ETXAGALDU ENEA

Erguerémo-la espranza
sobre ista terra escura
coma quen ergue un facho
nunha noite sin lúa.

Marcharemos cinguidos
polos duros segredos
dunha patria soñada
á que non voltaremos.

Non sabrán o camiño
que pra entón colleremos.
Longos ríos de brétema,
longos mares de tempo.

Tripulantes insomnes,
na libertá creemos.
Viva, viva, decimos
aos que están no destero

e soñan cun abrente
de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade
que levades a luz polos vieiros.
¡Saúde a todos,
compañeiros!

Oraingoan filme baten proposamena dakartzuet, beharbada baten batek ikusita baldin badaukan ere. Ikusi ez duzuenontzat, aurreratu nahi nuke "The yes men" direlakoek "nortasun zuzenketa" deritzatena praktikatzen dutela; hau da, maskaradun gaizkileen nortasuna bereganatu gero hipokrisiz beteriko jauntxo hauen benetako aurpegia erakusteko. 

Hasieran beharbada aspergarritxoa  baden bideoa, ez kezkatu, barre batzuk zihur botatzen dituzuela tipo hauen dokumental satirikoarekin. Eta zer pentsatua ere emango dizue, dudik gabe.

Errez aurkituko duzue online, eta debalde. Gazteleraz subtitulatua.

Ondo pasa. 

                                                  II

ARMAIRU GANEAN

Armairuaren ganean

egoan

hauts aletxu bat

begi ninietan

pentsetan

b i z i t z a r e n l u z e a z

heriotzarenlaburraz

izatearen

zentzun ezaz

orduak eta orduak

emoten hartzen

ebazan

etxeko errege txikiak

eta gogaitzen zanean

oldozteaz

ondorioztatzeaz

loak hartzen eban,

Azkenean

antzean.

Jagitean,

giharrak esnaraztean

bizirik sentiduarazteko

Heriori iges egiteko

• gogaitzeko -

orduak eta orduak

emoten hartzen

ebazan

barriro

ondorio ezaren

ondorio eza,

ondoeza,

hauts aletxu bat,

huts aletxu bat,

begi niniekaz

harrapatuz,

ondorioztatuz.

                                                     I

                                      HILDAKO KATUARI

Kaioak negarrez itsasaldean

Itsasoa bare-bare egoala

zeruan hedoiak ilunak zirala

Domeka ituneko biharamunean.

Mitxoletak, txori kantariak be,

ta penaz mendian zetzazan zugatzak,

haizeak eroiazan barri latzak.

- Laguntxu, guztiek goratu haunee...

Txakurrek nahastuta higaitik itaun

eta Eguzki, konturatu baizen laister

laino artean egin don jaube ta jaun.

Amalurrak magalean hartu hauna

eta izadiaren obaba soinuaz

heure gorputxuak loak hartu jona.

Txo Etxagaldu

                                                   I

MOJE “GALTZAILEAK”

Jeisten dira tenplutik

bizi osoa ikasten ematen duten

burusoil jakintsuak

Benetako Ikaskizuna

jakinik

existentziaren mugaeza gozatzeko

inongo desira zikinik gabe

haizeak eramana izatea

uzten den udaberriko

xoriño zoriontsua bezala

antigoaleko zuhaitzen hizkuntza ederra

erabat atzemanda

jadanik errekasto bihurrien moduan

euren gorputza ere kontrolatzen

(L)amaren aginduak sendoki betez

borobilaren bideari jarraiki

mendien handitasun jainkotiarra

inurrien ordena perfektua

hodeien artelan zoragarriak

harritxoen geldotasun lasaigarria

katutxo jaio berrien askatasun sinesgaitza

eguzkiaren islada aurrekoaren buru dizdiratsuan

miresten

jeisten

dira

gaur etorriko baitira

Etsaiak

euren bizimodu baketsua

gudarazten

gaur odolaren gorria

isuriko da

Egilearen putzek orrazturiko

belardi bedeinkatuen gainean

baina

beraiek badakite

euren heriotza ere

beharrezkoa izango dela

biharamunean

zizareek ere

jateko zerbait izan dezaten

biharamunean

lurra gozo dadin

lili berrientzako

biharamunean

sarraskijaleek ere

bizitzeko eskubidea

badutelako,

biharamunean

senideek ere

ikasgai benetan sakon bat

oroit dezaten

bideari jarrai diezaioten

biharko

gazte artezak

biharamunean

Argituaren bidea

segituko dutenek.

Biharamunean,

Naturaren xirula armoniatsuak

beren bidezidor baketsuari

obaba eztizkoena

jo diezaien

beren arimen

erdian.

                                                                 U. K. Twa

Badakit ezaguna dozuena, baina gozatu eizue...

Harmen kainoiak haien gorputzen aurka

Harmen kainoiak haien gorputzen aurka

             zuzendurik daudela jakinaren gainean

aitamen baserrietatik irten, aterdiak

                                zabalik utzi eta badoaz

ibarretan behera, biderik gabean bezala

       belarra zapalduaz, atramadak saltatuaz.

Urratsik gelditu gabe joanen dira beti,

                oroimin zaharren bat begietan,

eta, hala suertatuez gero, zergatik hiltzen diren

              zehaztu gabe hilgo dira, hitz hil

isilean, beren herriagatik ez balitz

                           beren duintasunagatik.

Ondoren omenaldi apal bat...

                                                IV

                               GOGOETA LOJIKOA

Ez dago zoramenaren inguruko ar(r)azo(i)rik,

kantitatearen inguruko ar(r)azo(i)ak baizik.

                                                III

                             LORIK EGIN BAZINEAN

Lorik egin ezinean

eskribitzen dot.

Bizitzak ez dauko

zentzunik.

Zentzunik bagako

bide erdira

bota gaitue.

Batzuk zakar egiten dabe

aurrera.

Besteak

atzera

bildurrak eroanda.

Azkenak

azken

momentura arte

geldiro,

geldi

gelditzen

dira.

Bota ebezan

bide erdi

berberean.

Bideak ez daukolako

zentzunik.

Lorik egin bazinean

ez dot eskribiduko.

                                                  II

LA DEL POETA FRUSTRADO

Tambien, tambien le llegara la muerte a la poesia,

nadie quiso decirlo pero es obvio,

marchitas amapolas olvidadas.

Aunque hoy solo vengo a hablarle a ella, la poesia

que no me quiere a pesar de

que me cura,

todos aquellos

años,

daños

de locura

que presupongo asi,

tan larga y dura.

Nunca caminare por las alfombras

que ya no crean luz, sino las sombras

de aquello que deseas, y no logras.

Y en las noches oscuras e infinitas

se caen aquellos sueños, frustraciones

que yo he de sopesar, como canciones

que a mi oido le duelen dos cojones.

Luego venga la luz tan reflectante

tras los pasos de un hombre

que es fiambre

y no sufre el olvido,

sino el hambre.

De cuando en cuando y a lo lejos
hay que darse un baño de tumba.

Sin duda todo está muy bien
y todo está muy mal, sin duda.

Van y vienen los pasajeros,
crecen los niños y las calles,
por fin compramos la guitarra
que lloraba sola en la tienda.

Todo está bien, todo está mal.

Las copas se llenan y vuelven
naturalmente a estar vacías
y a veces en la madrugada,
se mueren misteriosamente.

Las copas y los que bebieron.

Hemos crecido tanto que ahora
no saludamos al vecino
y tantas mujeres nos aman
que no sabemos cómo hacerlo.

Qué ropas hermosas llevamos!
Y qué importantes opiniones!

Conocí a un hombre amarillo
que se creía anaranjado
y a un negro vestido de rubio.

Se ven y se ven tantas cosas.

Vi festejados los ladrones
por caballeros impecables
y esto se pasaba en inglés.
Y vi a los honrados, hambrientos,
buscando pan en la basura.
Yo sé que no me cree nadie.
Pero lo he visto con mis ojos.

Hay que darse un baño de tumba
y desde la tierra cerrada
mirar hacia arriba el orgullo.

Entonces se aprende a medir.
Se aprende a hablar, se aprende a ser.
Tal vez no seremos tan locos,
tal vez no seremos tan cuerdos.
Aprenderemos a morir.
A ser barro, a no tener ojos.
A ser apellido olvidado.

Hay unos poetas tan grandes
que no caben en una puerta
y unos negociantes veloces
que no recuerdan la pobreza.
Hay mujeres que no entrarán
por el ojo de una cebolla
y hay tantas cosas, tantas cosas,
y así son, y así no serán.

Si quieren no me cran nada.

Sólo quise enseñarles algo.

Yo soy profesor de la vida,
vago estudiante de la muerte
y si lo que sé no les sirve
no he dicho nada, sino todo. //

Maisua.

Eskerrik asko, Joanet