Atzo eguraldi ona egin zuen

Jauna lehen aldiz hartu zutenentzat

eta igogailuari hariak pitzatu zitzaizkion

eta atsoa eta biok

igogailuko zulora amildu  ginen.

Atzo eguraldi ona egin zuen

Afrikatik etorritako enarentzat

eta txalupari olak zulatu zitzaizkion

eta emigrantea eta biok

itsasoko zulora amildu ginen.

Atzo eguraldi ona egin zuen

tabernaz taberna ibiltzen garenontzat

eta gibelari zirrosiak hazi zitzaizkion

eta laguna eta biok

bizitzaren zulora amildu ginen.

Lodinowsky

            Zertarako eraman behar zituen gurasoak hileta hartara? Berak ez zuen bere burua taxistatzat antzematen, are gutxiago igande goizean asteburuan ohi zitzaion parrandari uko eginez, zaharren kontuak  zaharrek konpon ditzatela!, errepikatzen zuen tabernan inoiz baino pattar gehiago irensten zuela, gero koadrilako lagun batzuekin Elorrioko jaietara joan zen gauari azkeneko inarrosia emateko asmoz, kosako taldeek neguan zehar zero azpitik berrogei gradutara edaten dutena, Errioxak urte batean ekoiztu dezakeena (esportazioak barne) eta eskoziarrek ezkutuan destilatu dezaketena haren odolean agurtu ziren antzinako lagun minak bailiran. Ez dakigu nola etxeratu zen, tatarrez edo narraz, ez noiz, egunsentiz edo goizabarrez, ez eta norekin, lagunez lagundurik edo lagunen laguntasunez, baina goizaldean aita logelara sartu zenean, hordi-nagia itzartu nahi izan zuenean biraoak besterik ez zituen jaso, biraoak ez dira aita bati harrera egiteko modua eta horregatik beharbada damuaren amua ahoratuko zukeen; bidaia osoa mutuen arteko solasa bilakatu zen, ez zioten elkarri hots hitzik ere zuzendu. Elizara heldu zirenean kotxetik jaitsi eta gurasoak negar hasperenka ikusten zituela auzoko bat hurbildu zitzaien esaten ziela: “Zuen semeak zeruko aingeru guztien oniriztea jasoko du”. Hitzok entzutean berehala abiatu zen hilkutxara, dudarik gabe leihatila itsusiaren azpian zetzan gorpua berea zela egiaztatzeko.

                                               Sístole Diástole

Kaixo Martin,

Gaur goizean zu lanean izan zaren bitartean zure emazte zintzoak bete egin ditu atzo eman zenizkion aginduak eta lehenengo eta behin zapata dendara joan da zapata berrien ticketa eskatzera, beharbada hor izango duzu, mahai gainean dagoeneko, kafearekin batera iritsiko zitzaizun, kafetegitik zetorrela zure idazkariari eman baitiot. Konturatuko zinen salneurria nik esandakoa dela eta ez dudala aldea poltsikoratu, zuk uste bezala. Marirenean izan nauzu gero, eta hamar kilo patata erosi ditut, Eroskin baino bi pezeta merkeago baitaude, eta pisu astuna egin bazait badakit nola pozten zaren horrelako txoiloekin. Azkenik zure emazte zintzoak amatxok, hamalau urte zenituela, futbolean jokatzeko egin zizkizun artilezko kaltzetinen zolak berritu ditu.

Eta une horretan bertan iritsi da. Kaltzetinari azkeneko puntada ematera nindoala atariko txirrinari sakatu dio Karlosek. Ez nekien horren goiz etorriko zenik, zeren telefonoz deitu eta soberan izan ditu hamar minutu hona heltzeko. Ba harrigarria bada ere mutikote honek zure antza dauka, hogei urte gazteagoko Martin gihartsu eta iletsu horren antza, kondoiak erosten nizkion garai hartako Martinena, gogoratzen duzu? Garestiegiak zirela eta, kondoiari buelta eman eta iturrian garbitzen zenituen hurrengo baten erabiltzeko...

Ba hau ere kontatu diot Karlosi, eta izozkailuan okasio berezietarako daukagun txanpaiarekin egin diot harrera, nola da? “Ana de Codorniu”?... Baina oraindik atzeratutako lana neukan eta zuk agindu bezala hautsa kendu diet apaletako liburuei, baina badakizu eskilaratxoak hanka bat duela kili-kolo, eta eskilara oratzeko eskatu behar izan diot Karlosi, eta uste dut orduan konturatu dela eskatu nahi nion zerbitzuaz, gonaren azpian ez baineraman kulerorik eta han behean ikusi dut liluratuta milurteko azken eklipseari begira, eta nire zulo beltzak erakarrita ekin dio gorako bideari, lehendabizi etxeko zapatilak kendu dizkit, eta behatz lodia txupatzen hasi da, benetan ez nukeela sekulan pentsatuko behatz horri halako etekina atera zekiokeenik.

Mihiarekin kili-kiliak egin dizkit izterrerako bidean eta aitortu behar dut hara heldu orduko alu alde osoa neukala irakiten Arnedilloko ur putzuak bezala, eta han sartu dit mihia eta kontu handiz potxolinaren ezpan larrosak sakabanatu dizkit hango bazter guztiak arakatzeko, eta bere bibotearekin nire okarantxoari eragin dio gora eta behera, herenilearen leuntasunez, gora eta behera, eskuak nire titietan pausaturik zituela, titiburuak eztitasunez laztantzen. Gozamen izugarria izan da eta oihuka hasi naiz opera kantaria banintz bezala, eta bat-batean atseginaren atseginez eskumako hanka dardaraka hasi zait eta zorabiaturik ia eskilaratik erortzen naiz, eskerrak Karlos egoeraz jabetu eta mahai gainean etzan nauela, baina ez diot jarraitzen utzi, txandakako jokoa baita hau eta eskuhartzea irabaztea baino inportanteagoa da. Orduan tirakada batez prakak eta kantzontzilloak erantzi dizkiot. A ze ikuskizuna! Hura bai burdin tranga, Martin! Zurtoinetik ebatu eta azala bajatu diot suabe-suabe eta sagar gorri distiratsua agertu denean osorik sartu dut ahoan eta horzkadatxoak eman dizkiot barrabil gogortuetan eta ipurtzuloa lamizkatu diodanean berak ere oihu egin du eta igarri diot korritzera zihoala eta hazi beroa isiltasunez irenstearekin jokoa bukatu gabe zegoela adierazi nahi izan diot eta berak ondo baino hobeto ulertu du.

Baina tartean ez dugu zigarrorik erre, Ainararena kontatu diot, nola bera jaio eta gero aurre aldeko penetrazioa ez zaidala horren atsegin egiten eta atzetik hartzeko gogo ikaragarriak nituela. Ba edalontziko txanpan hotza hartu du eta bizkarretik ixuri dit, pixkanaka, tantaz tanta, eta azala oilo ipurditan jarri zait eta plazer handiz sentitu dut burbuilen errekatxoa uzkitik pasatzen, eta gero, atzamar bat mahai gainean gosaltzeko zegoen mermelada potean sartu eta txupatzen eman ostean ipurtzulotik sartu dit, bigarren atzamar bat ere txupatu diot eta inolako minik gabe sentitu dut atzeko zuloa nasaitzen eta bere burdinaga goria hondoratu didanean garrasika hasi natzaio, atsegin irainak bota dizkiot, ulertezinak Martin, lotsaren lotsez kontatu ezin dizkizudanak.

Gainera, Karlosen kirtenak nire barrenak astintzen zituen bitartean bere atzamarrak hor ibili dira, samurtasunez eta maixutasunez, nire okarantxoa igurtzen, eta uste dut antzina galdutako sentsibilitatea berreskuratu dudala ze horren bustia zegoen Santutxuko iturria ematen zuela.

Ez dakit zenbat aldiz korritu naizen Martin, bi, hiru, lau... baina jaialdiari amaiera bikaina eman nahi nion eta zakila ateratzeko eskatu diot Karlosi eta zakil burua ahoan sartu dut eta kirtena ondo ebatuta nuela motorraren azeleragailuarena egin diot eskumuturrarekin, aurrera eta atzera, atzera eta aurrera, eta halako baten bihotzeko atzamarra ipurditik prostata ikutzeraino sartu diot eta ikutzeaz batera sumendiak bere laba beroa ixuri du, bortizki eta erruz, eta gorputz osoa haziztatu dit, bularra, aurpegia, ilea... Baina ez naiz zikin sentitu. Akaso zikin sentitzen dira putetxeko emakumeak zurekin egiten duten bakoitzean? “Bezero aparta da gure Martin” esan dit hango jabeak. Eta ni dirua aurrezten! Orain dela hogei urteko arropak daramazkit aldean, zapata berriak erosi eta gizonari kontuak eman behar dizikiot... Putaseme ordots halakoa! Orain ulertzen dut nondik etorri zitzaidan iazko infekzioa, senarrak ekarri zizkidan honddoak! Eta zer diozu Gorkari buruz? Ileapaindegiko Maiteren semea, Maitek berak esan dit zurea dela, eta agi denez, herri guztia dago jakinaren gainean ni izan ezik.

Baino akabo da dena. Karlosen zerbitzuak eskuzabaltasunez ordaindu ditut, eta jakin badakit horrek gertatutakoak baino min gehiago emango dizula, Karlosen azken hazi tantakak zure amaren kaltzetinekin sikatu izanak baino gehiago. En fin, kaltea egina dago eta ez naiz orain negarrez hasiko. Dena den, bukatu aurretik, azken ohartxo bat daukat zuretzat, kontuan izan e-mail hau zure ordenagailura iristen denerako etxeko zerraila aldatuta egongo dela, arotza iritsi berria baita, Jon da, “Magnum”, gogoratzen zara? Zurekin egin zuen soldadutza. Ba orain badakit ezizena nondik datorkion. Agur Martin.

Epaitegian elkar ikusi arte, zure emazte zintzoak

Pikutara bialtzen zaitu.

Lodinowsky

Nire gainean zetzan aitita Andresen zurrungak entzun nituenean ulertu nuen heriotza bezain luzea izango zela insomnioa.

                                                                             Bernardo Kapanaga

Izaskun, Oihana eta Lorena atzeko ilaran ezartzen ziren beti. Berriketarako lekurik aproposenean. Marmarrean murgilduta, haien txutxu-mutxuek euskara klaseko hari musikala ematen zuten María Jesús mojen ikastetxean. Eta han nintzen ni maisu, sar zakidaz eta gerta eztakizunaditz formen arteko desberdintasuna azaltzen nuen bitartean jo tía quéfuerte lo de Unai eta halako eulominoak egunero entzuteaz nazkatuta.

Egoera hartan, erabaki nuen, behin berbetan harrapatuz gero, lekuz aldatuko nituela berehala. Esan eta izan,Oihanari egokitu zitzaion aurrena izatea. Hamahiru urteko txolin honek agindua gustura beteko zuela adierazi zidan eta aurreko ilaran ezarri aurretik atzamarra atera eta fakiuesan zien bere mahaikideei haserre balego lez.

Bost minuturen buruan Izaskun aurreko aldera joateko merituak egiten hasia zen, Unairi papertxoetan irainak bidaltzen zizkion zure pitilina nire klitoria baino pipirriñoagoa da. Izaskunek ibilera harroputza erakutsi zuen, titi mardul eta handi haiek bere adinarekin bat ez zetozela jakitun, mina kiribildu zuen Unairi zuzendutako keinu lizuna eginez.

Taldetik isolaturik, Lorenak, eskua altxatu eta testu liburua Izaskunekin konpartitzen zuela esan zidan eta ea aurrera joaten uzten nion. Baietz, ez zegoela problemarik, baina aurrerantzean hirurak aurreko ilaran ezarriko zirela esan nion, zigortuta. Lorenak, aulkian ezarri baino lehen, begi-keinu bat egin zidan, adostasuna baino konplizitate ezkutua adierazi nahi izango balit bezala.

Eta bazirudien klasea kontrolpean neukala, hari musikala etenda errazago izango zela dena, hirurak lerroan jarriz jokoa irabazita nuela. Baina jokoak hasi besterik ez zuen egin, berehala konturatuko nintzen ezinezkoa egingo zitzaidala kontrola berreskuratzea eta azalean jasango nuela hirukotearen zigor maltzurra. Uniformearen gona labur haiek erabiliko zuten beren amarruetarako. Hanka tartea zabaldu eta kuleroak begi bistan uzten zizkidaten. Bazekiten nire lekutik ikuskizuna erabatekoa izango zela. Bai horixe! Italiako bandera bere handitasunean nire muturraren aurrean jarri zidaten: Izaskunen tangatxo zuria, Oihanaren kulero gorriak eta Lorenaren berde ilunak. Forzza Italia!

Aste osoan izango nituen hirurak zein baino zein lizunago, likitsen artean eurak likitsenak. Erotu egingo nintzen luze gabe, han ikusitakoa ez baitzen edonori kontatzekoa. Izaskunek eskua gona azpitik sartzen zuen eta atzamarrari eragin ondoren tangaren kanpo aldera ateratzen zituen ile kirru umelak. Oihanak berriz atzamarrak txupatu eta aluan jostari ibili eta gero Izaskunenean sartzen zituen honek ezpainak estutzen zituen bitartean. Lorenarena ez zen gutxirako, edozein aitzakia nahikoa zuen mutilen txorroskiloa, atxingia edo lapitza hartu eta barruan sartuta eduki eta gero bere zukuez blai itzultzeko.

Horrela ezin izango nuen luzaroan iraun. Ostiral arratsaldean bertan Lorena Izaskun eta Oihanaren irriñoez kexatu zen. Lasai egoteko agindu nion, ez arduratzeko, ez zutela gehiago barrerik egingo.Eta mahai gainean eman nuen ukabilkadak klasea isildu zuenean, boz goraz, zin egin nion Lorenari, Gorettiko amabirjinaren izenean, Oihaneri alua jango niola, Izaskun atzetikatu eta hazi tantak bere kulero berde ilunetan sikatuko nituela, justu, sor Ines, ikastetxeko zuzendaria, meza orduaren aldaketaren berri ematera klasean sartu zen une berean.

Lodinowsky

Geurie be gabeko bierra izeten zan, egunez lo eiñ da gabien, iretargixe agertu baño ez, bierrera jueten gintzezan. Orretako aspaldixen ezetu naben nire kolegie, Japonekue bera, txikixe baia biergiñe morroie, bai ba!, len meriku izena, baia bere “esperimentu” arraruek ziela- ta tute emotsen, pikutara bieldu, bai, da ez ori bakarrik, zoroetxe baten sartu eben gixajue, baia tire, mutil fiñe zan bera olakorik aguantetako, da egun gitxire andik ospa eiñaben. Orrek japones orrek Yokito Bragita eukan izena, da Estanbulen ein geñun estropozu, ango putetxe baten gauzela.

            Ni italiarra naz, Siziliakue. Mafian bier galanta eiñ da gero, Yokito Bragita ezetu ta geixau enaz andik agertu, azken kolpeko diru guztixe neuk eruen naben-da, okil galanta naz ni gero! Diruek, ostera, ego luziek dekoz, da edozeñ aire boladagaz, zast!, beste nonora jueten da.

             Ba, lenau esan doten lez, gabaz bier eitten gañun. Asi orduko iru-lau botella drangala-drangala utsittu bier baia, ardaue ezpazan vodka, koñaka ero beste edozeñ pattar merke, gure bierra gogorra zan-da, ostixe baño gogorraue! Ondo berotu, pikatxoiek da parak artu ta sue! Olan ibiltten gintzezan gaba osuen, ilbetien batez be, orduen indartsuau ibiltten gintzezan-da, zegaitti-ze gu lunatiko utsek gintzezan...

             Atzenengo bierra be ezan makala izen. Etara kontuek, morroi bixek antxe, pikatxoi da parakaz jo-ta-ke, betiko lez, kriston zulue eitten lurrien, nozienbeiñ ardau trague eiñ da atzera bierrera. Bai, lur guztixek tie antzerakuek, gu Auropa guztixen ibillite gauz, Afrikan da Asian be bai, “materixala” arrapau da gure laboratorixora eruen. Ez, eztot esango nun dauen, deabruek eruen naixela ariñau...

             Ba, antxe gabizela, alako baten Yokito Bragita orroka asi zan, “topeuxuat, topeuxuat”, saltoka zoruen moruen. Di-da asi gintzezan lur kentzen, bai, antxe beien euen kajie. Iretargixek barre eiñeuskun zerutik, barre sarkastikue, gu kajie etaraten gabizen bittartien. Kanposantue ederra euen, udako gaba berue zan, bier eitteko aproposa. Bai, gu profanadoriek gintzezan, gorpu-lapurrek, periodikuetan eskelak leidu ta seixen moruen jueten gintzezan ilbarrixen bille, odol goxuaz mozkortzen.

             Palankiaz tapie kendu da bai, antxe euen arañun ildako neskato politte, amesetan lez. Bixok izerdi baten gengozan, baña gatxena eindde euen, oiñ bierrik gozuena gelditzen zan... Ni bero-bero eindde neuen, da an bertan txorokille etara da kanpai joten asi nitzen, gusture. Yokito Bragita neskan gañien etzun zan da mosuke asi, eskuekaz titixek ikutzen, gero eperdixe, tximiñue, a zan a orgia berdaderue!

            Orduen gertau zan. Enaban ondo ikusi, baña konturatu orduko antxe euen Yokito Bragita, lurrien botata, erdi ildde, neskak potruetatik ebatu te kriston aginkadiek emoutsezan, gearo atzazkalakaz, arek zien luziek arek atzazkalak!, gorputz guztixe urratu eutson, pitiliñe be agiñekaz ebei da illuntzi eiñ eban pristia arek. Ni arrittute geldittu nitzen, konturatu orduko añeketan nenbillen, andik eskapetan. Kanposantuko orman gañien nauela, azkenengoz ikusi neban Yokito Bragita, odoletan, segurutik ildde egongo zan, da bere albuen neskie, samako odola urrupetan.

             A izen zan nire azken bierra. Eztakit zelan baña etxera aillegau ta beko sotanuen geunkezan gorpu momifikau guztixek erre nabezan, etxe guztixe suten ikusi artien enitzen trankil geldittu. Kirtena be kapau da surtara bota naben, a bai purifikaziñue, neure pekatuek pagau ein nabezan bai, ondo pagau be... Ordutik geixau basuen bizi naz, ermitau moruen, onezkero uliek urdinddute dekuaz ta Jangoikueri laster iltteko eskatzeotset bakarrik, gaban baten a neskie nire bille agertu baño len.

                                                                                              Sor Teresa la perversa

         Gaur, egongelan nengoela, ALLELUIA zioen kantu bat entzuten, aingeru bat agertu zait leihoaren ondoan daukadan nerium oleander-aren atzealdean, begiak gorriz tindaturik zituen aingeru zatar bat, bai, zatarra, ezen bere jantzi zuriak erabat zikindurik baitzituen, lupetzaz eta gorotzez zipriztindurik, eta bere ahoari pattarraren hatsa baitzerion, baina hori ez zen guztia, aingeru honek hegoen ordez zakil neurrigabe handia zuen, etengabe tanta-jarioka ziharduena, auskalo zer isuri mota zen, kontua da nerium oleander-aren gainera horietako bizpahiru eroriaz batera zeharo tentetu ez ezik, loreak ere irten zaizkiola, inoiz ez bezalakoak, gorrikarak, ia berezko argitasuna zutenak, eta horren mira nintzela, begiak ahoa bezain zabalik, aingeru zatar horrek jauzi handi bat eginez nire gainera oldartu eta kirtena aho barrura sartu dit, eta orduan halako sentsazio bitxia sentitu dut, nire barruan itxuraldaketa bortitza gertatzen ari zelakoa, eta bai, bat-batean titiak handitu baitzaizkit, titi biribil handiak, titiburu tentedunak, eta ahoa bera alu bihurtu zait, alu busti dardarkaria, eta zakila alu horren barruan sentitu dudaneko txorrostada bero bat igarri dut, kiskalgarria, sufre usainduna, eta justu momentu horretan zeraz konturatu naiz, entzuten ari nintzen musika, ALLELUIA zioena, desitxuratzen hasi dela, desafinatzen, eta halako batean disko horri ez zegokion ahots lurpetar bat entzun da, lurrikara batena bezain grabe eta sakona, ia korroskada baten antzekoa, behin eta berriro “OH SATAN” errepikatzen zuena, eta horman zegoen gurutzeari, une horretantxe jausi zaio jesukristoa, buruz behera erori da, eta arantzazko koroa lurreko zurean geratu da iltzatuta, eta jesukristoaren irudiari odol tanta batzuk jausi zaizkio ahotik, ene, hori bai mina nabaritu dudana, birjintasuna urratua, eta zorabioaren barruan aingeruaren ezpainak sentitu ditut nireen kontra, baina zer arraio, ezpainak ipurtzuloan nituela konturatu naiz, eta bi mihiak elkarren artean kiribildu dira, berea lakarra eta sikua, nirea likina eta umela, eta halako moldez korapilatu dira non etxeko txirrina entzun dudanean, zeinak amets goxo hartatik iratzarri nauen, oinez hasi eta nire gorputza astun sentitu baitut, hazi estrainio batez betea, eta ispiluaren aurretik igarotzean nire irudia barik beste bat islatu da, aingeru zatar batena, neurrigabeko zakila duena, uneoro tanta-jarioka diharduena, gora eta behera, berezko arnasa bailuen, eta zikindadea igarri dut soinean, eta alimaleko grina basatia, zeinak atea zabaldu eta liburu saltzaile trajeduna korbatatik ebatu eta etxe barrura sartzera bultzatu nauen, orain jakingo du mozolo aurpegidun horrek zer den larrutaldi on bat egitea, blaustada batez lurrera bota eta bere gainera oldartu naiz, sufre usaineko askazia berriarentzat beste kide bat gehitzera...

                                               Kapez Kap

Segurutik donostiarrak gurekin haserretuko dira, baina zer nahi duzue? Gezurretan hastea? Siglautonomia honetan bizi garenok kondenatuta gaude Bilbo-Gasteiz-Donostia Hirutasun Sainduaren biblia irenstera. Besteok aldiria ez, uzkiria gara! Eta zer pasatzen da? Haien jaiak baino ez daudela. Badirudi ondo pasatzeko bat ezin dela Errezilera joan, edo Mañarira, edo Leitzara. Abiadura Handiko Trena ez da baserri horietan gelditzen…

Urteko lehen parranda (beste asko bezala) saindu baten kontura egin dute Donostian. Eta zertan ematen dute egun osoa? Danborra jotzen, aizue! Eta albistegien pole positionean jartzen dute! Hori ez al da ba kutsadura akustikoa? Eta, ETBko bozgorailuei esker (txarrez), danbor horien erradioaktibitatea bazter guztietaraino heltzen da. Ederra kontua!

ETBren danbor hots monotonoak eragindako buruko minak gure ezberbategia aberasteko aukera eman digu behintzat. Hona hemen zaborra birziklatzeko gure proposamena, euskararen aberastasunerako:

DANBORRADA JO: gogaikarri aritu, laparda eman, alamena eman.

Atzo irakasleak sekulako danborrada jo zigun!

DANBORROLDE: gogaikarri baten erasoa, zeinak burua danbor baten antzera jartzen dizun.

DANBORROSTE: gogaikarri baten matrakak eragindako buruko mina.