietan.<br><br>Biharamunean kapitalera joan zen. Poltsa batekin itzuli zen. Barruan, ileorde erosi berria. Zuzenean joan zen etxera. Erropateriaren gainetik jauzi eginda emaztearen harritu aurpegira zuzendu zuen lehen labankada. Txiki-txiki egin arte ez zuen arnasa lasai hartu. Gorpuzkinak lapiko handi baten sartu eta hurrengo egunetan jan zituen, atzamarretan hartuta.<br><br>Emaztearen azken zatia amaitu zuenean, ileordea jantzi eta amarenera abiatu zen, zor zaharra kitatzera.<br><br><br><br>Bernardo Kapanaga
       ]]></description>
      
        <category>ipuina</category>
      
      <comments>http://www.blogak.com/txistuytambolin/nicasio-cienfuegos#comments</comments>
      <dc:creator>txistuy</dc:creator>
      <pubDate>Mon, 10 Nov 2008 11:29:25 +0100</pubDate>
      
     </item>
    
     
     <item>
      <title>Osvaldo Cifuentes</title>
      <link>http://www.blogak.com/txistuytambolin/osvaldo-cifuentes</link>
      <description><![CDATA[
        Osvaldo Cifuentes argizari museoko gau-zaintzailea erotu egin zen. Bere linternaren argi zerrenda dardaratia baino ez zuen areto ilun amaigabeek sortzen zioten izuari aurre egiteko. Argizarizko eskulturek barre egiten ziotela begitantzen zitzaion. Gauetako bakardadea metatu egin zitzaion bihotzean. Laborriak janda ibiltzen zen areto batetik bestera, alde guztietara mesfidantzaz begiratuz. Eskulturek adarra jotzen ziotela sinetsita zegoen. Burua endredatu nahi ziotela. Gauero eskulturak tokiz aldatuta ikusten zituen. Frantziako iraultzako gelan ez zuen ba Lenin bera ikusi aurreko astean?&nbsp; Eta zer egiten zuen Charles Darwinek erlijioen aretoan? Denborarekin, bere eroaldian, eskulturak berba egiten hasi zitzaizkion. Mehatxuzko hitzekin eraso egiten zioten: handik alde egiten uzteko, bestela akabatu egingo zutela. <br>Azkenengo gau hartan Neron hurreratu zitzaion gibeletik, eta belarrira berba batzuk esan zizkion, barre zantzo artean. Biharamunean Osvaldoren gorpu kiskalia topatu zuten museoaren hondakinen artean. Aurpegian oraindik antzematen zitzaion zorionaren irribarrea.<br><br>Bernardo Kapanaga<br><br>
       ]]></description>
      
        <category>ipuina</category>
      
      <comments>http://www.blogak.com/txistuytambolin/osvaldo-cifuentes#comments</comments>
      <dc:creator>txistuy</dc:creator>
      <pubDate>Wed, 05 Nov 2008 17:45:57 +0100</pubDate>
      
     </item>
    
     
     <item>
      <title>Claudio Verdemonte</title>
      <link>http://www.blogak.com/txistuytambolin/claudio-verdemonte</link>
      <description><![CDATA[
        Claudio Verdemonteri, ospitaleko urgentzietako itxarongelan odol-analisiaren emaitzak itxaroten ari zela, tunel bat egiteko apeta etorri zitzaion. Tunel luze-luzea, amaierarik izango ez zuena.<br><br>Bozgorailutik bere izena entzunda maletatxoa hartu zuen, eta jarleku hutsari etsipenez begiratu zion, egundo ikusiko ez duzun senide bati legez. Ideia bat etorri zitzaion burura: zein malgua zen denbora toki zarratu hartan. Urgentzietako itxarongeletako erlojuek margoak ziruditen, hain labanak, hain bigunak. Pasabide estuan zihoala, oraindik ez zekien han denbora astiroegi ala arinegi zebilen. Erabaki zuen aldi berean zebilela astiro eta arin, bere bihotzaren taupadak legetxe.<br><br>Urrutitik entzun zituen medikuaren hitzak, hizkuntza estrainioan edo esandakoak. Lasaitasun deserosoa sentitu zuen izara garbituegien artean sartukeran. “Ospitaletako usaina”, pentsatu zuen. Gauza gutxi zeuden ikara eragiten ziotenak, eta horietako bat ospitaleetako usaina zen: heriotzaren gernu usaina ekartzen zion gogora.<br><br>Loguraren olatuak begi barrenetan, sabaiko argia amata zedin desiratu zuen. “Afari on bat gurako nuke orain”, egin zuen bere kautan. Pentsamendu hori beste batek estali zuen, ikaragarria: heriotzako orduan egundo ez da sexuaren gainean pentsatzen.<br><br>Baina ordurako hain gogoko zuen tunelean aurrera zihoan, sekula amaituko ez zen tunel umel eta bero hartan, amaren sabelean bezain gozo.<br><br><br><br><i>Bernardo Kapanaga</i>
       ]]></description>
      
        <category>ipuina</category>
      
      <comments>http://www.blogak.com/txistuytambolin/claudio-verdemonte#comments</comments>
      <dc:creator>txistuy</dc:creator>
      <pubDate>Tue, 28 Oct 2008 10:26:31 +0100</pubDate>
      
     </item>
    
     
     <item>
      <title>Bienvenido Ursua</title>
      <link>http://www.blogak.com/txistuytambolin/bienvenido-ursua</link>
      <description><![CDATA[
        Bienvenido Ursua etxetik lehenengoz irten zenean, kanposantura joateko izan zen. Edo hobeto esanda: Bienvenido Ursua etxetik lehenengoz atera zutenean, kanposantura eramateko izan zen. Laurogeita hamahiru urte ondo beteak zituen.<br>Prozesioan eraman zuten, bere traje onena jantzita. Aspaldi ikusi gabeko senideak ere etorri ziren, baita sekulamendikoak ere. Herriko jendea leihoetara irten zen, Bienvenido Ursua eta bere segizioari agur egitera. Ez zen falta izan negar egin zuenik ere. Denek maitatzen zuten Bienvenido Ursua, egundo ikusi ez duzun pertsona maitatu ohi den era horretan. <br>Eguzkiak ere erritual hartan parte hartu nahi izan zuen, aste luzeetan hodei moltsoen artean ostenduta egon eta gero. Bienvenido Ursuaren azal zurbilak lehenengoz ezagutu zuen eguzki errainuen berotasuna. Bere bisaiak distiratsua ematen zuen.<br>Kanposantuko ate erraldoi kirrinkariek errespetuz begiratu zieten gerturatzen ari zirenei. Barruan, nekosten lurrina eta harlauzen hotsa, besterik ez. Senideak Bienvenido Ursuaren betiko egoitza izango zen hilobira ailegatu ziren. Hantxe zeuden euren arbasoak ere, euren amets zimeletan kaiolaturik. <br>Orduan, isiltasun beldurgarri hartan, Bienvenido Ursuaren berbak entzun zituzten, harrezkero hilobiaren barrunbetik sortuak legez: “Ez zait kanposantua gustatu. Isilegia da, umelegia. Eraman nazazue berriro etxera!”. <br>Beste laurogeita hamahiru urte egiteko deliberamendua egina zuen ordurako.<br><br>Beste denbora batzuk ziren.<br><br><br><i>Bernardo Kapanaga</i><br>
       ]]></description>
      
        <category>ipuina</category>
      
      <comments>http://www.blogak.com/txistuytambolin/bienvenido-ursua#comments</comments>
      <dc:creator>txistuy</dc:creator>
      <pubDate>Mon, 20 Oct 2008 15:44:54 +0200</pubDate>
      
     </item>
    
     
     <item>
      <title>LOVE STORY IN DURANGO </title>
      <link>http://www.blogak.com/txistuytambolin/love-story-in-durango</link>
      <description><![CDATA[
        <div style="margin: 1ex;"><div>





<font size="3" face="Arial Unicode MS">Queriendo resolver de golpe 
y porrazo el problema de mi vida y asegurarme la felicidad, decidieron 
casarme... ¿Con quién? Con una zagalona, más alta que yo en media 
vara, llamada Facunda, hija de un pariente de mi cuñado Zubiri, y heredera 
de cuatro caseríos de valor, según dijeron, situados en la risueña 
vega que fertiliza el río Durango. La que me destinaban para compañera 
de mi existencia en todo lo que esta me durase, era... Dejadme tomar 
resuello, que esto es muy grave.</font>
<p><font size="3" face="Arial Unicode MS">Era una muchachona desgarbada, 
más sosa que las calabazas que a mi parecer crecen a la puerta del 
Limbo; tan cerrada en el habla vascuence, que apenas podía decir en 
castellano frases premiosas, trabucando los casos, descoyuntando la 
sintaxis como lo harían los mismos demonios. Desde que la vi, me fue 
atrozmente antipática, por su ceño displicente, la sequedad de su 
trato, y algo que en ella noté, como sombra o trasluz de un brutal 
fanatismo. Casándome con ella, según me manifestó mi padre en una 
sesuda conferencia, sería yo poseedor de cuatro caseríos, dos de ellos 
en Santa Polonia, lo más hermoso de la vega de Durango; otro en Malespera, 
y el cuarto en Leguineche. El cuidado de mis tierras y ganados acabaría 
de limpiar mi cabeza de los <i>miasmas</i> cerebrales, que me habían 
puesto al borde de la locura en la mil veces endemoniada Villa y Corte. 
Aunque estos proyectos y augurios me desconcertaban, fingí conformidad 
con la idea paterna, esperando que algún inopinado quiebro de mi destino 
me sacara de aquel compromiso sin oponerme derechamente a los planes 
del pobre viejo.</font></p>
<p><font size="3" face="Arial Unicode MS">Los padres de mi novia eran 
admirable pareja para presentar como maniquíes vestidos al tipo éuskaro 
en un museo etnográfico. Con ambos hablaba yo mediante intérprete, 
pues sólo jirones desgarrados del idioma castellano les habían entrado 
en la mollera. El padre pareció mirarme con simpatía y alegrarse de 
tenerme por yerno: dijo que, siendo yo persona de mucha lectura y escritura, 
podía enseñar algo a la chica que se conservaba cerril. No le habían 
enseñado más que a rezar y a escribir y leer torpemente. Era un ángel, 
eso sí, muy buena y obediente; sabedora de todas las artes caseras, 
y tan excelente labradora del campo que valía por dos hombres de los 
más fornidos. La madre no fue, a mi parecer, tan propicia, y puso el 
reparo de mi corta estatura, por lo cual no haría buen ayuntamiento 
con la yegua que el Cielo le había deparado por hija... También la 
chica, mi novia o prometida, Facunda Iturrigalde (allá van nombre y 
apellido), me motejaba por chiquitín; la risa no iluminaba su rostro 
inexpresivo y mofletudo sino cuando se hablaba de mi corta talla, y 
algo decía en vascuence que hacía reír... Era sin duda un concepto 
semejante al de <i>La Niña boba</i>, de Lope, cuando le presentan el 
retrato de medio cuerpo del novio que le destinaba su familia: <i>Eso 
es no tener marido -siquiera para empezar</i>.</font></p>
<p><font size="3" face="Arial Unicode MS">Esto me ofendía. Pues una 
tarde... Dejadme tomar otro aliento, que esto es gravísimo. Una tarde, 
digo, iba yo acompañando a mi novia desde Durango a Santa Polonia. 
Una fatalidad benigna nos dejó solos, pues los padres iban delante 
con el carro cargado de aprestos de fábrica, herrajes, maderas, para 
una obra que habían emprendido en la mejor de sus casas. Charloteaba 
yo con Facunda, dándole lección de lengua castellana, y obligándola, 
con insistencia de dómine, a repetir temas y conceptos de uso constante 
en la conversación. A propósito estiraba yo mi acción escolar para 
retrasarnos en el camino y ponernos a mayor distancia de los padres. 
Dos criados que nos seguían con un borrico, cargado también de material, 
pasaron delante de nosotros, y en esto, atardeciendo, atravesamos un 
grupo de nogales que con su sombra anticipaban la noche y convidaban 
al descanso. Díjome Facunda que aquellos nogales y otros que más allá 
se veían eran suyos. Entrome con esto un vivo afán de posesión de 
la tierra y de lo que no era tierra. Y pues esta y los ganados, el fruto 
vegetal y la carne animal habían de ser míos, bien podía tomar posesión 
de todo en aquel instante.</font></p>
<p><font size="3" face="Arial Unicode MS">Apenas pensado el propósito 
mío de hacer efectivos mis derechos, acudí a la práctica, declarando 
a Facunda la pasión violentísima que el lugar sombrío y apacible, 
el sosiego del campo y la hermosura de ella levantaron al modo de tempestad 
en mi alma. Observé que mis palabras ardientes en castellano declamatorio, 
parodia de las famosas endechas de don Juan Tenorio en el sofá, la 
impresionaron hondamente y la movieron a estupor y curiosidad seguida 
de infantiles risotadas. Estimando la actitud de Facunda como un principio 
de consentimiento, me lancé de las palabras fogosas a los actos atrevidos... 
Echele los brazos, y ello fue como si el algodón quisiera ceñir y 
sujetar el acero. Facunda, sin dejar de reír como una chicuela, se 
defendió de mí con rápida zancadilla. Caí al suelo en postura poco 
airosa... Quise levantarme... Facunda, con vivo juego de infancia campesina, 
me volvió a dejar tendido y sin gobierno de mis piernas, y cuando yo, 
vencido y maltrecho, pedía misericordia, me increpó y vilipendió 
con horroroso traqueteo de frases de burla en vascuence. Comprendí 
que jugaba conmigo, y que celebraba con algazara jocosa el triunfo de 
su fortaleza sobre mi debilidad miserable... Terminó el juego desliándose 
de la cintura un cordel y atándomelo al tobillo sin que yo pudiera 
evitarlo... Me ayudó a levantarme, y arreándome con su varita, me 
llevó por delante. No me quedaba otro recurso que aceptar el juego 
y seguir la broma. De la boca de Facunda salió una frase que me dolía 
más que la caída y los varetazos. Haciéndome el tonto, y fingiendo 
alegría, traduje a mi modo la frase. Creo que no era infiel esta versión: 
«Vean, vean el cochinito que he comprado en la feria... A mi casa lo 
llevo... Tres duros me costó... Engordarelo para San Martín. Cochinito, 
arre...; arre, <i>charrichu</i>».</font></p>
<p><font size="3" face="Arial Unicode MS">Llegué al caserío renegando 
de las bromas de la zángana Facunda, aspeado de la prisa con que me 
llevó haciendo el <i>charrichu</i>. Quisieron los padres que me quedase 
a cenar con ellos; mas yo, pretextando quehaceres en casa y órdenes 
de mi hermana, me volví a Durango por el mismo caminito llano, a trechos 
sombreado por nogales corpulentos. Si aquellos hermosos árboles no 
me fueron propicios, otros más arrimados al monte habían sido mis 
sagrados bosques citereos, y váyase lo uno por lo otro. Yo podía vanagloriarme 
de más de tres y más de cuatro conquistas en la soledad nemorosa.</font></p>
<p><font size="3" face="Arial Unicode MS">Añado ahora, como dato interesante, 
que después de mi frustrado ataque a la virtud de Facunda, esta empezó 
a mostrarme afición, y a gustar de mi compañía y lecciones; ya no 
se burlaba de mi estatura mezquina, ni me daba a entender que era poco 
hombre para su corpulencia. Esto me envanecía; mas no cambiaba mi invencible 
repugnancia de hacerla mi esposa, por incompatibilidad o desproporción 
muscular y sanguínea. Bestias había yo conocido que no me desagradaban. 
Bien vengas, bestiezuela, para el amor, mas no para el matrimonio.</font>&nbsp;<br>
</p>
<p><font size="3" face="Arial Unicode MS"><b>Amadeo I. Cap. 16</b></font></p>
<p><font size="3" face="Arial Unicode MS"><b>Benito Pérez Galdos</b></font></p>


</div>

</div>
       ]]></description>
      
        <category>besterenak</category>
      
      <comments>http://www.blogak.com/txistuytambolin/love-story-in-durango#comments</comments>
      <dc:creator>txistuy</dc:creator>
      <pubDate>Wed, 08 Oct 2008 20:22:11 +0200</pubDate>
      
     </item>
    
  </channel>
</rss>