zapata azpietan ibiltari dabilen fresazko txikleari

Tristezia hotzikarak espanditzen dira nire gorputzean.
Urdaila malenkoniaz asebeterik dago nire barrunbeetako oherik gabeko logela hotzean.
Odola koagulatzen sentitzen dut. Heroinomano baten mina sentitu zure laguntasunaren dosia osten didazunean. Zure begiek ikusi nahi ez nautenean indarge aglutinatzen diren malkoek begiak gorriz puzten dizkidate eta putzara hauetako bakoitzak soineko muskuluen gainetik zabaltzen den kamioiaren erruberak tatuatzen dizkidate mila orratzez asfaltoari egin izan ohi dioten antzera.
 Zigarro bat piztu dut lanbro gortina askatzailearen izkutukeria jantzi naian.
Bildurra ematen dit mahai gaineko edalontzi erdi hutsak, bildurra lurrean geratutako ogi apurrek, ohearen zimurrak ikusteak... eta ate itxi zelatatzaile horrek, nire aurrean altzazen den ate garai horrek, garrazi egiten dit klarineterik repipienaren ahotzen haserrerik basatienaz, odol baso bakoitzeko atomorik txikiena errementatuaz.

"Joan da" esaten dit, joan egin da.