Xabiren txokotxua

Mikel Alvarez, Iñaki Barcena, Joxe Iriarte 'Bikila', Rosa Lago eta Iñaki Antigüedadek Abiadura Handiko Trenaren "gatazka ekologiko eta sozialean" ez parte hartzeko eskatu diote ETAri. AHTren aurkako ekintzaile hauek hilketak amorru bizia sortu dietela esan dute eta atentatu honen ondoren "AHTren kontrako herri mugimenduan borroka moldeei buruzko gogoeta sakona abiatu behar dela" adierazi dute.

Aurrerapauso garrantzitsua iruditzen zait adierazpen hori. Orain arte, bazirudien, batzuen arabera behintzat, AHTren edo antzekoen eztabaidetan kritiko izateak ETAren ekintza armatuekin akritiko izatea suposatzen zuela. Bost kide hauek ausart jokatu dute, beraien ideiak argi eta garbi adieraziz. AHTren aurka egoten jarraitzen dute sendo, baina horrek ez die eragiten alferreko sufrimendu eta hilketen aurrean beste aldera begiratzea.

AHTren aurkako mugimendua, ordea, hori baino zabalagoa da. Sinatzaileak pertsona esanguratsuak diren arren, beste askok ez dute publikoki ezer adierazi oraindik. Nire ustez adierazpen hau ez bere horretan geratu behar, autokritika sakona eskatzen du mugimendu ekologista (edo AHTren aurkakoaren) baitan: ezin da edozein bide erabili zilegi den helburu bat lortzeko. Gure ingurumena ezin dugu hiltzen defendatu, ez horrek ideia bati edo besteari babesa kentzen diolako bakarrik, funtsezkoa delako baizik. Gure arteko gatazkak gorabehera, elkarrenganako errespetua uka ezinezko balioa delako, hain zuzen. Eta errespetu hori lehenengo eskubidean (bizitzarako eskubidean) gauzatzen da.

Ea erantzun ausart horrek hoberako aldaketarik ekartzen duen, gure herriko politikagintza guztiaren beharrean dago eta.

PD: Beste batzuen artean, gure futbol jokalari galaktikoek ea zer esaten duten. Asko gustatzen zaizkie manifestuak kaleratzea, ezta? Orain arte ez dut inor ezer esaten edo idazten ikusi.

Atzo eguerdian entzun nuen albistea: gure "gudari salbatzaileek" "ekintza heroiko" bat egin dute berriz ere. "Herriaren etsaia" omen zen norbait (seguruenik zapaltzailea, beraien hitzetan) paretik kendu dute. Euskal Herriak beste pauso bat eman omen du bere "askatasunerako bidean"... Horiek izango dira "erakundeak" kaleratuko dituen balorazioak. Edo antzekoak...

Errealitateari begiratuta, aldiz, guztiz bestelako egoera ikus nezake. 70 urte zituen gizon batek (Inazio Uria Mendizabal azpeitiarrak) alarguna, seme-alabak, ilobak, lankideak, lagunak, etxekoak... utzi ditu. Gure "gudari ausartek" hori egin dute beste behin: aurpegia estalita agertu, babesik gabe zegoen gizon nagusi bati hiru tiro eman eta alde egin. Barkatu esaldia gordinegia bada, baina hori bai dela "barrabilak edukitzea".

Nik ez nuen Inazio Uria ezagutzen. Ezin dut berari buruz hitz egin, ez dut bere aurpegia inon ikusi, ez dakit nolako pertsona zen. Dakidan gauza bakarra hau da: bere hiltzaileak nolako basapiztiak diren. Jesusek ere esan omen zuen zuhaitza bere fruituetatik ezagutzen dela. Hor daukagu adibide garbia: Inaziok, bere aitak hasitako ibilbideari jarraituz, herriko eta inguruko hainbat langile xumeri lana eskainiz enpresa bat aurrera atera zuen. Enpresako buru zen garaian erabaki gogorrak hartzea ere egokituko zitzaion eta askotan, beharbada, huts egingo zuen, beste denok huts egiten dugun bezala. Langileekin izango zituen, seguru, bere tira-birak (lan baldintzak zirela, soldatak zirela...) baina horrek ezin du inolaz justifikatu horrelako hilketa bat, langileek argi eta garbi adierazi duten bezala.

Hiltzaileek, zoritxarrez, oso gutxitan huts egiten dute. Edozer egiten dutela ere, sufrimendua ugaritzen dute gure herrian, gure etxeetan, lantegietan eta kalean. Noiz arte? Noiz arte egon behar du gure herriak honelakoak jasaten? Noiz arte edukiko dugu gure gainean herriko arazoak (politikoak, ekonomikoak, garapenekoak...) konpontzeko traba hau?

Azpeitiko alkateak uko egin dio atentatua gaitzesteari. Familiari elkartasuna adierazi dio. Ez noa "ezker abertzaleak" zer egin behar duen esatera, baina nire iritziz, alkate baten (edozein alderditakoa dela ere) zeregina zera adieraztea da: herrian (berak ordezkatzen duen herrian) honelakorik ez duela onartzen. Herri osoaren aurkako erasoa izan dela eta horrelakoen aurka tinko lan egingo duela. Bere herrikideak defendatzea beste ezeren (ideologien edo alderdien kontsignen) gainetik duela.

Badakit ez naizela oso orijinala izango, baina ez nuke mezu hau amaitu nahi zendu berri zaigun artista handiaren olerki zatitxo bat agertu gabe. Bihoa Uriaren eta bere familiaren omenez:

Bizitza bizitza da,
handiena;
kentzen duenak
kentzen du dena.

"eta behar dudan
denbora baino lehen
hiltzen banaute
nere hortzetan itzaliko den azken antzia
beste batenetan
loratuko den
lehen irria
izango da."

Ez adiorik, Inazio. Egun handira arte!

Azken egunotan Indiako Mumbay hirian izandako gertaera lazgarrien berri izan dugu. Ustez Al Qaedarekin lotura duen talde batek hiriko hainbat hoteletan sartu eta sekulako sarraskiak eragin ditu. Hoteletan zeuden hainbat bezero eta langile erail dituzte eta beste asko larri zauriturik edo ezkutuan egunak igaro ondoren irten ahal izan dira. Guztira 183 izan dira hildakoak, Indiako gobernuak kaleratutako datuen arabera (horien artean 22 atzerritar).

Ez dut hemen aztertu nahi nortzuk izan diren sarraskiaren egileak, nondik sartu ziren, kanpoko herriren baten (adibidez Pakistanen) babesik izan zuten... Nire helburua komunikabide garrantzitsuenetan gertaera honi eman zaion jarraipena aztertzea da, batez ere.

Indiako biztanleen (1.147 milioi biztanle ditu) aniztasuna hainbat esparrutan nabari da: gehienak erlijioz hinduak dira (%80); %13 musulmanak; %2,5 kristauak (24 milioi adibidez); %1,9 shik-ak, etab. Hizkuntzei dagokienean, datuen arabera 1.600 hizkuntza baino gehiago hitz egiten dira. Azalerari dagokionez, 3 milioi Km karratu dituenez landaredi, fauna eta paisaia aberastasun izugarria du.

Gai nagusiari eutsiz, esan nahi nuke Indian gertatzen diren hainbat gauzari buruz ez dakigula ezer ere ez. Komunikabideak ez dira horretaz arduratzen. Uda honetan, adibidez, abuztuaren 24an Orissa estatuan jarraitzaile hindu batzuk kristauen kontrako oldarraldi bizia eragin zuten. persecution.org helbidearen arabera, hinduismora bihurtu nahi ez zuten kristauak hiltzen hasi ziren. Azaroaren 27ko berrien arabera, 118 kristau hil eta beste milaka beraien bizilekutik kanporatu zituzten. Horri buruz ez zen hain jarraipen zehatzik egin hemengo komunikabideetan.

Zergatik ote bakarrik "guretarrak" (mendebaldeko aberatsak, esan nahi nuen) arriskuan daudenean ohartzen gara India bezalako herrialde batean eguneroko ogi diren gatazka politiko eta sozialetaz? Ez al dute bertako biztanleek (beraien erlijio edo hizkuntza edozein dela ere) errespetu eta arreta berbera merezi? Zer dela eta horrelako jazarpenen aurrean beste aldera begiratzen duten komunikabideek albistegi bereziak egiten dituzte Mumbayko gertaeren antzekoak gertatuz gero? Zer gertatu behar du behartsuak, gosez hiltzen ari direnak, egunen baten albistegietako protagonista izateko?

Agian, propagandarako, Esperanza Aguirre edukitzea faltako zaie, bere alpargata famatuak dindilizka dituela odol putzuak zeharkatzen.

Oraingoan Iparralde hotzetik etorri zaigu berria: Groenlandiako herritarrek autonomia maila handituko dien estatutuari baiezkoa eman diote. Komunikabideen arabera, lege hori indarrean jarri bezain laster, munduko irlarik handiena estatu ia independente bihurtuko da, Kopenhageko gobernuak atzerri eta segurtasuneko eskumenak izango baititu soilik.

Etorkizunean estatu guztiz independente izateko ateak zabalik ditu Groenlandiak, egunen batean bertako herritarrek horrela erabakitzen badute. Galdera argiek erantzun argiak ekartzen dituztenez, ez dago zalantzarik: herritarren %72ko partehartzearekin %75,5a horren alde agertu da.

Gure Herrian galderafobikoak direnek badute zer ikasia, Europako herrialde guztiz demokratiko batek (Danimarkak) bere menpean izandako uharte bati etorkizuna erabakitzeko eskubidea aitortu diola ikustean. Betiko erantzuna jasoko dugu, Euskadik (edo Euskal Herriak) ez duela inolako zerikusirik Groenlandiarekin, egoera arras desberdinak direla, ez dituztela beraien buruak eskimal gizagaixo gutxi batzuekin (56.000 pasatxo baino ez dira, 2 milioi km karratutan) parekatu nahi... Nik ere ez dut Danimarkako estatu demokratiko eredugarria Espainiako nola-halako demokrazia honekin konparatzerik nahi. Argi gelditu da Danimarkaren barne dagoena, berak horrela nahi duelako dagoela, ez beste batzuen inposizioz.

PD: Blogera sartzen naizen bakoitzean, iragarkien atalean PSE-EE/PSOEren iragarkia agertzen zait. Norbaitek badaki hori kentzen?

Kaixo:

Blog hau abiaraztea erabaki dut bertan nire (gure, zure, haien) istorio, pena, poztasun, tristurak, alaitasuna, garaipenak eta porrotak kontatzeko. Umorez edo negarrez, munduari begirada goxo bat egiteko tokia izango delakoan.

Ea norbaiti interesatzen zaion!