Vuelvo a acompañar
al fantasma de la opera
en su guarida,
en la oscuridad
de nuestra soledad,
en el destierro.
Vuelvo a esconder
mi cara deformada,
bajo esta fría mascara
que se aferra a mi piel,
para que nunca nadie
me pueda reconocer.
Solo podrán oír mi voz,
distorsionada e irreal,
oculta y oscura.
Renacerá mi locura,
pero siempre pensarán
que soy cuerda y coherente.
Si no hablo ya más,
si nadie me escucha otra vez,
si dejo de existir,
quiero poder recordar
que en un tiempo lejano,
yo también estuve,
yo también fui.
"Oso gustuko dut amestea, ametsek momentu batean desiratzen duzuna nolabait bizitzeko aukera ematen dizute, ametsek ilusionatzen gaituzte eta ilusio edo desirak praktikan jartzeko indarra eta gogoa eman diezagukete. Nork ez du amets goxo bat izan noizbait eta esnatzerakoan gauza bera amesten jarraitu nahi izan? Ametsak, errealitate birtuala dira, teknologiarik gabeko errealitate birtuala, itxi begiak eta ireki adimena eta irudimena!"


Idatzi artikulu bat