Blogak.com

Sortu blog berria   Sar zaitez blogera

2007/03/09 15:54:54.610 GMT+1

Enmascarada soledad

Vuelvo a acompañar

al fantasma de la opera

en su guarida,

en la oscuridad

de nuestra soledad,

en el destierro.

 

Vuelvo a esconder

mi cara deformada,

bajo esta fría mascara

que se aferra a mi piel,

para que nunca nadie

me pueda reconocer.


Solo podrán oír mi voz,

distorsionada e irreal,

oculta y oscura.

Renacerá mi locura,

pero siempre pensarán

que soy cuerda y coherente.

 

Si no hablo ya más,

si nadie me escucha otra vez,

si dejo de existir,

quiero poder recordar

que en un tiempo lejano,

yo también estuve,

yo también fui.

Nork: Sugoi.2007/03/09 15:54:54.610 GMT+1
Etiketak: poemak | Permalink | Erantzunak (0) | Errenferentziak: (0)

Idatzi artikulu bat





The CAPTCHA image

Mesedez irudian agertzen diren letrak sartu ondoko testu-kutxan. Captchas.net zerbitzuan oinarritua.