Gaur goizean nire bigarren mundua mundu posiblerik zoragarriena izan da. Egia da esantzean pena txiki bat sentitu dudala, erreala etzelako. Baina pentsatu dut, amesten egon naizen bitartean zein pozik egon naizen, zein ondo sentitzen nintzen. Oraindik ere sentitzen dut poztasun hori, sentsazio hori, lurretik pare bat zentimetrotara nabilela uste dut... Hala ere, ametsa niretzat gordeko dut, horrela mundu hori nirea besterik ez da, eta oraingoan, ume berekoiek bezala, ez dut konpartitu nahi, hain zoriontsu egin nauen lo pittin hori...
Soilik gauza bat, amestu... amestu... amestu... zoragarria da!

Idatzi artikulu bat