Beasaingo festetako bigarren astebukaera iritxi beharra izan du kalera irten eta zertxobait "desmadratzeko". Beasainen bigarren larunbatean mozorrotzen garelarik, aurtengo aukera "Playa de Bakio"ko marinela izan da. Erreskateko diruz lepo beteriko zorroa, itsasontzia, piratez babesteko pistola eta kresalak lausoturiko ilajea barne:
"Que nos quiten lo bailau"
Larunbata xelebre xamarra izan da koadrilla erdia Donostiako futbol talde baten partidua ikustera Kadizera joan baidira eta beste erdia aldiz missing izan delako. Hori horrela izanda, kalera atera bezain pronto Fernando&Co.rekin topatu ondoren, beraiei tabarrea emateari utzi ta Beasaingo beste koadrilla batekin poteatzen ta afaltzen jardun ginen. Bikain pasatu genuen lagun hauekin atsalde-gau partea!!! Eskerrikasko Leire&Leire, Joseba eta besteak!
Xelebrekeriak? Dexente. Nabarmenena, Xuberren Iron Maidenen "Aces High" a toda pastilla jarri zutela. 0_0 Eta Axl Rosek ni ezagutzeko aukera izan zuela. ;-)
Azkenik, bildu nintzen koadrillatik galdu nintzen, Nekanek ur botila batera gonbidatu ninduen ta Fernando&Co. Blues-ean berriro aurkitu ondoren 02.40etarako etxera bueltatu ginan.
"...Mientras me aprieto el barboquejo y me ajusto el casco, paseo la mirada por la Compañía de la que ahora soy comandante.
En ese espacio, justo delante de mí, estaba tiempo atrás el sargento mayor Edel. Muerto de unas fiebres tifoideas cogidas en el frente, en 1943. Detrás de él estaba entonces el sargento Bielendorf, muchachote siempre de buen humor, enterrado vivo junto con el pelotón número 4, cuando los combates por la cabeza de puente del Kubán. A la derecha del segundo pelotón se colocaba El Viejo, aplastado anteayer durante el bombardeo de un convoy de municiones.
Detrás de él, el Stabsgefreiter Joseph Porta, que marchó hacia el reposo eterno con el vientre abierto por un cuchillo ruso. Junto a él, Pulgarcito, desaparecido. Y Plutón, decapitado por una bomba en el bosque de Rogilev. Hugo Stege, suboficial, quemado y despanzurrado en su tanque.
Asmus Braun, el siempre alegre, dos piernas y un brazo arrancados por la explosión de un obús en febrero de 1942. Benhard Fleischmann, desaparecido en la región de Moscú, después de haberse escapado de un campo de prisioneros de guerra. Hans Breuer, teniente de policía degradado por haberse negado a servir en las SS, luego ejecutado por haberse dejado aplastar un pie por un tanque.
Junto al pelotón número 5, el teniente Huber, 19 años, un verdadero camarada para sus hombres. Las dos piernas arrancadas en abril de 1943 y muerto en las alambradas después de una larga agonía durante la que no cesó de llamar a su hermana Hilde. Artillero Kurt Breiting, 16 años, muerto con las angustias del infierno después de que un obús de fósforo le estalló en las manos, en el tren blindado, en junio de 1943. El pequeño Willy Pallas, siempre sonriente, muerto en esa misma ocasión.
Ernst Velkas, artillero, cuyo cerebro me había cubierto el rostro. Oberleutnant Von Sandra, que murió despanzurrado por un obús. Teniente Bruno Haller, treinta y cinco años, que saltó fuera de un tanque incendiado con su hermano, el suboficial Paul Haller, en brazos. Muertos los dos en medio de atroces sufrimientos. Quemaduras de fósforo. Enterrados con las manos unidas en Berdichev. Juntos habían pasado por los campos de concentración y los batallones disciplinarios de Adolfo Hitler; juntos reposan en la tierra helada de la estepa rusa.
¡Dios, si es que existes, haz que este innumerable ejército de muertos desfile eternamente ante los ojos de los mariscales responsables! ¡Haz que los pasos lúgubres de esos soldados muertos no les dejen ni un momento de paz! ¡Oblígalos a mirar de frente esos centenares de miles de miradas acusadoras! Que las madres, las esposas, las hermanas desfilen ante ellos y les lancen eternamente al rostro la lista de los crímenes que han cometido, ellos y sus oficiales de estado mayor, que han organizado esas matanzas horribles para complacer a un burgués sin talento, a un pintor de brocha gorda medio histérico."
2. Mundu Gerrateak errudun "intelektualak" zituen bezala, errudun garaikideak ere gure inguruan eta telebistan etxeko egongeletan bisitatzen gaituzte.
Estatu Batuetako telebista kanal anitzetan agertzen diren gai militarretako "adituek" horren adibide garbia dira. Euskaltelek eskaintzen dituen kateen artean MSNBC katean pelaje honetako makina bat putaseme ikustea dituzue. Azpikaldeko berria El País egunkarian apirilean agertu zenetik gordeta nuen eta merezi du irakurtzeak.
"Atacar a otra persona porque dice tonterías es como encontrarte a tu
enemigo mortal ahogándose en arenas movedizas y saltar sobre él
blandiendo un cuchillo."
- Murales Políticos. Mundu guztiko eta eduki anitzetako murlak batzen dituen bloga. Muralak egiten ibili garenontzat badugu non ikasi eta hobetu gure teknika.
- Henrike Knörr zendu zaigularik, iazko uztailean aipamen bat egin nion nire blogean. Bere figura ezagutarazteko balio zidan artikulua irakurtzeko biziki aholkatzen dizuet.
- Ertzaintzako BBTak subfusil berria izango dute. Hala ere, nik nahiago jostailu hauetakoren bat:
- Hiroshimako bonbardaketa atomikoari buruz orain arte ikusi gabeko irudiak. Azti, gogorak baidira.
- Gera Gaitezen, lagunak, harremanak eta sare sozialak egiteko ataria irtetzeko bidean da. Laister berri gehiago.
- Aurreko astebukaera intensoa izan zen: Tolosan ospaturiko Gipuzkoa Encounter2an egoteaz gain Kandido Sasetaren omenaldietan Gernika eta Hondarribian izan bainitzen. Azpikaldean Gipuzkoa Encounterraren inaugurazio ekitaldiaren berri dezute. Ordenadorea erre ez zitzaigunen...
2008ko apirilaren 26an Gernika eta Hondarribira gerturatu ginenok egun historikoa bizitzeko aukera paregabea izan genuen. Bizitzan behin suertatzen diren aurkera horietakoa. Bertan egoteko aukera izan ez zenutenontzat ondorengo lerroetan bi ekitaldietan ikusitakoa eta bizitakoaren berri ematen dizuet.
Aurreko postean aipatu nuen bezala, larunbat honetan martxoan Areces inguruan aurkitu zituzten Kandido Saseta Komandantearen gorpuzkinei behar bezalako ongietorria emate aldera bina homenaldi ekitaldi aurrikusita zeuden Gernika eta Hondarribian. Argazkiak Flickr-eko set honetan dituzue ikusgai.
Eguerdian Gernikara denboraz larri iritxi ondoren, Juntetxera gerturatu orduko lekua jendez lepo betea bazegoen ere, argazkiak ateratzeko leku aproposean jartzeko zortea izan nuen. Ta itzalean!: aurrekaldean eserita zeuden Gudariek ordu osoko ekitaldia eguzkipean bota behar izan baizuten. Gajoak.
Homenaldi ekitaldiko gudariak. CNTko bandera da ageri dena.
Ekitaldia polita izan zen, duina ta akats txiki batzu kenduta oso unkigarria: Ez dut uste nire bizitzan ukabila altxaturik Eusko Gudariak gaur bezain besteko gogoz abestu dudanik. Jendearengan emozioa nabaria zen.
Azpikaldeko bideoan Saseta sendiak "Eusko Gudariak", "El Himno de Riego" eta "Internazionalaren" doinupean Arbolaren eremura egindako sarrera dezute. Garak "A las barricadas" abestu zela esaten badu ere, agerikoa da ez dela egia.
Egun horretarako beste potaje bat dut esku artean ta penagarri etortzen zait Gernika edo Hondarribira gerturatzea, baina larunbatekoa historikoa izango da. Norbait gasoilaren gastua nirekin partekatzea animatzen bada, kaso egin dezala.
Egun horretan ikusitakoak hemen jartzen saiatuko natzaizue.
"Ya sabes cómo son las cosas en Hebrón", busca comprensión un soldado
hebreo anónimo poco antes de relatar cómo los soldados del ejército
israelí, el Tsahal, destinados en la ciudad palestina han
saqueado, torturado y vejado a diario a la población durante los dos
años que pasó destinado en Cisjordania.
Shovrim Shtika(Ixiltasuna Apurtzen) gobernuz kanpoko erakundeko kide diren eta Tsahaleko soldadu ohien adierazpen lazgarriak dakarzki El País egunkariak gaurko edizioan.
Israeleko soldaduek Palestinako eremu okupatuetako biztanleekiko agertzen duten jarrera nolako den nozitzeko, Kanadako CBC kateak eskeinitako erreportaia adierazgarria suertatzen da:
Horrekin batera, inglesarekin moldatzen bazerate, jarraian eskuratzen dizuedan 29minutuko bideoa aholkatzen dizuet. Bertan, Shovrim Shtika erakundeko Noam eta Avichai soldadu ohiek, Zisjordaniako bizipenak adieraztearekin batera, akusazio argiak luzatzen dute:
8:10minutuan:
"Bertan gertatzen dena, bulego garbi batetik goi agintariek agindutako mendekua baino ez da."
12:30minutuan:
"Israeleko gizarteak dakiena eta eremu okupatuetan benetan gertatzen ari denaren artean erabateko ezjakintasuna da, Hebronen gurekin zerbitzatzen zuten kameradekin behin eta berriz agertzen zen gai hau: Gizarteak dakiena eta gertatzen ari denaren arteko aldea"
El Paísek aipatzen duen The Independent egunkariko artikulua aurkitu ez badut ere, The Hebron Confessions izenburupean orain hiru urteko artikuluaren parekoa izango dela dirudi:
"The sharpshooter's position, of which I was a part, identified a man
carrying a bag on Jama'a al Kabir [street] between 3 and 4am, I don't
remember. When this was reported,, the order was given to 'take him
down'. Killed. A man fell, something in the order of 70m from the
house. Then the jeep of the command post came and 'confirmed kill',
throwing two grenades on the body that smashed it completely. Then they
opened the bag to see what's in it and found: pitot (pitta breads). Pitot.
Post hau aurreko bi larunbatetan UEUko Jendaurrean hitzegiteko ikastaroan ezagutu dudan jendeari eskaini nahi dizuet. Gozatuko dezute post hau, kanallas ;-)
Asuntoa zera da, iazko abenduan laneko kontu bategatik Fronte Polisarioak Tindufen dituen errefuxiatu kanpamenduetan zenbait baliabide informatiko ezartzea egokitu zitzaidala. Bertan egindako lanen eta ezarritako azpiegituren deskribapena jarraian dijoakizuen bideoan dezute.
II. Mundu Gerrako argazkirik ezagunetarikoa. Argazkian azaltzen direnak Wikipedian identifikaturik dituzue.
1943 eta 1944ko matxinadek arrazoi ezberdinak izan zituzten muinean. Lehena, 1943ko apirilatik maiatzera arte iraun zuena, SS-Reichsführer Heinrich Himmler-ek Varsoviako guettoa suntsitzeko eta bere biztanleek konzentrazio kanpamenduetara ebakuatzeko agindu baten ondorioz hasi zen: Ziurra zen heriotz baten aurrean guettoko judutarrek nahiago izan zuten beraien bizien alde duintasunez borrokan hiltzea.
1944. urtean aldiz Europako egoera geoestrategikoa bestelakoa zen: Uda horretan Normandiako desenbarkoarekin batera, Ekialdeko Frontea zeharo desegitea lortu zuen Armada Gorriak eta abuzturako Varsoviako inguruan zeuden. Wehrmacht-a azkenekotan zegoen.
Varsoviako Altxamenduaren konmemorazio baten berri ematen duen kartela. 2006ko uztailaren 29an Varsovian Rusiako bidean nengoela atera nituen argazkiak.
Horren ondorioz, eta asko laburbilduz, Polonian klandestinitatean Armija Krajowaren pean zeuden borrokalariak Varsoviako Altxamendua bezala ezaguna den matxinada gauzatu zuten.
Hemen ere, poloniarren matxinadak porrot egin zuen.
Bigarren matxinada hau zapaltzeko indar alemanetako elementu inpresentable ta lazgarrienak berebiziko garrantzia izan zuten: Sturmbrigade Dirlewanger eta Kaminski Brigada. Lehena, Oskar Dirlewangerren agindupean zeuden eta Alemaniako espetxeetatik askaturiko preso arruntek osatzen zuten: hiltzaileak, bortxatzaileak, heriotz zigorrera kondenatuak... lo mejor de cada casa. Kaminski Brigada aldiz, nazien errusiar kolaboratzaileak osatzen zuten. Hauek ere beste horrenbeste.
"The doors opened and a nurse appeared with a tiny white flag. We went
inside with fixed bayonets. A huge hall with beds and mattresses on the
floor. Wounded were everywhere. Besides Poles there were also wounded
Germans. They begged the SS-men not to kill the Poles. A Polish
officer, a doctor and 15 Polish Red Cross nurses surrendered the
military hospital to us. The Dirlewangerers were following us. I hid
one of the nurses behind the doors and managed to lock them. I heard
after the war that she has survived. The SS-men killed all the wounded.
They were breaking their heads with rifle butts. The wounded Germans
were screaming and crying in despair. After that, the Dirlewangerers
ran after the nurses; they were ripping clothes off them."
"“We blew up the doors, I think of a school. Children were standing in
the hall and on the stairs. Lots of children. All with their small
hands up. We looked at them for a few moments until Dirlewanger ran in.
He ordered to kill them all. They shot them and then they were walking
over their bodies and breaking their little heads with butt ends. Blood
streamed down the stairs. There is a memorial plaque in that place
stating that 350 children were killed. I think there were many more,
maybe 500."
"There is also that small child in Dirlewanger’s hands. He took it from
a woman who was standing in the crowd in the street. He lifted the
child high and then threw it into the fire. Then he shot the mother."
Aurreko bi larunbatak UEUko lagunek antolaturiko ikastaro batean Eibarren duten Markeskoa Jauregiko egoitzan izan naiz.
Ikastaroa Coaching gaietan jantzita dagoen Gotzon Carcarrek eman digu ta erabateko plazerra izan da bere ikaslea izatea: Hala ere, asko dugu oraindik ikasteko!
Ikastaroan jendaurrean tajuz hitzegiteko oinarrizko baliabide eta tresnak ikusi eta landu ditugu ta primerako giroa sortu da partehartzaileon artean.
Argazkian Jatsu ta Sonia falta dira.
Hasiera batean erreparoz gerturatu banintz ere, ez bainuen inor ezagutzen, azkenean Euskal Herri guztitik gerturatuko jendearen artean oso giro polita sortu dela aipatuko nuke. Iruñatik, Donostiatik, Errezildik, Bilbotik, Mendexatik, Hernanitik, Gasteiztik... banda polita bildu gara!
Nire aldetik besterik ez. Blog honetatik UEUk Gotzonekin batera antolatzen dituen ikastaroetan izena emateko gonbidapena luzatuko nizueke, pilla bat ikasiko dezute ta bikain pasatuko dezute. Hurrengo aukera datorren uztailean Iruñan. Ez zarete damutuko!
"Watch your thoughts, for they become words.
Watch your words, for they become actions.
Watch your actions, for they become habits.
Watch your habits, for they become character.
Watch your character, for it becomes your destiny."
Frank Outlaw
