Galegoa (norma historikoan) praktikatuz ikasteko lehenengo ariketa serioa da hau, erraza da ulertzeko, dena den egunen batean euskarara itzuliko dut:
Eu nom son umha entendida do cine nem nada polo estilo. Mais gostanme moito as películas raras; desas que lle obrigan á um á pensar para poder entender o súo significado. E mais pensar para ao final nom conseguir entender nada. As vezes penso que son um pouco masoca, porque, em realidade, a maiora destas películas tenhem finales cos que um nom quedase a gosto aínda que saiba que som os melhores. Suponho que por iso gostame tanto David Lynch, porque os finales das súas películas som impactantes e inesperados. Pensas que aínda te queda meia película e de repente acabase. Quedasche como atontada, pensas: "nom podese acabar aquí, é impossível... o argumento seguía um hilo lógico! (polo menos até agora)". E entom començas a facer especulaçoms. Que se era um sono, que se o protagonista está tolo, que existem outras dimensoms... Comesche a cabeça e volvesche tolo ti tamén. Até que um día atopas em internet umha entrevista na que o director dize que a suas películas nom tenhen sentido, que som puramente estéticas e mais um pouco ‘vacilonas’. Por iso, porque volveno a uno tolo de remate, e el sabe. E cando dasche conta de que nom hai nada que pensar, é cando mais pensas.
Creo que se este tipo de películas sorprendennos tanto é porque o nosso conceito do cine consiste em que ten que ser lógico, como o transcurso da nossa vida. Ten que ser um reflexo da realidade, do día á día. Cando vemos películas de histórias impossíveis ou fantásticas, aínda que sabemos que lo que estamos vindo nom é real, tenhemos a capacidade de crernos a história. Porque normalmente, ten um começo, um desenvolvemento e um final. E ademais todas as partes da história estám relacionadas e siguem um fio condutor. Así que, aínda que nom som reais, pódese dizer que reflexam a estrutura da nossa vida para que podamos entender a totalidade do argumento. Sem embargo, eu son das que pensa que a estrutura nom é o mais importante dumha obra de arte, senom que é o contido ou mensagem o que ten que chegar ao público – claro que a estrutura da obra ajuda ao artista á transmitir o que quere.
Feita esta pequena reflexom e volvendo a David Lynch, opino que nom hai nengum director de cine que capte a vida, ou seja, a existência do ser humano, na maneira que el consigue-lo. É justamente lo absurdo das súas películas o que face que sejan como a vida mesma.
A vida si parece ter um principio, um desenvolvemento (ou umhos cantos) e um fim, pero ese final nunca é como nas películas porque um nom morre cando ja alcanzo a felicidade absoluta, o cando um deses desenvolvementos da vida está rematado como nas histórias que tanto gostam. A vida dumha pessoa sempre acaba antes do que quixeramos. E ao fim e ao cabo, que é umha vida? Nom é acaso algo absurdo? Nascer, viver, morrer. Iso é todo. E nom hai mais. Algo inútil. E mais a existência da humanidade. Ou mais bem a existência mesma, singelamente.
Penso que é duro darse conta disto e asumir-lo. Para algums é insoportavel. Nom somos mais que Sísifo outra vez, subindo a enorme rocha á cima da montaña eternamente, porque cando chega arriba a rocha volve a cair. E así sempre, umha e outra vez, umha e outra vez… Entom sentimos a náusea, como Sartre a chamo e a explicou brilhantemente nel livro co mesmo nome. Mais temos que aprender á aceitar lo absurdo da nossa existência, no es tan horrible como pode parecer. Aínda sem finalidade nenguma, nom deixa de ser o nosso bem mais prezado. Temos que viver o momento, desfrutar cada situaçom agradable, bonita, estética… E disfrutar, como nom, das películas de David Lynch, sobretudo de algumas como Mulholland Drive o Lost Highway. (Eraserhead está pendiente de ver).

Eu nom son umha entendida do cine nem nada polo estilo. Mais gostanme moito as películas raras; desas que lle obrigan á um á pensar para poder entender o súo significado. E mais pensar para ao final nom conseguir entender nada. As vezes penso que son um pouco masoca, porque, em realidade, a maiora destas películas tenhem finales cos que um nom quedase a gosto aínda que saiba que som os melhores. Suponho que por iso gostame tanto David Lynch, porque os finales das súas películas som impactantes e inesperados. Pensas que aínda te queda meia película e de repente acabase. Quedasche como atontada, pensas: "nom podese acabar aquí, é impossível... o argumento seguía um hilo lógico! (polo menos até agora)". E entom començas a facer especulaçoms. Que se era um sono, que se o protagonista está tolo, que existem outras dimensoms... Comesche a cabeça e volvesche tolo ti tamén. Até que um día atopas em internet umha entrevista na que o director dize que a suas películas nom tenhen sentido, que som puramente estéticas e mais um pouco ‘vacilonas’. Por iso, porque volveno a uno tolo de remate, e el sabe. E cando dasche conta de que nom hai nada que pensar, é cando mais pensas.
Creo que se este tipo de películas sorprendennos tanto é porque o nosso conceito do cine consiste em que ten que ser lógico, como o transcurso da nossa vida. Ten que ser um reflexo da realidade, do día á día. Cando vemos películas de histórias impossíveis ou fantásticas, aínda que sabemos que lo que estamos vindo nom é real, tenhemos a capacidade de crernos a história. Porque normalmente, ten um começo, um desenvolvemento e um final. E ademais todas as partes da história estám relacionadas e siguem um fio condutor. Así que, aínda que nom som reais, pódese dizer que reflexam a estrutura da nossa vida para que podamos entender a totalidade do argumento. Sem embargo, eu son das que pensa que a estrutura nom é o mais importante dumha obra de arte, senom que é o contido ou mensagem o que ten que chegar ao público – claro que a estrutura da obra ajuda ao artista á transmitir o que quere.
Feita esta pequena reflexom e volvendo a David Lynch, opino que nom hai nengum director de cine que capte a vida, ou seja, a existência do ser humano, na maneira que el consigue-lo. É justamente lo absurdo das súas películas o que face que sejan como a vida mesma.
A vida si parece ter um principio, um desenvolvemento (ou umhos cantos) e um fim, pero ese final nunca é como nas películas porque um nom morre cando ja alcanzo a felicidade absoluta, o cando um deses desenvolvementos da vida está rematado como nas histórias que tanto gostam. A vida dumha pessoa sempre acaba antes do que quixeramos. E ao fim e ao cabo, que é umha vida? Nom é acaso algo absurdo? Nascer, viver, morrer. Iso é todo. E nom hai mais. Algo inútil. E mais a existência da humanidade. Ou mais bem a existência mesma, singelamente.
Penso que é duro darse conta disto e asumir-lo. Para algums é insoportavel. Nom somos mais que Sísifo outra vez, subindo a enorme rocha á cima da montaña eternamente, porque cando chega arriba a rocha volve a cair. E así sempre, umha e outra vez, umha e outra vez… Entom sentimos a náusea, como Sartre a chamo e a explicou brilhantemente nel livro co mesmo nome. Mais temos que aprender á aceitar lo absurdo da nossa existência, no es tan horrible como pode parecer. Aínda sem finalidade nenguma, nom deixa de ser o nosso bem mais prezado. Temos que viver o momento, desfrutar cada situaçom agradable, bonita, estética… E disfrutar, como nom, das películas de David Lynch, sobretudo de algumas como Mulholland Drive o Lost Highway. (Eraserhead está pendiente de ver).

"Oso gustuko dut amestea, ametsek momentu batean desiratzen duzuna nolabait bizitzeko aukera ematen dizute, ametsek ilusionatzen gaituzte eta ilusio edo desirak praktikan jartzeko indarra eta gogoa eman diezagukete. Nork ez du amets goxo bat izan noizbait eta esnatzerakoan gauza bera amesten jarraitu nahi izan? Ametsak, errealitate birtuala dira, teknologiarik gabeko errealitate birtuala, itxi begiak eta ireki adimena eta irudimena!"


Idatzi artikulu bat