zapata azpietan ibiltari dabilen fresazko txikleari

Asko gustatu izan zait beti jendearen joan etorriak obserbatzea. Lixeritzera ere heldu izan naiz edozein herritako umeren baten izozki xamur arrosaren  fragantzia guztiak ateratzen duen min sentiberaren astoramena.

Bakardadea maite duten horietako naiz. Etxekoia izan arren mundua ikusi nahi duen horietakoa.

Sorteduntzat daukat neure burua... Euskal herri berdean jaio eta garatu den animalia burges maitatua izateak, gizaseme orok behar duen pozbiderik oinarrizkoenen jabe izatera ekarri nau, eta horrek nolabaiteko lasaitasuna bizten dit. Gustuko ikasketak ekiteari hasi berria naiz. Gurasoen epelatasuna izan dut. Eta enamoraturik nago.

Arrunta naiz oso. Nik beste zerbait izan nahi nukeen arren arrunt izateaz arro dagoen primate “normala” naiz. Eta bizitza pribilejiatua dut.

Behin entzun nuen ongia eta gaizkia sinbiosian bizi direla ez legokeela bat besterik gabe eta horrek derrigorrez beste zer hau sortzen zuela... zer da ongia eta zer gaizkia biak batera behar badira... ba al dago moralaz haratago finkatzen den baieztapenik.

Beste egunean nire ikastokira nihoan txoraturik naukan pertsonarekin nire egarria asetzeko ur botila hotz baten bila gelditu ginenean. Gasolendegi kutre xamar batean geratu ginen autopistan baitgeunden. Kotxea utzi eta dendara abiatu nintzen horretarako aparkaleku guztia igaro behar izan nuelarik... Eta dendan, parean, urre koloredun azal eta rastadun mutil gazte talde bat ikusi nuen furgoneta hippi moderno horietako bi txukuntzen... Asperturik zeudela zirudien, baina nik banekien askatasuna ezagutu dezakegun instant horietako bat disfrutatzen duzunean asperdura hutsaltasunezko hutsa dela, eta nik ere, beraiekin nahi nukeela. Nik ere, furgoneta narras horietako baten miserietan primeran pasatu nahiko nukeelako ideia atxintxeko saiakeretan ireki zitzaizkidan kristalezko ateak. Eta barrura sartu nintzen.
Irteeran zain nituen nire lagunak, eta oraindik tiratzen nauen soka lodi baten arrasta sentitu nuen haien magnetismo zazkarraren tenkadaz.. Lortu nuen dena den, "irabazi" egin nuen, lde egitearen inpultsuari bidea itxi nion nire insolentzia radikalenenaren zakukaden erreserbak agortuaz.

Krisketen mundura itzuli nintzen eta ahaztua dut jada soka hark igurtzi zidan edonismozko haize freskoa.

Bihar 9 etan esnatu behar naiz eta beste pare bat gauza egin behar ditut. Promestutako zerbait betetzeko esperantza daukat eta hutsuneak ametsez beteko ditut.

Tristurei buruz, malenkonia ... Bihotzminei buruz, ezer gutxi. Horiek krisketeen atzean baino kontatzen ez direnak dira arruntasunaren munduan... Arratsalde haretan sentitu nituen indarrak bezala, hauek ere arriskutsuak baitira oreka deitzen dugun horrentzat, normala deritzogun horrentzat.

Ateak itxi behar dira horretarako. Ezkutuka bizi behar da. Nik behintzat horrela behar dut, mila plexIglasezko altxor gorde nahi baititut. Galtzeko milioi bat gauza baititut...

Ordutegiak, promesak, irribarreak, hipokreziazko hitz esti esperantzadunak, ...

Batzuetan pentsatzen dut, furgoneta hartan zegoela krisketak immolatzeko indarra... Eta segituan beldurtzen nau nire gogoeten bitsa usaintze hutsak....