ATIKA

Ez dut momenturik aurkitzen irakurtzeko. Eskerrak orain baietz. Aitonari esan nion irakurri egingo nuela eta irakurri egin behar dut. Hitzeko neska naiz. Gainera Vigora joan baino lehenago irakurri behar dut. Parkea leku ona da irakurtzeko. Umeei begira irakurtrzeko. Baina umeei begira ezin da irakurri. Baina bai. Umeei gehiegi begiratu gabe.

Baina umeak ez badira txingurriak dira.

Gaurko txingurriak gorriak dira. Kolore gorria polita da. Nahiago ditut txingurri gorriak beltzak baino. Txikiagoak dira, eta politagoak. Baina umeak zapaldu egiten ditu. Eta beraiek ez dakite umea dela. Zapata zital eta zikoitzak dira. Baina beraiek uste dute fenomeno natural bat dela. Lurrikarak bezala.

Baina txingurri gorri gehiago salbatzen dira beltzak baino. Txikiagoak dira eta. Eta politagoak. Gehiago merezi dute. Eta umea haserretu egiten da, salbatu egiten direlako. Eta ni pozik nago.

Bihar mendira joango naiz irakurtzera. Hango txingurriak ezagutu nahi ditut.

Denbora luzea idatzi gabe. Oker txiki bat bi artikulu soil idatzi dituenarentzat. Senitzen dudala esan beharko nuke, baina zuei ez zaizue axola idazten dudan ala ez. Ez oraindik.

Kanpoan neguaren hotza (?) sentitzen duenaren berdina sentitu nahian gabiltza. Edo nabil, etxe barruan, goxo goxo, preso nagoelarik. Atsekabea, oporrak opor ez direnean senitzen dena. Bi aste hauek lanean jo eta su pasatu ondoren minutu batzuk hartu ditut begiak ixteko.

Minutu sinple batzuk dira, besterik ez; baina begiak ixtea bezalako keinu txiki batek eragin dezakeenak minutu horiek baino gehiago balio du. Saia zaitez: itzali ezazu musika, itxi gelako atea, etxeri ohe gainean, hartu sakon arnasa eta itxi begiak. Ez duzu imaginazioaren mundura bidaia zoragarri eta ahaztezin bat egingo, ez zara munduko zoriontsuen sentituko bapatean, ez zaiziku zure barneko desio ezkutuenak beteko... baina sentituko duzun lasaitasuna ezingo da ezerekin konparatu.

Eta barka ez badizue honek balio. Ni orain lasaiago nago.

Nora ote zihoan galdetu zion bere buruari. Nora eramaten ote zioten iluntzeoro erreka ondotik egiten zituen ibilaldiek. Zentzurik ez zutela konturatu zen bat-batean.

Lehen bai, lehen bazuten zentua, itsasoa maite zuenean. Itsasoa ezagutu nahi zuenean. Errekatik ibiltzen zen, egunen batean itsasora iritsiko zen esperantzaz. Beti bide berdina egiten zuen arren, noizbait helmugara iritsiko zela pentsatzen zuen. Eta hori zen paseatzera eramaten zion indarra, zentzua.

Baina aspaldian utzi zion itsasoa maitatzeari. Aspaldian amaitu zitzaion itsasoa ezagutzeko irrika. Zergatik, ordea? galdetzen zion bere buruari. Misterio bat zen, baita berarentzako ere, garai batean zoriontsu egiten zionak orain inolako sentimendurik ez sortzea.

Geratu egin zen, erreka bi zatitan banatzen zen lekuan. Hori izan ohi zen ibilaldiaren amaiera. Pentsakor geratu zen, zalantzan. Aurrera jarraitzeak amets zaharrak berriz hartzea esan nahi zuen. Etxera joateak, ordea, ibilaldiek zentzurik ez zutela onartu eta gehiago ez itzultzea.

"Ez dakit zer egin..."

Llevando un niño de cada mano para no perderlos en el tumulto, tropezando con saltimbanquis de dientes acorazados de oro y malabaristas de seis brazos, sofocado por el confuso aliento de estiércol y sándalo que exhalaba la muchedumbre, José Arcadio Buendía andaba como un loco buscando a Melquíades por todas partes, para que le revelara los infinitos secretos de aquella pesadilla fabulosa. Los niños estaban obstinados en que su padre los llevara a conocer la portentosa novedad de los sabios de Memphis, anunciada a la entrada de una tienda que, según decían, perteneció al rey Salomón. Tanto insistieron, que José Arcadio Buendía pagó los treinta reales y los condujo hasta el centro de la carpa, donde había un gigante de torso peludo y cabeza rapada, con un anillo de cobre en la nariz y una pesada cadena de hierro en el tobillo, custodiando un cofre de pirata. Al ser destapado por el gigante, el cofre dejó escapar un aliento glacial. Dentro sólo había un enorme bloque transparente, con infinitas agujas internas en las cuales se despedazaba en estrellas de colores la claridad del crepúsculo. Desconcertado, sabiendo que los niños esperaban una explicación inmediata, José Arcadio Buendía se atrevió a murmurar:
-Es el diamante más grande del mundo.
-No –corrigió el gitano-. Es hielo.

José Arcadio Buendía, sin entender, extendió la mano hacia el témpano, y entonces puso la mano sobre el hielo, y la mantuvo puesta por varios minutos, mientras el corazón se le hinchaba de temor y de júbilo al contacto del misterio. Embriagado por la evidencia del prodigio, en aquel momento se olvidó de la frustración de sus empresas delirantes y del cuerpo de Melquíades abandonado al apetito de los calamares. Con la mano puesta en el témpano, como expresando un testimonio sobre el texto sagrado, exclamó:
-Éste es el gran invento de nuestro tiempo.