Fucktotum

  Hau bai sinestezina dela, Kobetasonik izeneko festibal berri bat, eta KISS Bilbon zuzenean! Eta Judas Priest, Airbourne eta Tesla! 11 urte pasa dira Kiss gure artean izan zirenetik 1996/1997 World Tour hartatik. Bartzelonako Palacio de los Deportes hartan ikusitakoa ezin ahaztu! Baina goazen gauzak ondo pentsatzera: Gaur egun jada ez daude Peter Criss eta Ace Frehley handiak, nahiz eta taldeak makillajea mantentzen duen. Kritika gehienak Tommy Thayer "iruzurgileak" jaso ditu, espazio gizonaz mozorrotu eta Ace Frehley dela sinistarazi nahi bait digu. Baina "Space Ace" bakarra dago munduan, eta hori inoiz ezingo dute ordezkatu: bere posturak, kitarra soloak, karisma...Bestalde, baterian Eric Singer "mertzenarioa" daukagu, lehenago ere Kissen aritua, makillaje gabeko etapan. Honi berdin zaio Lita Ford, Alice Cooper edo Kissekin jo, ondo kobratu ezkero noski. Bi gizon hauekin dagoen arazoa ez da Kissen jotzea, haien aurrekoak ordezkatu nahi izatea baizik.

     Eta honela, arazoaren funtsera goaz: taldeko bi liderrak: Paul Stanley "izar gizona" eta Gene Simmons "deabrua"k (edo, nik esango nukeen bezala, "negozio gizona") hala nahi izan dute, hots, Ace eta Peterrek alde egin ostean (hobeto esanda, Acek alde egin zuen eta Peter bota egin zuten), mozorroak mantentzea negozio bikaina zela ikusi zuten. 13 urte makillajerik gabe ibili ostean (1983tik 1996ra), urteetan zehar Ace eta Peterren itzulera planeatzen ibili ziren bi liderrak, eta 1995eko "Unplugged" bikain hartan agertu zirenean egondako erreakzioak ikusita, hurrengo pausua argia zen: makillajera itzulera, 4 taldekide originalekin, eta Tour Mundial bat. Esan eta egin: KISSmania mundu osora zabaldu zen berriz, aldizkarietan portadak, TVtan entrebistak, Jay Lenorekin elkarrizketa...Inoiz ikusi ez genituenok flipatu egin genuen: piroteknia, espektakulua, Gene Simmonsen odol isuria eta ahotik sua botatzea...izugarria! Hurrengo bira 3-Dko espektakulu batekin izan zen, baina ez ziren Estatu Espainiarretik pasa, eta geroztik Europara ere ez dira itzuli.

    2008.urtean gaude, eta jada inoiz ikusiko ez genituela uste genuenean, zapla! Kiss Europara datoz, nora eta Bilbora! Kissmaniako guztiak erotuta gaude berriz ere. Urte guzti hauetan espektatibak izugarriak izan dira eta urteko berririk onena jaso dugu. Eta orain zer? Ez al ziren negozio zale batzuk? Bai, dudarik gabe, baina gauza batek ez du bestea kentzen, eta errepertorio hori, espektakulu hori ikusteagatik edozer emango nuke, 11 urte pasa dira, txo! Bi iruzurgile haiekin datoz, baina kalitatea bermatuta dago. Azken finean, Tommy Thayer kitarrista bikaina da, Blac And Bluen erakutsi zuen bezala, nahiz eta karisma aldetik espazio gizonarekin zerikusirik ez izan.

   Gora, beraz, KISSen itzulera! Gora rock'n'rolla, gora udara eta gora Kobetamendiko bazterrak!!! Urteko berririk onena, rock and rollaren festa...zuek jarri kalifikatiboak. Nik bonoa aspaldi erosi nuen jada. I wanna rock and roll all night...and party every day! I wanna rock and roll all night, and party every day!!!

                                                                               Urko Ansa.

          

   1. Zima luzeak eta txalekoa daramalako, botak eta kitarra beti eskuetan. Porroa erre eta petakatik edaten duelako

  2. Niko Etxart euskal rockerorik autentikoena delako. Are gehiago: Bera euskal rock and rolla da!

  3. Bere diska guztiak onak direlako

  4. Bere garaian euskaraz rocka egitea ia sakrilegioa zelako

  5. Iparraldean heroi bat delako

  6. Azkenaldian, euskal tradizioaz aparte, blues rockari ematen diolako. Eric Clapton eta Cream maite badituzu, Niko Etxart eta Hapa-Hapa maite ei dotzuz

  7. Bere estiloan, Euskal Herrian bakarra delako. Tumatxa!

  8. Diska berri bikain bat prestatzen ari delako. Adi zure diska dendari! Agobiatu ezak hire diska dendako langile gizarajoa!

  9. Satanekin desafioa egin zuelako, ea nork ozenago kantatu ("Zkrax? kantuan, "Tumatxa!" diskan).

 10.Noizbait bere merituak onartuko direlako. Orduan esango da: "Oh, Niko Etxart gure heroia da". Espero dezagun errekonozimendu hori hil baino lehen etortzea.

 11.NIKO ETXART LA OSTIA DELAKO!!!!! Benetako Euskal Rocka.

               Ene fale txun txun

                   ai ai ai Tumatxa!

               Ene fale txun txun

                  ai ai ai Tumatxa!

                       TOO MUCH, BABY. TOO MUCH!!!!!

        

  Sharon Osbourne Ozzy Osbourneren managerra ez balitz, mundua hobea izango litzateke. Hau "Sabbath Bloody Sabbath" diska eskuetan dudala diot, beraz sinestu iezaidazue.

   Gaur egun ia arraroa egiten da Europan Black Sabbathetaz hitzegitea, eta hori Inglaterrakoak direla jakinda! Jakina, urte asko dira USAra bizitzera joan zirenetik, baina hori ez da arazoa: Arazoa Sharon Osbourne da. Bai, Ozzy Osbourneren emaztea, Ozyyren managerra da, are okerrago: Gaur egun BLACK SABBATHen managerra da! Eta ez zaio errentagarria iruditzen, hobeto esanda, errentagarria bai, baina halako dolarrak egiteko makina eskuartean edukita (OZZFEST eta "THE OSBOURNES"), hemen irabaziko lituzketen euroak (zeresanik ez milioiak izango liratekeela) gutxi iruditzen zaizkio atso zaharrari. Erresuma Batuko librak bai gustatzen zaizkiola.

  Berak agintzen du Ozzyrengan. Hark, bere bizitza topera bizi izanagatik (drogak etabar) zailtasunak ditu arnasa hartzeko, lo egiteko eta bere osasun egoera ez da onena, baina Sharonen eskuetan dagoen panpina besterik ez da, eta dolarrak, dolarrak!! asko maite ditu hark! 1997an Black Sabbathen formazio originala elkartu zenean, urteko edo hamarkadako berririk onena bihurtu zen. Eta 1998an Donostian ikusi genituenok inoiz ezingo dugu ahaztu egun hura. Nahiz eta Bill Warden ordez Vinnie Appice arduratu zen atabaletaz, beste hirurak: Ozzy, Tony Iommi eta Geezer Butler han egon ziren! "Past Lives" diska argitaratu zuten, eta ondoren abesti berriz osatutako diska bat grabatuko zutela esan zuten...gaur arte!! Ez galdetu norena den errua: denok dakigu, eta S letrarekin hasten da. 70etan lortu zuten nibela ezin berdintzearen beldurrez -managerraren beldurra ote?- ez dute ezer argitaratu ("Past Lives"eko bi kanta berri haiez aparte), baina hori ez da okerrena:

   Ozzyk dio Black Sabbath bakarra dagoela, lau taldekide originalena. Hots, Dio, Tony Martin, Gillan eta Glenn Hughesen garaiak ez ditu Black Sabbathtzat hartzen. Ni ez nago oso ados, baina iritzi desberdin asko daudela onartzen dut. Baina okerrena da, Ozyyren hitz horien atzean hau dagoela: Sharon Sabbathen managerra bihurtu da, eta taldeak ezin du Ozzy gabe ezertxo ere egin izen originalarekin, miloika dolarreko demanda bat jasoko bait lukete. Tony Iommik ez du, ez, alaitasun aurpegia izango...

  Paradogikoki, taldearen elkartzea negatiboa izan da, eta 10 urtetan ezin izan du ezertxo ere egin. Diska berritaz ari naiz, kontzertuak eman bait dituzte, Ozzfest festibalean eta Europako festibaletan ere bai, baina noski, oso gutxi. 1997an Ozzyren ordez Ronnie James Dio taldean balego, jada diska mordoxka bat izango genituzke. Edo Tony Martin bota izan ez balute, berdin. Harekin grabatutako azken diska ("Forbidden" bikaina"), baita ere taldearen estudioko azkena da, eta 1995ekoa da!!

  Azkenean, Toni Iommik, geratzen zitzaion pazientzia urria agortuta, Black Sabbathen "Mark II" legendarioa (Iommi, Butler, Dio eta Ward) elkartzea erabaki du, bi potrorekin. Azkenean, berriro ere Bill Wardek huts egin du  (osasun arazoak), eta Vinnie Appice hartu dute, beraz Mark IIItaz, hots, "Mob Rules" diskako formazioaz hitz egin beharko genuke.

  Baina, txo!! Ez diote BLACK SABBATH izena erabiltzen utzi. Eta azkenean "HEAVEN AND HELL" deitu diote, Diorekin ateratako lehen diskan bezala. Garai hontarako, niri jada bost axola zait zer izen jartzen dioten (jar diezaiotela Mob Rules nahi badute), baina, mesedez, jar daitezela martxan!! Eta bai, Diorekin gauzak azkar doaz: Europako bira udara honetan, eta Espainiar Estatura ere bisita. Euskal Herriak aukera asko ditu Tour hau hartzeko, noski. Eta hori gutzi balitz, diska berria argitaratuko dute.

  Eta Ozzy? Bere diska berria prestatzen ari da (azkena 2001ean atera zuen). Eta sorpresa izugarria emanez, aurten, Ekainean bertan, Zaragozako Monsters Of Rock jaialdian joko du. Inork oraindik ezin du sinetsi, baina Madman zaharra gure artean izango da, azken orduko ezbeharrik izaten ez bada behintzat. Ozzy motorrera berriz ez igotzea espero dut. Erreza dezagun.

  Hori gutxi balitz, Black Sabbath originalak berriz elkartzeko planak daude. Amets bat, jada 9 urte pasa bait dira Donostiako Ozzfest hartatik. Baina zoritxarrez, hori hala izango den jakiteko, etikarik gabeko manager hartaz fidatu beharko dugu. Egia ala gezurra? Galdetu iezaiozue Sharon Osbourneri...

                                                                            Urko Ansa.

             Kyuss taldea existituko balitz, Azkena Rock Festibalean joko luke. Izan ere, Festibal horretarako egina dirudi taldeak, nahiz eta Festibala hasi zenean, urte mordo bat pasa ziren jada taldea banandu zenetik. Bai, beste talde batzuk ere jaialdi honetarako jaioak dirudite: The Black Crowes, New York Dolls, MC5 edo zeresanik ez, Stoogesak (adibide bakan batzuk aipatzearren), baina Kyussek badu halako erlazio berezi bat, esango dizuet zergatik: Taldeko partaide gehienak Gasteiztik pasa direlako, beren proiektuekin.

   2005ean Brant Bjork bateriajole handia izan genuen larunbateko lehen kontzertua eskaintzen, bere Brant Bjork & The Bjorkekin, arratsaldeko 16:30tan eta eguzki zital baten pean...Iritzi onak eta txarrak jaso banituen ere, niretzat emanaldi bikaina izan zen.

   Baina 2005ean bertan beste bi zita genituen desertuko taldearen jarraitzileok: Batetik Nick Oliverik The Dwarves talde punkiarekin eskandalua bilatu zuen, maskaraz mozorrotuta agertu ziren denak, baina azkenean aspergarria ere izan zen, hain zital jo nahi izatean monotonoa ere bihurtu bait zen. Bestetik, hitz potoloak: Josh Homme bere super taldearekin: Queens Of The Stone Age! Itzela, zapaltzailea eta gaindiezina, hiru hitzetan esateko. Diskan baino, zuzenean askoz ere hobeto moldatzen diren talde horietakoa dugu, baina hori gutxi esatea da: Askoz gogorrago, dibertigarriago eta antzemanezinagoak dira. Inprobisatzen dute, bapatean gelditu eta jendeari buila eskatzen hasten dira, jarraian bolumena 11n jarriaz eta jarraitzaileen eromena sortuaz. Konpara ezazue “First it giveth” diskan ala zuzenean, eta kontuak atera. “No one knows” entzun eta haien oinetara jartzea besterik ez da geratzen. Eta, bai, Kyussen kantak jo zituztenean, momentu horietan, ez zen posible munduan ezer hoberik egotea! Monster Magnetekin batera, urte hartako festibaleko kontzerturik onenak, eta inoiz ikusi dudan 5 onenen artean jartzen dut, dudarik gabe. Are gehiago Nick Oliveri (taldea ibilia zena) haiekin kanta batzuk jotzera irten zenean.

   2006an Nick Oliveri ikusi ahal izan genuen Mondo Generatorekin, azken eguneko azken emanaldian. Oso berandu zen, eta jendea oso nekatua egon arren (Pearl Jamen ondoren jo zuten), hasiera behintzat oso potentea izan zen, eta perila luzeko frontmana fin ibili zen. Eta Eagles Of Death Metalekin, Josh Homme izan behar bagenuen ere, hau ez zen etorri, zoritxarrez (hala ere taldeak jo zuen).

   Kyuss, gaur egun dagoen kultu taldeetatik desiratuena da ia. Okerrena da, oso zaila dagoela hauen itzulera, taldea bere garaian fama handirik ez zuelako desagertu bait zen. Eta Queens Of The Stone Ageren arrakasta hain handia izanda, are zailago, noski.

   Desertuan musika asmatzen zuten artista haien lanak hor daude, eta Stoner izpiritu hura bizitzeko aukera badago, beraien diskak entzuten, noski, eta oraindik aipatu ez dudan John Garcíaren Hermano talde bikainean, QOTSA baino fidelago bait da Stoner esentziarekin. Gora Stoner Rocka! Gora Dessert Songa!

 

                         POTATO. PUNKY REGGAE BANDA.

            Badaude zenbait agur, benetan triste jartzen zaituztenak. Eta oraingo hau haietako bat da, Potato Punky Reggae Banda bere agurreko bira egiten ari bait da. Lluís Llachen azken emanaldietaz duela oso gutxi gozatu eta gero, modan jartzen ari dela esan genezake. Zergatik joan behar dute beti onenek? Baina ez nuke irakurlea sentsazio honekin utzi nahi, Aizoaingo Artsaia areto polit hartan ikusi genuena, tristea ezik beste edozer izan bait zen. Ticketa bera Tick Tack Ticketeko iruzurgileei inoiz ikusi diedan politena zen, bandaren marrazki bat, palmerapean (bai, “Euskadi Tropikala!) jotzen eta parrandan. Nortasuna zuen sarrera zen hura. Nortasuna, taldeak erakutsi zuena.

                Urteak pasa dira taldea martxan jarri zenetik, baina beraien jarrera, “Zaharrak gara, baina bost axola zaigu”, ezinhobea zen. Beti izan dira bereziak: Inork egiten ez zituen letrak egiten zituzten, eta inork jotzen ez zuen estiloa lantzen zuten. Pako PKO, taldean beti egon den partaide bakarra, rastafari izpiritua daukana, baina oso patateroa, euskal jamaikarra dirudi izpirituz. Baina sorpresarik handiena, Aianai berbera taldera bueltatu dela izan da. Hamaika aldiz aldatu zituen arropak, haien artean “Matutano” zioen niki batekin irten zen. Bere mugimendu zarpailekin irribarrea sortarazten zizun, baina azkenean eskenatokia asko betetzen du. Lehen zatia oso reggae izan zen, kanta instrumental mordo bat “Ardo ona ska”, “Ska 008”, baina bestela reggae asko. Aianairen terrenoa zen hura. Emanaldi erditik aurrera, ska asko sartzen hasi ziren. Pako PKO itzel egon zen momentu horietan, asko disfrutatuz. Ezpainetatik irribarrea ezin kendurik, eta besoak gora eta behera, eskuin ezker mugitzen. Meddley asko jo zituzten, abesti batekin hasiaz, erdian beste batera pasa eta agian oraindik beste batera ere. Beraz, beraien errepertorioko kanta asko entzun ahal izan genituen. Aianai inoiz ikusi ez genuontzat, plazer bat “Miguelín el cashero”, “Babilonia”, “Será si hay-Aguila”, “La clase obrera”, “Ke beban”...historikoak entzutea.

                “Johnny Brusko” iritsi zenean, Boriko (duela gutxi hil den taldeko partaide ohia) errespetu osoz gogoratu genuen. Momentu zirraragarriak, baina bestalde gozamena “¿Quién no sabe quién es Johnny Brusco?” behin eta berriz kantatzean. Atzean, banda gazte bezain eraginkorra, bi beteranoak ondo apoiatuz. Pakoren eskutik “Txop-zuei”, “Kiki”, “Jamaica ska” etabar luze bat, “Elástica”, “Sube”, “Plántala” eta klasiko berrietako beste mordo bat. Zer esanik ez taldearen baza handienetako bat publikoarekiko komunikazioa dela. Parrandan eta dantzan zegoen publikoa (sarrerako marrazkian bezala), lehenengo segundutik azkeneraino. Berotasun handia. Aurrekalde guztian jende oso gaztea zegoen. Gauza bat argi geratu zitzaidan: Jendeak ska eta reggae nahi du, eta belaunaldi berriek ere bai.

                Gau hartan entzundako beste kanta batzu: “No mezclar”, “Rula”, “Derroche”... Aukera badaukazue, ez ezazue pasatzen utzi, POTATO ikusteko. Nik berriro ikusiko ditut, edukitzen dudan lehen aukeran. Aianai eta Pako PKO, Pako PKO eta Aianai. Ez dakit norekin geratu: Aianairen hiru hankapausoko reggae basikoarekin, hala Pakoren mugimendu lateral eta irribarre bizardunarekin. Potato, talde handia. Euskaldunak harro egon gaitezke halako talde bat eduki izanaz, reggaeren aintzindariak Espainiar Estatu osoan.

 

                                NIKO ETXART ETA ANJE DUHALDE

                Korrika Donostiatik pasa zen, beste behin ere, eta Donostiako Antzoki Zaharrean iparraldeko klasikoetan klasikoenak izan genituen. Jende gutxi, eta nahiko heldua gerturatu bazen ere, gau txukuna izan zen. Hori bai, akustiko formatoan iragan zen gau osoa. Niko Etxartek Zuberoako kanta zaharrekin eman zion hasiera gauari, a capella kantatuaz “Eperra” emanaldietan bezala. Geroago animatzen joan zen, eta bere rock bandako (Hapa-Hapa taldeko) Pierre Hartmann (Hapa-Hapan bateria jotzen duena)eta Kiki Graciet izan genituen berarekin. Perkusioa eskuan hartutako instrumentu txiki batzuekin izan zen, eta bestalde Kikik harmonika jo zuen, beti bezala. Rock errepertoriotik, “So bat” balada, “Itxaro/Joseba” (John Mayallen bertsioa) entzun ahal izan genituen, besteak beste.

                Anje Duhalderen emanaldia zertxobait luzeagoa izan zen. Bere taldeko kitarrista gaztearekin, biek irten ziren, 1843.urteko Antzoki honen eskenatokira. Emanaldia akustikoa izan bazen ere, nahiko indar nabaritu zitzaien, batez ere bien arteko konpenetrazioagatik. Orohar, “Sorminetan” diska berriaren aurkezpen bat izan zen: “Maitasun nortasun”, “Gitarra zahar honekin”, “Beharren beharra”, “Oi kanta berri” eta nola ez “Oh Garbiñe” jada klasikoa bihurtu den kanta kutsakorra. “Etxeko andre”, “Bakezaleak”...ezin falta ziren, eta nola ez, jada berea egin duen George Brassensen “La mauvaise reputation”en bertsio bikaina, berak “Fama Txarra” deitzen diona. Gurutze Iantziren omenezko kanta ere etorri zen, noski.

                Espero zen bezala, bi kantariek “Eperra” batean kantatu zuten, 1993an bezala. Urte hartan, Niko Etxartek Anjeren zuzenekoan parte hartu zuen. Eta, zer esango dut ba, euskal musikako binakakorik legendarioenetakoa bihurtu zen.

                Larunbata gau polita, beraz, Donostiako alde zaharrean dastatu genuena. Orokorrean hartuta, Niko showmana da, eta Anje Duhalde musikaria. Lehenak dibertsioa eta rock jarrera makarra eskaintzen digun bitartean, bigarrenak seriotasuna eta konstantzia oparitzen digu. Pertsonalki, Altzüruküko zimaluzea, Anje baino dexente forma hobean ikusten dut, baina hau ere edozertarako gai da. Adi, beraz!!

 

                                OBUS. SEGUNDOS FUERA.

            -“Aita, zer da zalaparta?”

-“Zalaparta rock and rolla da”.

-“Aita, zer da urakana?”

-“Urakana, seme, OBÚS taldea da”.                                                                                

   Horrelaxe azalduko dut momentua iristen denean. Bitartean, Vallekaseko makarra hauetaz behin eta berriz gozatzera dedikatuko naiz. “Zaharrak gara, baina horrek bost axola digu”. Hori gorago azaldu dut. Kasu honetan ondo ulertutako harrokeria gehitu behar zaio, hots, harrokeria jarrera dute, ahal dutelako. Eta guztiaren onena da, sinesgarritasuna daukatela. Fortu abeslaria, inoiz egon den front manik onenetakoa, adinaren ondorioz ahotsa zertxobait urratuta izan arren, toperaino bortxatzen du. Eta niri bost axola gaur egun ez baditu nota altuenak harrapatzen (horretarako beste batzuk badaude, nahiz eta bere karismaren erdia ere ez eduki), eskaintzen didan adrenalina lortzeko parada badaukat. Francisco Laguna kitarristaren begirada bakar bat, milaka solo baino askoz ere fuerteagoa da. Hau ez da publikoari irribarre eginez hasiko, haren onespen eske, baizik publikoa egongo da honen oinetan, onespen eske. Bere posea mantenduko du beste ezer baino lehen. Hamar mila tinbalen atzean, Fernando Sánchez izango dugu atabalak zigortzen, behin eta berriz, bere bibote eta ile zuriak babesturik. Azkenerako, partaide berria utzi dut: Nacho baxujolea. Berria diot, baina jada 3 urte daramatza taldean, elemento honek. Ez nuen uste inoiz Juan Luis Serrano (“El Tío Luis”) ahaztu ahalko nuenik, baina gau hontan (eta aurreko bietan) lortu nuela uste dut. Ez dut pentsatu ere egin nahi zein drogak hartzen dituen, eta nola nahasten dituen, baina Nacho honena ez da, ez, ohikoa. Buruan zapia, eta baxu handi bat eskuetan, perfilezko postura ederra, eta publikoari begirada zuzen bezain zorrotzak. Berotutakoan, kamiseta kendu eta honela jarraituko du gau guztian. Mugimendu ero bezain arraroak eginez, guztiz jota dagoela dirudi. Baina OBUSentzat perfektua da, noski! Begiratzen dion edonori “middle finger”a erakusteko beti prest, tipo honek beste edozein baxujole “Operación Triunfo”koa dela pentsarazteko ahalmena du.

             Hitzordua Larratxoko Kultur Etxean zen. “Heavy Jaia” egin zen egun hartan, Obús, Azken Garraisia eta Wildusten aktuazioekin. Pasilo guztiak Heavy taldeen posterrez beteak zeuden, kamisetak salgai, txozna bat eta TVko kamerak, TeleDonostikoak agian. Zozketak, karaoke txapelketa, eta CDak gratis, airean harrapatzeko aukera izan ezkero. Gatozen berriz Madrildarrengana. Ohi bezala, showaren lehen zati osoa “Segundos Fuera” (2003) azken lana aurkezteari eskaini zioten, lan benetan gogorra eta bortitza, non lehen esan bezala, Fortuk ez dituen 80.hamarkadan lortzen zituen agudoak lortzen, baina ahots urratu hortan, topera forzatzen du, emaitza bikainarekin. “Esta ronda la paga Obús”, “Segundos fuera”, “Besa mi culo”, “Más que un Dios”, “Sin dirección”, “Mil ratas”...Oso hasiera gogorra. Ondoren “Desde el fondo del abismo” (2000) diskatik ere jo zituzten batzuk: Ohi bezala, “El crack”, “Cautivos”, “Cualquier noche sale el sol” eta, nola ez, “Que te jodan”. Baina 80etako dinamita askatzen dutenean, waw hori bai jendearen euforia! “Va a estallar el Obús”, “Pesadilla nuclear” bikain bat (gaur egun berriz ere lehen lerroan dagoen gaia), luzatutako “Dame amor” eder bat, publikoarekin kantatuz. “Dinero, dinero”, “Autopista” eta “El que más” trilogia, klasikoetan klasikoak, mundu guztiak ezagutzen ditu eta hori nabaritzen da. “Vamos muy bien” “borrachos como cubas ¿y qué? Aún nos mantenemos en pie y ya no pararemos hasta no poder ver!”. “Te visitará la muerte” baziloia, eta baziloietan handiena: “Yo sólo lo hago en mi moto” mi moto, mi moto, mi moto, mi moto, mi moto... “Complaciente o cruel”, gaueko balada bakarra. Laburtuz, antzekorik ez duen taldea, bere buruan sinesten duena eta, doan lekura doala, % 100a emango duena. Donostian behar handia daukagu horrelako Heavy Metal, eta orokorrean R’n’R kontzertuena. Errepika dadila.

                                                                                               

                                                                             Urko Ansa.    

         Mendibileko entsegu lokaletik, lau zimaluze rockerok agertokietara salto egin zuten. Xanet (kitarra eta ahotsa), Ricard (kitarra), Rubén (baxua eta ahotsa) eta Azkue (bateria)k inguruotako rock talderik gogorrenetakoa osatu zuten. Kalean, Leize…eta batez ere Barricadaren influentziapean beraien Rock Urbano propioa uztartu zuten: kitarra riff gogorrak, bateria zapaltzailea eta ahots urratuaren (Rosendo maisu) bitartez, erdaraz abestuz Oiartzun eta inguruotako bazterrak astindu zituzten. Ez dut uste gaur egun 30 urtetik gora duen inork ahaztuta izango dituenik, are gutxiago haien kontzertutaz gozatzeko parada izan zutenek. “Arma letal”, “Miradas asustadas”, “Noche de…”, “Mendekua”…Oiartzunen ere bagenuen gure Rock Urbanoa. Garai onak, bai.

        Xabi Azkue bateria jolearekin, “Por tu bien” kantaren egilearekin, izandako elkarrizketak hainbat datu eta bizipen gogorarazi dizkigu: Zergatik aldatu zuten izena Se Vende Leña-tik Kearrak-era? Ba al daude taldearen irudiak bideoz grabatuta? Zergatik banandu zen rock talderik onena? Irakurri, irakurri…

       

     Galdera: Kontaiguzu nola izan ziren taldearen hastapenak

     Xabi Azkue: Ni soldaduzkan nintzen eta izan zen handik etorri eta grupoa montatu. Soldaduzkan berotu egin nintzen musika asuntoakin eta beti musika gustatu izan zitzaidan. Han lagun bat egin nuen eta berarekin musikan gehixeago sartu nintzen. Eta gero hona etorri nintzan, Oiartzunea eta lagunekin komentatu genun. Beti ere, gaztea zea eta musika gustatzen zaizu, ezta? Nik lan egiten nuen momentu horretan, soldaduzka baino lehen lan egiten nuen eta ordun sosa batzuk banituen, eta soldaduzkatik etorri eta lanean hasi nintzen segituan. Eta dirua baneukan materiala pixkat erosteko eta musikakin hasteko. Eta hasiera batean ginen: Ionpe, baino klaro, hoiek dira hasiera-hasiera-hasierak. Kearrak bezala, ba hori ya izan zen geroago.

      Galdera: Hasieran Se Vende Leña izena zenuten.

      X.Azkue: Hasieran Se Vende Leña, bai. Gehienbat jotzen genuen Gaztetxetan eta holako leku txikietan, tabernatan eta hola asko. Gaztetxetan asko, ordun Gaztetxe asko zeuden. Iparraldean ere jo genuen –Se Vende Leña bezala-.

       G: Orduan, soldaduzkatik bueltan bateria erosi zenuen eta lagunekin taldea egin zenuen.

       Azkue: Bai, elkartu egin ginen, ez zen nere ideia bakarrik izan. Juntatu ginen eta geratu ginen “nik baxua erosiko diat” eta “hik bateria”, nahiz eta ezer egon xoxa batzukin ahal zuenak erosi zuen.

       G: Kuadrilakoak?

       Azkue: Bai, kuadrilako lagunak

       G: Orduan zuk bateria erosi zenuen eta Ionpek…

       Azkue: Ionpe hasieran zen abeslaria, Rubén Soroak jotzen zuen baxua, bueno hasiera batean nik jotzen nuen baxua. Ideia genuen nik baxua jotzeko, Rubenek bateria eta Ionpek kantatzeko, eta Xanet geroago etorri zen. Hasiera batean izan ginen Ionpe ta biok, hola berotu ginen, soldaduzkako lagunekin, gero Ionpekin ere bai ta “hi, montatuko yeu, ta eztakit zer ta bakit zer…”.

        G: Bera ere soldaduzkan zegoen?

        Azkue: Ez, ez, bera ez. Bera gazteagoa zen gainera. Eta gero kontaktu batzuk egin genituen: nik Rubén ezagutu nuen, eta harremanak bagenituen, musika asuntoan hemengo grupo batzuk ezagutzen genituen… eta hasi ginen, berotu ginen eta “hasiko gaituk, lokal bat bilatuko Diagu eta hasiko gaituk ensaiatzen…Hasieran nere etxean izan zen, bajo batean, erosi genituen trasto guztiak eta nere etxean, garaje moduko trastero handi bat…

        G: Azelgas Boys bezala, bekoplazako garajean

        Azkue: Bai, ba igual igual. Hasieran inork ez dauka lokalik eta ez dauka ezer

        G: Hori da agian zailena, eta gainera garai hortan oraindik zailago izan behar zuen

        Azkue: Klaro. Bai, ta gaztea baldin bazara zaila da, inork ez dizu kasurik egiten. Orain ere, inork ez dik kasurik egiten…

        G: JAJAJA, Orduan gaztea zarenean…

        Azkue: JAJA JA, gutxiago oraindik

        G: Bai, ze piszinetan zeuden lokalak geroago etorri ziren. Orduan, lehengoarekin jarraituz, Xanet etorri zen,ez?

        Azkue: Bai, guk deitu genion, bagenekien kitarra jotzen zuen mutil bat zegoela –nik Xanet ez nuen ezagutzen, bistaz pixkat- eta gustokoa zuela. Bueno, ba deitu genion eta hasi ginen pixkat jotzen. Hasiera hasiera zen, oso gaztea zen eta ez zekien; Deneb, inork ez zekien. Baino Xanetek igual abestiren bat, Judas Priest-en abestiren bat bazekien. Gero guk entzunda pila bat, Iron Maiden eta holakoak. Gu nahiko heavyak ginen denak. Ionpe izan ezik, nahiko punkia zen. Ni ere pixkat punkia nintzen baina heavya asko gustatzen zitzaidan, eta gainera garai haietan Barricada zegoen jotzen asko asko asko.

        G:Barricadak eragin handia izan zuen zuengan, ezta?

        Azkue: Bai, bai, Barricadarekin pila bat. Guk oso gustoko musika genuen. Baina ez genuen imitazio bat…ez zitzaigun gustatzen imitatzea Barricadari, baizik eta gure musika egitea. Nik garrantzi handia ematen nion, baina beti hire gustoso musikakin. Hire erritmoak. Nik behintzat bateriyakin erritmoak oso klasikoak izango dituk, baina neri musika hola gustatzen zaidalako. Ez nintzen konplikatzen. Oso erritmo potenteak neretzako, oso “ritmos pesados” esaten dena. Eta horrela gustazen zitzaidan asko. Azkar jotzen ere bai…baino beti agian heavyan punto bat ba genuen. Gaztetan nik heavya asko entzun det, eta horregatik…bueno, gure musika egiten genuen gehienbat.

        G:Orduan, laukote bezala hasi zineten.

        Azkue: Hasiera hasieran bai. Gero izan zian, ba horregatik, musika estiloarengatik lehenengo liskarrak grupoan. Ze Ionpe oso punkarra zen eta nahi zuen punkarra bezala kantatu, eta guk ba ez, gu ginen agian melodiosoago. Eta orduan izan genituen liskarrak eta Ionpe geratu zen kanpoan.

        G:Eta gero sartu zen Azelgas Boys-en

        Azkue: Krixton kabreoa harrapatu zuen, beno normala zen: gu izan ginen un poco cabronazos, baino beno bera geratu zen kanpoan eta beste grupo bat hasi zen montatzen, eta geratu zen Azelgas Boys.

        G:Orduan Se Vende Leña nola geratu zen?

        Azkue: Orduan geratu ginen Xanet, Rubén eta ni, hirurak

        G:Xanetek abesten zuen, eta Rubén-ek ere bai, ezta?

        Azkue: Bai, biek abesten zuten. Xanet kitarrakin eta Rubén baxuakin, abestiak erdibana tartekatzen eta ni bateriakin. Eta ginen hiru, Se Vende Leña.

        G:Jo zenuten inguruko Gaztetxetan

        Azkue: Bai, asko gaitera. Hemen inguruan, Gipuzkoa mailan gehienbat. Ateatzen ginen, Bizkaiara ez ginen joan baino mugitu ginen. Igual 40 kontzertu baino gehiago Gaztetxetan jo genituen, Se Vende Leña bezala. Ikasi genuen pizar hori hor egin genuen, tabla horiek hartu genituen, holako lekutan. Gainera jendea bolkatu egiten zen eta…Gogoakin ikusten ditek jotzen eta nahikoa dek, ez?

       G:Madalensoron kontzertu bat zenuten. Udalak behartu zintuzten euskaraz kantatzera.

       Azkue: Hori izan zen…vamos…Niri behintzat ez zitzaidan batere gustatu. Guk abesti guztiak erdaraz genituen, eta bat euskaraz. Eta Orduan esan ziguten: -“Hi, ze nahi zute Baldin Badakin jo? Ta hemen krixton kontzertua ingo yeu”. -“Bale bale bale, Joko yeu” -« Hi, baino abestiak izan behar ditek euskaraz” » -“ Nola ? “ -“Denak euskaraz”. Ba nik hasiera batean ezezkoa esan nian –“Ez yeu Joao ta listo” Gure herria duk eta gure gustokoa da gure herrian jotzea ta holako grupo batekin, gainera denboraldi hartan asko jotzen zuena, Baldin Bada.

        G: Baldin Bada ta Se Vende Leña ziren, bi talde egun hartan, ez?

        Azkue: Hiru talde uste dut, bazen beste bat: Beltzez, iparraldekoak. Eta beno, azkenean inposaketa bat izan zen euren partetik. Bueno, guk bagenuen aukera esateko ezetz, ez jotzeko. Nik nahi nuen boikota egin, eta hasiera batean boikota egiteko pentsamendua genuen, baino azkenean ez zen…

        G: Jotzeko aukera aprobetxatu zenuten.

        Azkue: Bai, bag u jotzen ari ginena, erderaz eta listo. Guk “bai bai bai, euskaraz Joko yeu”, hasi lehenengo kantakin euskaraz, gurea, euskaraz zena: “Mendekua”, eta beste denak erderaz.

        G:Beldurra zenuten kontzertua moztutzekoa?

        Azkue: Bueno, baina niri ez zitzaidan axola. –“Hi, mozten baldin ba ttek bagizek etxea ta punto. Niri etzaidak inporta batez, gure abestiak erdaraz ttuk. Nik erdaraz egin dizkiat, eta besteek ere bai”.

        G:Noski, hori da zuen obra eta errespetatu behar da.

        Azkue: Gainera musika unibertsala dek eta nik ez diat uste politikak hor sartu behar lukeenik batere. Eta momento hortan sartu egin dituken eta neri ez zitzaidan batere gustatu. Baina beno, azkenean hala suertatu zen, euskaraz kantatu genian.

        G: Letra guztiak itzuli egin behar

        Azkue: Krixton mobida izan zen, azkenean asko tarareatu, eta oso gaizki. Kontzertu penagarria izan zen; oso ondo hasi ginen jotzen bolada hortan. Musikalki oso ondo ari ginen, asko ensaiatzen eta oso ondo jotzen, baina putada izan zen hizkuntza. Ez zen atera kontzertua guk nahi bezala hizkuntzagatik.

        G: Izen aldaketa kontzertu hartan etorri zen?

        Azkue: Ez ez, kontzertu hori jo genian Se Vende Leña bezala, eta gero aldatu genian guk nahi genuelako.

        G: Taldean beste kitarra bat sartu zen, Ricard.

        Azkue: Ricard Oson, bai.

        G: Maketaren grabaketarako sartu zen?

        Azkue: Bueno ez, guk pentsatu genuen…Ni ez nintzen horrekin oso ados egon. Bilatzen ari nintzen esperientzia handiko kitarrista bat, eta aldizkarietan anuntzio bat jarri nuen (hori nik egin nuen, ez grupo bezala), behar genuela kitarrista bat baina esperientziaduna. Eta bueno, ba denboraldi hartan inor ez zen azaldu, JAJA nik ez dakit zergatik, agian gutxi zeudelako edo. Eta Ricard zegon momentu hortan. Jotzen zian kitarra baino oso nibel baxuarekin, eta hasi ginen ensaiatzen. Kontzertu batzuk egin genituen baina guk bilatzen genuen nibela ez zeukan. Nik nahi nian grupoa aurrera eramatea eta kitarrista on bat; eta ez, ez zen eta gero joan egin zen.

        G: Baina maketaren grabaketan parte hartu zuen, ezta?

        Azkue: Bai, parte hartu zuen. Bera grupokoa zen, sartu zen. Grupoak zituen baldintza batzuk betetzeko, diru bat sartu genuen eta berak sartu zuen diru hori ere bai. Bera joan bezain pronto harrapatu genuen beste bat: Angel Arrieta. Kriston, oso ondo jotzen zuen baina…klaro, denak pegak dauzkat ez? Hik bilatzen baduk kitarrista on bat, baino nahi dek grupoa aurrera joatea, behar duk zerbait, suspertzen duena. Oso kitarrista ona zen, oso ondo jotzen zuen. Neretzat abiadura pixkat falta zitzaion, eta goguak, goguak. Ya bazituen grupoan sartu zenean 27 urte. Gu gazteagoak ginen, 22-23 urte, eta berak ya beste adin bat zeukan, lan bat, beste konpromiso batzuk, eta ez zituen gure animoak eta gure…Kontzertu batzuk egin genituen eta oso ondo eta beno, etzekiat, denborakin igual pixkat aspertu in ginan.

        G: Hori izan zen azkeneko formazioa?

        Azkue: Azkeneko formazioa, bai. Angel Arrietakin. Lau.

        G: Pixkat maketaren grabaketa komentatuko dugu. Nola izan zen? Amadeus estudioan grabatu zen. Norena zen estudio hori?

        Azkue: Bai, Amadeus, Donostian. Joxerra, pianojole batena zen. Maria Cristina hotelean jotzen zuen, oso organista ona zen. Eta montatu zuten, berak eta beste sozio batek, grabazio estudio bat: Amadeus. Nahiko merkea zen eta gu han azaldu ginen.

        G: Berak egin zuen nahasketa, ez? Gus eta Joxerrak.

        Azkue: Hori da: Gus, Gustavo.

        G: “Arma letal” abestian teklatu batzuk zeuden.

        Azkue: Hori berak sartu zuen, Joxerrak.

        G : « Noche de… » abestian ere bai. 6 abesti hauetatik…

        Azkue: Buah, abestiak denak “super buenas” JAJA, guriak nola dian, ba denak onak, ez? Neretzat abesti hauek denak espezialak dira, entzuten dek musika ta hirea duk, hire letrak dituk, hire dena, sentimenduak, denak hor zioztek. Puntazo bat duk berriz ere entzutea. Abesti batzuk dituken Xanetek idatziak, beste batzuk Rubén-ek eta beste batzuk nik. Denen artean egiten genian. Bat etxea juten zen eta “hi, kriston abestiya idatzi diat, ea eiten diagun” ta letra hartzen genian, gero musikarekin egokitzen genian eta hortik abesti bat ateratzen huen. Bakoitzak bere etxean egiten zizkian bere ideiak, bere letrak. Hori irekia zegoen, edozeinek posible zituen letrak egin. Denak ginen autodidaktak, eta gero juten ginen lokalera ta “hi, letra honekin ze abesti egingo diagu? Eta hasten ginen ta ateratzen zen huen abesti bat eta abesti hori guretzako huen pasada bat.

        G: Abestiren bat baduzu gustokoen?

        Azkue: Neretzako “Por tu bien”, esanahi handia dauka neretzat. Nik idatzi nuen letra, eta abestian musikalki ere asko sartu nuen, hor sentimentu asko zeuden. Entzuten dudanean ailegatzen zait.

        G: Letrei buruz, nahiko pertsonalak direla esango nuke nik. Autobiografikoak dira?

        Azkue: Denetik. Idazten nituen abestiak, neri gertatzen zitzaizkidan gauzak ziren, edo ondokoari; edo behintzat bizitzako, inguruko gauzak. Eta ni beti izan naiz “soñador” esaten dena pixka bat. Asko ere ez eh baino tira. Beti ba ametsakin eta…oso sentimentala nauk, igual gehiegi ez. Agian idazten dukenin transmititu egiten dek.

        G: Euskaraz abesti bakarra zegoen. Horrela atera zen?

        Azkue: Guk ez genian pentsatzen “hau egin behar diagu euskaraz, erdaraz…guri musika hola sartzen zitzaigun, erdaraz. Eta guk erdaraz transmititzen genian.

        G: Maketaren banaketa nola izan zen? Nola funtzionatu zuen salmentak?

        Azkue: Ez dakit zenbat kopia, bastante egin genizkian, ez naiz gogoratzen orain. Tabernetan gehienbat, taberna guztitara joaten ginun. Oiartzunen, Hernanin, Donostian…leku guztietan. Eramaten genituen zintak, eta gero igual pote bat hartzera joaten hintzan hara, ta hire musika entzuten huen. Nahiko harrera polita izan zuen, guretzako, ni behintzat harritua geratu ninduan. “Jode, jendeari gustatzen zaiok”.

        G: Egunkariren batean azaldu zineten?

        Azkue: Entrebista batzuk irratian egin zizkiguten eta egunkaritan, nik deitzen nuen “DVorame”ra han anuntziatzeko, baina entrebistak egunkarietan ez.

        G: Hemengo irratietan, ez?

        Azkue: Bai, ni ez nintzen joan eh. Rubén eta Xanet joan ziren, horiek ya hizketan ta ibiltzen hituen, ta ni más “currante” nintzen.

        G: Kontzertu batean Zarama taldeko bateriak zure instrumentuarekin jo zuen. Harrigarria iruditzen zait, garai hartan Zarama ya nahiko profesionalak ziren, punk garaitatik hurrun zeuden eta Oiartzungo talde bati eskatu zion bateria. Bateria ona izango zen.

        Azkue: Noski, gero ere zein ziren? Nola duk, ez zaidak ateratzen izena. Hor, Madalensoron jo ziten, andaluz batzuk.

        G: Reincidentes.

        Azkue: Reincidentes. Horiek ere nere bateriakin jo ziten. Etorri huen tipoa “posible diagu? Bestela bateria montatu behar diagu, nere platuak jarrito dizkiat eta Ryder-a”. Nik ez nian batere problemarikan haiek nere bateriakin jotzeko.  

        G: Bateria gustatu zitzaion.

        Azkue: Bai, gehienbat nola zegoen afinatua. Berak probatu eta « Jode hi, suena de puta madre, neria jarri beharrin honekin joko diat » eta « bale bale » eta listo.

        G : Bateria afinatzen zenuen, beraz.

        Azkue: Bai bai, nik bateria afinatua eramaten nian, “de oído”; nik musika ez diat ikasi ezer.

        G: Gutxi gora behera estutu

        Azkue: Nik nere gustora. Ez banian nere gustora jotzen, gaizki. Gero ez nintzen Tikis-Mikis, nik, edozeinek nere baterian jo nahi bazian ba hi, sin ningún problema eh.

        G: Beste batzuk ez dute uzten

        Azkue: Horregatik, neri asko pasatzen zitzaidan hori. Kontzertu batera joan, beste bateria batzukin, eta jode tío, bateria huen una pasada eta neretzako ez huen hainbeste. Eta Zaramakoak gauza berdina. Madalensoron ginen, eta guk jo genian eta gero bera etorri huen eta “hi, ez bazaik importa, ba hiriakin Joao diat”. Platuak aldatu ta “ni un problema hi, jo zak” eta listo.

        G: Jo zenuten Zaramakin, Baldin Bada, Reincidentes, Pikutara…

        Azkue: Gero izan zen beste kontzertu bat Ikastolan, Su Ta Gar-ekin eta beste grupo bat bazegoen, ez dakit zein zen.

        G: Gero frontoia erre zuten

        Azkue: Bai, krixton mobida pasa zena. Jende pila bat zegoen, kontzertua atzeratu egin zen, buah bai bai, krixtona pasa zen han. Ni ez nintzan enteratu eh, nik nahikoa nuen traste guztiak sartzen furgonetan eta lokalera eramaten.

        G: Frontoiko koltxoiari sua eman zioten, eta hola bukatu zuen. Bestela, beste talde ezagunekin jo zenuten?

        Azkue: Bueno, ba genituen harremanak grupo heavy batekin, Alicanteko grupo bat: Leviatán izena zuten, eta haiekin krixton konfiantza genian. Eurek lortu zizkiguten guri Alicante neta Marbellan kontzertu batzuk. Taberna batzutan, eta oso taberna arrakastatsuak, jende oso onak jo du han eta…Bueno, ba krixtona. Eraman zizkiaten maketa batzuk hemendik, ba agian 4-5 hilabete lehenago, jode gutxixio, 2-3 hilabete lehenago eta banatu zituzten tabernatik, eta gu hara joan giñun eta jendeak bazekizkien abestiak.Puntazo bat izan zen hori, entsaioko lokalean jotzea bezala. Hara iritsi eta jendeak, ya jo baino lehen ezagutzen zian…Bueno, jende guztiak esaten zian guk jotzen genuela “Rock Radical Vasco”. Oso modan zegoen orduan hori, eta guk “bai bai, guk Rock Radical Vasco, ningún problema”. Eta gero, klaro, han jotzen genian eta eurek bazekizkiten abestiak; autografoak eskatzen, buah guretzat izan huen “una gira mundial” hori bai bai,izan huen una pasada, un sueño, hori bai izan zela un sueño. Oso polita, neretzat oso esperientzia…

        G: Beraiek “Rock Radical Vasco”…eta zuek Rock Urbano egiten, zuena egiten, ez? Ez besteek espero zutena.

        Azkue: Nola euskaldunak ginan eta hemen grupo asko zeudenez mobida hortakoak…

        G: Gero bigarren maketa bat grabatu zenuten. Estilo aldetik jarraitu egin zenuten…?

        Azkue: Bueno, estilo berdina, baino pixkat depuratuxeago. Eta agian kañeroxio pixka bat baño estilo berdina. Guri gustatzen zitzaigun musika egiten genuen, hori argi geneukan: gure gustokoa ez bazen, ez genian jotzen. Gainera behar zian hiruron gustokoa, eta harrapatzen genian gustoa. Neretzat maketa hori musikalki oso kalitate onekoa izan zen, eta abesti oso politak. Gertatzen dena da grabaketa ez zela oso garbia atera, atera ziren “reberv” bat izango balitz bezala, ez zen oso garbi, ez zen entzuten oso ondo. Eta guk ere dirua ez genian. Maketa ez zen oso ondo atera, ez genian komertzializatu eta hortxe geratu zen. Ez genian ezer egin maketa horrekin. Baina oso abesti onekin.

        G: Estudio berdinean grabatu zenuten?

        Azkue: Bai, estudio berdinean eta jende berdinarekin.

        G: Zenbat abesti zeuden hor?

        Azkue: Ba uste dut berdinak, hor izango ziren 6 edo 7.

        G: Masterrak hor daude gordeta, ez?

        Azkue: Nonbait daude, nik ez dakit non baina nonbait badaude.

        G: Ea noizbait ateratzeko modurik dagoen

        Azkue: Ya, ba bai. Gertatzen dena da guk ere, utzi egiten dizkiagu gauzak eta…baina beno, hasten bagaituk bilaka, nik uste diat aurkituko genuela.

        G: Gainera, gaur egun CD bat oso merkea da ateratzeko. Kalitatea ya beste gauza bat da, baina argitaratzea posible da.

        Azkue: Ba bai, eta lastima da. Egia esan bai. Hori egin behar diagu denak elkartu eta ea ze gogoak dituzten. Ni, nigatik behintzat, encantado de la vida, holako gauza bat egitea…

        G: Egin zenezakete bi maketak CD batean sartu. Bigarren maketa hori noiz egin zen?

        Azkue: Pasako ziren…bi urte? Totalean egin genian, grupo bezala 5-6 urte.

        G: Oiartzungo taldeekin, ze harreman zenituzten edo nola ikusten zenuten…

        Azkue: Guk jotzen genuenean, Oiartzunen talde gutxi zeuden Ostikada…

        G: Bihotzerre…

        Azkue: Ah, Bihotzerre!

        G: Erdi Oiartzun, erdi Errenteriakoak

        Azkue: Horiekin bagenituen harremanak., kontzertu batzuk egin genituen. Pikutarakin ere bai, baina harreman asko ez. Gero Hondarribiko beste bi gruporekin ere bagenian harremana.

        G: Zeintzuk ziren?

        Azkue: Ea…Horiek ere desagertu ttuken…Bat izan zen, bi neskak kantatzen ziten inglesez, oso grupo majoa huen, Hondarribiakoak, horiekin harreman handia genin baño jode orain izena etziak ateratzen.

        G: Beti Mugan?

        Azkue: Beti Mugan, hoi dek. Eta gero beste talde bat ere bazegoen…goatuko nauk eh! Ba, enak goatzen. Karteletan aterako duk, oraindik gordeta zeuzkat Gaztetxetako kartelak, Se Vende Leñakin.

        G: Gero Errenteriak ya beste tradizio bat zeukan, tradizio gehiago, Basura, Odio eta beranduago Pikutara, Ke + Da…

        Azkue: Ke + Dakin ere kontzertu batzuk egin genituen.

        G: Garai haietan Errenteriara jeistea izan behar zuen tristona, ez?

        Azkue: Hombre, bai. Errenterian ere (Oreretan) egin genizkian kontzertu batzuek, han grupo ingeles batzuekin ere bai, Alabergan ere jo genian…Oreretan jo genian bastante.

        G: Influentzia aldetik, denetik izango duzue, baina zein esango zenuke zuk gehien?

        Azkue: Barricada neretzako gehiena.

        G: Leño, Barricada…

        Azkue: Rosendo ere bai…Heavy tankera, punki pixkat…eta hori, gustoso musika, ta gero hik lortzen dukena egitea, klaro. Hori ya…jeje.

        G: Kalean eta Leize?

        Azkue: Baita ere, Kaleanekin bagenizkian kontaktuak. Beraiekin jo genian 2 edo 3 aldiz.

        G: Kanpoko talderen bat?

        Azkue: Ez. Beltzez, iparraldekoakin. Horiekin ere harreman batzuk egin genizkian, iparraldean ere jo genizkian 6 edo 7 kontzertu.

        G: Gaztetxeetan?

        Azkue: Gaztetxeetan, bai. Taberna batean ere bai.

        G :Zergatik banandu zineten ? Askok pentsatuko dute…

        Azkue: Ba egia esan…nik utzi nian taldea. Ratxa ez nian oso ona pasa, geratu ninduan…jo, han badakik, lokalean beti kantari aritzen haiz eta zakilana egiten eta atera zidaken polipo bat “en una cuerda vocal” eta gero operatu ninduten, gaizki atera huen, berriz operatu behar izan ninduten. Gero ere entzumen pixkat belarri batetik galdua niken, agudoen %70 zearo galduak nizkian eta klaro, pixkat morala baxua, gero taldean ez zegon oso…Noski, ya denbora entsaiatzen, guk nahi genian musikataz bizi. Hori oso zaila dek, baina gure intentzioa hori zen. Guk horretarako entsaiatzen genian. Eta ikusten genian oso zaila zela. Nik uste nian oso zaila zela.Baita ere, etzekiat, musitan inguruan dagoen giroa niri ez zitzaidan asko gustatzen. Ni oso tipo lasaia nauk, “a mi bola” joatea gustatzen zaidak eta giro, mundillo hori, tabernak eta gaua, neri gustatzen zitzaidan baina punto bat arte. Baina nere bizitza hortan bideratzea ez zitzaidan asko gustatzen. Musika asko gustatzen zitzaidan, baina ez agian hortan, hainbeste sartzeko ez nian ikusi nere burua, eta taldean ere ikusi nian bajoia, gogo askorik ere ez zegoela, eta nik hartu nian nere erabakia eta egun batean joan ninduan hara ta esan niaken: “bueno muchachos, yo dejo el grupo”. Eta holaxe, nik utzi nian. Gero egon zituken beste bateria batekin, proba batzuk egin zizkiaten, gero ez ziaten ezer egin. Ez zuten kontzertu bat ere egin, eta utzi egin ziaten. Uzten, uzten, uzten…eta azkenean gaur arte.

        G: Eta zer egin zuten beste partaideek? Xanetek badakit egin zuela Kilometroak 92ren abestia Kearraken garaian, bere anaiekin, baina gero, Kearrak separatzean…

        Azkue: Xanet joan zen bere, grupo horiek…Xanetek ezagutzen zuen musika munduan agian jende gehiago eta bilatu zuen. Lehenengo talde batekin, gero beste batekin eta egin zian. Beste grupo batzuekin hasi zen kitarra jotzen, hor badago beste kantari bat, Jexuxmai: Jexuxmai eta Noizbehinka. Hor atera zuten zera bat, baina hori Rubén izan zen. Hor saiatu ziren ideia bat egiten, Jexuxmai eta Noizbehinka. Noizbehinka ziren Rubén eta beste, nik bateria saldu nion lagun bat, David Etura. Eta biek hasi ziren Jexuxmaikin, ezagunak ziren, eta hasi ziren proiektu bat egiten, eta uste dut hortxe geratu zela proiektu hori. Eta Xanet hasi zen Eganekin, baina Eganekin baino lehen, uste dut beste talde batekin hasi zela, berbenako beste…baina ez dakit ziur. Eta gero Eganetik Akelarrera, eta orain arte.

        G:Orain Akelarre banandu egin da.

        Azkue: Bai, deuseztu egin dela uste dut. Eta gero Rubén egon zen beste berbenako talde batean, baina ez dakit, orain ez naiz gogoratzen zein talde zen. Eta gero Angel, ez zuen ezer egin. Lanean jarri zen, eta ni ere bai, ni lanean hasi nintzen. Nik bateria eta dena saldu egin nian, ez nian nahi…egon nintzen urte batzuk, ikusi nian musika giroa eta dena, banekien gutxi gora behera noraino ahal nuen ailegatu, ikusita zer harremanak zeuden eta zer gauza zegoen, ilusita ez niala ezer egingo, ba nere ilusio guztiak aparte uztea pentsatu nian, eta bateria eta dena saldu nizkian.

         G: Pentsatu al duzue noizbait elkartzea, kontzertu batetarako behintzat?

         Azkue: Bai, nik hori askotan esaten diet beraiei, baina ez dira animatzen, dira unos soseras que te pasas eh! Ni animatuko ninduake echando ostias, gainera nik proposatu nien kontzertu bat egitea. Agian despedida, baina kontzertu bat herriko jendeantzako, edo nik etzakit. Eta beno, beraiek, nik etzakit zergatik ez ditek nahi izan hori.

 

          

            Hementxe amaitzen da Azkuerekin izandako elkarrizketa. Esan beharrik ez dago gu ere desiatzen gaudela Kearrak berriz ere oholtza gainean ikusteko, beste behin bakarrik bada ere. Bigarren maketa hortako kantak (inoiz entzun gabeak) kutxatik atera eta CD batean argitaratzea, lehenengo maketarekin batera, posiblea izateaz gain, beharrezkoa deritzot. Eskatzen jarrita, Alicanten grabatutako irudi haiek ere CD arekin batera sartzea extra bezala, horixe eskatuko nuke. Izan dadila elkarrizketa hau, Kearrak eta Oiartzun eta ingurutako taldeei omenaldi txiki bat. Lanean jarraituko dugu.

 

                                    Ezin nuen sinestu: Nere nerabezaroko talderik gustokoenetako bat, errebeldea eta makarra (orduan punk edo etiketetaz asko ez nekien), “Aitormena” bezalako balada ñoño eta ahul bat grabatzera ausartu zen. Irrati guztietan entzun zitekeen, eta buruan sartzen zitzaizun, barren barreneraino, eta aste luzeetan zama hori eramatera behartuta zeunden. Dagoeneko ahaztua zenuenean, Ikastolako autobusean irratian entzun behar zenuen, bi milagarren aldiz. Edota zure klasekideren bat kantatzen hasten zen, kalean edonor ere... Hura, kanta bat baino gehiago, maldizio bat zen. Zigor krudel bat. Espainiako garai hartako pop talde aluren batek grabatu izan balu, pasatzen utzi ahal zen, baina...Hertzainakek? Oh ez! Okerrena zen inor ez zela aurka agertzen, eta honela “tribu” guztiek bereganatu zuten: Euskal pijoek gustura bereganatu zuten, 40 Principaleseko edozein beste “pieza” bat bezala. Borrokek (neskek batez ere) egun guztian zehar kantatzen zuten; agian modu bakarra zen bere instintu baxu haiek kanporatzeko: “Bai, balada bat da, baina Hertzainakena da”. Honela, justifikatuta zeuden. Makarrak ere ez ziren atzean gelditzen. Hura hondamendia zen! 1989 hartan burmuinak zulatu zizkidaten, eta mito baten amaiera suposatu zuen neretzat.

                                               Garai hartan ETB1en “Gazteak” (“The Young Ones”) telesail paregabea ikus zitekeen. Hertzainak taldea eta “Gazteak” saioa bi historia paralelo bezala ziren: Londoneko ikasle pisu surrealista hartan, 4 kideek ere halako banda bat osatzen zuten. “Neil” hippya, “Mike” pijoa, “Rick” anarkista eta “Vyvian” punk ero eta biolentoa. Garik kantatzen zituen letra haiekin, telesaileko partaideak burura etor zitezkeen, eta batez ere “Rick” anarkista: Haren keinu eta hitzegiteko eragatik, Gari zirudien. “Vyvian”ek ere Gariren antza izan zezakeen, baina batez ere “Rick” zen legazpiarraren “alter ego”a, niretzat behintzat. Gari ETBn hitzegiten ikustean, automatikoki zure heroia bihurtzen zen. Euskal Rockstarra, errebeldea, makarra, drogata eta dibertigarria. Ez da inoiz bere parekorik egon.

                                               Horrexegatik, ulertezina zen “Pakean utzi arte” eta “Ta zer ez da berdin” kanten sortzaileek, halako kagada bat egitea: “Zin dagizut ez dizudala inoiz gezurrik esan eta zaude ziur ezin izango zaitudala ahaaztu inoiz...”.AAARRGGHHHH!!!! Batzuk, justifikatu nahian edo, kanta drogei buruz zela esaten zuten (benetan, taldeari buruz zen). “Amets prefabrikatuak” izena zuen LPak. “Bi minutuero”ren erloju orratz haiekin hasten zen momentutik “Ispiluaren aurrean” jasanezina arte ez zegoen ez, treguarik. Gariren kantatzeko era ere aldatu zen, eta musika, orohar, asko lasaitu zen. Ez zegoen dudarik, kaka bat zen. “564” bakarrik atsegin nuen. 

                                               Taldearen hurrengo pausua, zuzeneko bikoitz hura izan zen (1991). Inoiz entzun nuen zuzenekorik okerrena. Ahula, gaizki interpretatua... Eta 1992an, “Guantanamera”, oker ez banago sortu berria zen “Euskadi Gaztea” “gure” irratian lehen aldiz entzutean, Ikastolako buseko gidaria erahiltzeko lehenengo planak egiten hasia nintzen, kantaren erdira iritsi baino lehen. Zoritxarrez, “Aitormena”rekin gertatu zen bezala, honekin ere tortura ehundaka aldiz jasan behar izan genuen. “Guantanamera” bai, ados nengoen “taparrabos”a eta kitarra batekin kubatar beltzaran batek abestean, baina, la ostia, Hertzainakek ez!!! Mesedez! Garai hartan, gutxi falta zen jada Gasteizko bandaren amaierarako. Diska berri bat ere grabatu zuten, inspirazio handirik gabe.

                                               Geroztik, “Amets prefabrikatuak” ere apreziatzen jakin dut. “Autokutsatzen” eta “Zuzen heriotzeraino” potenteak, Derribos Ariasen “Tupés en crecimiento”ren bertsioa, lehen esan bezala, “564”...Baina inoiz, inola ere, ezin dut jasan “Aitormena”. Euskal rockaren historiako baladarik txarrena. Eta mordoxka bat lehiakide izan baditu ere, ohore hori berea izango da “ad eternum”. Eta hala ere, euskal musikaren klasiko bat da, zoritxarrez! Hertzainak, gure rockaren ordezkari onenetariko bat izatetik (lehen hiru disko bikain haiek, “Hertzainak”, “Hau dena aldatu nahi nuke” eta “Salda Badago” lekuko), euskal rocka ulertzeko referente bat izatetik (gaur egun “eskola zaharrekoa” deituko nioke, ohore osoz) euskal pijoen talde izatera pasatu zen, masa handientzako talde bat. Ez noa ni estilo aldaketak epaitzera, “Salda Badago” hirugarren LP bikainean lehen diskarekiko eboluzio argi bat zegoen, baina 1989tik aurrera beraien estiloa, kemena eta indarra, guztiz galdu zuten.

                                               Horrek, ordea, ez du inoiz errealitatea ezkutatuko: Gure talderik onenetako bat izan zen, bai errepertorio, jarrera eta zuzenekoengatik. 1984tik 1988ra euskaraz kantatutako rock makarraren maisuak. Aitortzen dut.

 

                                   

                         Estatu espainiarrean beti egon izan da kalitataezko rock and rolla, Leño, Obús eta Asfaltoren garaietatik hasita, edota lehenago ere 70etako rock abanguardiarekin, eta atzerago ere egin genezake Los Bravos eta Los Brincos taldeetara iritsi arte. Rock gogorrean estilo anitzeko taldeak aurki ditzakegu, blues rock eta Heavy Metalean bezala, Ska eta Punk aldetik ere bai...Horretaz gain, Rock Festival mordo bat aurkitu dezakegu ia edozein lekutan. Asko maila internazionalekoak: Festimad, Lorca Rock, Primavera Sound, Monsters Of Rock...e.a. (Euskal Herriko Azkena Rock, Metalway eta Bilbao Live kontatu gabe). Bertako taldeenak beste pila bat (Extremúsika, Leyendas del Rock, Kalakorikos, Derrame Rock, Viña Rock etabar amaitezin bat), eta onena da urtero berriak ateratzen direla, edozein lekutan. Batzuk oso txikiak izaten dira, 3 edo 4 talde gau bakar batean; beste batzuk, ordea, 3 egunez luzatzen dira. Denetik, beraz.

                                Eta Espainia aldeko talde batzuk maiz igo ohi dira gurera (beste batzuk gutxiago). 2006 hontan mordoxka bat harrapatu genituen, Burningena adibidez. Beti plazer bat da makarra hauek ikustea. Bai, badakit Johnny Cifuentesek bakarrik jarraitzen duela, eta Antonio eta Pepe Risi hilak daudela, baina Johnnyk teklatua jotzen duenean, bere betaurreko beltzekin, edo Jack Daniels botilari beste tragu bat ematen dionean, irribarreari eustea zaila egiten da. “Hau duk nire Johnny” pentsatu nian. Atarrabiako Tótem aretoa gori gori jarri zuen bere taldearekin. Lehenengo lerrotan “El Drogas” ikus zitekeen, Barricada taldean hainbeste eragina izan zuen leiendaz gozatzen.

                                Tótemen bertan, José Carlos Molina, hots, Ñu mitikoak izan genituen Otsailean. 10 urte neraman Madrildarrak ikusi gabe, eta zaila da objetiboa izatea halako egun batean. Flautarekin duen maisutasuna eta Heavy Rock pasarte gogorrez gozatu ahal izan genuen, “Manicomio”, “Ella”...e.a. Zoritxarrez oso jende gutxi zegoen han, baina han izan ginenak harro egon gaitezke. Espero dut beste 10 urte pasa behar ez izatea berriz ikusteko.

                                Medina Azahara Urtarrilean Bilbon izan genuen, Kafe Antzokian. Beren arrakastaren zergatia erakutsi ziguten, profesionaltasuna erakutsiaz eta klasiko bat bestearen atzetik joaz. “Rock Andaluz” deitu zen hartatik bizirik dirauten bakarrak dira. Jarrai dezatela horrela, beste 30 urtetan.

                                Klasikoetan klasikoenekin jarraituz, aurten ere Barón Rojo Euskal Herrian izan genuen. Guk Gernikako Metalway Festivalen ikusteko aukera izan genuen, inoiz ikusi diedan aktuaziorik onenarekin, eta oso motibatuak. De Castro anaiak beti dira maisu kitarra jotzen. Azkenik jatorrizko lau partaideak elkartuko diren ez dakit, baina bitartean gaur egungo Barón Rojorekin gozatzen jarraitzeko asmoa daukat, nahiz eta diskotan jada ez diren lehengoak.

                                Hondarribiako jaietan, galiziar ero batzuk izan genituen: Mamá Ladilla. Portuan jo zuten, txoznetako zonan. Letra surrealistak eta umore asko eskaini ziguten. Espero ez nuena zen, hain potenteak izatea. Erritmo aldaketa asko egiten dituzte, eta batzutan erotuta daudela ere dirudi. “Hijoputa” eta “Cunnilingus post” adibide gisa.

                                Loquillo y Los Trogloditas beste behin ere gure begien aurrean izan genuen. El Cloteko erraldoia jada ia euskalduntzat hartu genezake, Lasarten bizi bait da. Hantxe ireki du bere taberna, Mendi Rock/Drugstore (rockabilly musika eta dekorazioaz, noski). Eta bai ETBko agerraldiei, baita kontzertuei esker (Euskal Herrian emanaldi mordoarekin), bertakotzat hartu genezake, euskara ikasiko balu...Gernikako jaixetan, txoznetan jo zuen, jende asko bildu zuelarik. Beti bezain harro irten zen, jarrera txuloa eta autentikoaz. Oraindik ere “Cadillac solitario” lehenengo egunean bezala gozatzen duela dirudi.

                                Nafarroa aldera itzuliaz, Iruñean Sex Museum izan genuen. Hard Rock klasikoa dute gustoko, ingelesez kantatuaz. Led Zeppelin eta The Whoren eskolakoak, zuzenekoak dira euren terrenoa. Doazen lekuetan, hurakan bat bezala pasatzen dira. Barañaingo Auditoriumean, Lluís Llach ikusteko parada izan genuen. Bere belaunaldiko kantautoreetatik, gaur egun ondoen mantentzen denetakoa dugu. Ahotsa beti bezain eder, eta publikoarekiko komunikazioan maisua izaten jarraitzen du. Zoritxarrez, erretiratuko dela dio. Barañainen ondoren, Andoaingo Basteron ere ikusi genuen, gure zorionerako.

                                Azkena Rock Festivalean, ostiralean Uzzhüaiak ireki zuen, arratsaldeko 4:30inguruan, eguzki zital baten pean. Azken diskarekin eman duten aldaketa, The Culten estilora joaz, jarrera aldetik ere ikusi ahal izan zen, abeslariak panderoa Ian Astbury bailitzan jotzen zuelarik. Oso gomendagarriak, urteko onenen artean zalantzarik gabe. Gogor eta ozen jo zuten; ez eduki dudarik zure herritik pasatzen badira.

                                Urteko kontzerturik onenaren bila, Atarrabiara itzuliko gara. Urtarrilean Skunk DF metaleroak izan genituen han. Hau bai dela ondo ulertutako eboluzioa, metal garaikidea era pertsonal batez asimilatutakoa. Azken diska, “El año del dragón”en, melodia gehiago landu dute, inspirazio handiz. “Neo”ko kanta bortitzak ere ez ziren falta izan. Espero dezagun madrildarrak lehen bait lehen itzultzea gurera, horrelakoak behar ditugu!

                                Ezin ahaztu Serratek Kursaalean emandakoa, guztiz gomendagarria noski, Los Rebeldes Barcelonako rockabillyen itzulera Sanferminetan, eta beste leienda bat, Siniestro Total eta Golpes Bajosen izandako Germán Coppini Gasteizko Artiumen. Gari bertan ikusi ahal izan genuen.

                                Berri txarren artean, Saratogaren desintegrazioa aipatuko nuke, Big Simón produktorearen heriotza, eta Saviako bateriajolearena, Alberto Madrid. Saratogako Leo eta Jerok ospa egin eta Niko bakarrik geratu zaigu. Barcelonako Razzmatazzen eta Bilboko Antzokian ikusi ahal izan nituen, eta halako txispa falta bat nabaritu nuen, nahiz eta instrumentuak maisutasunez jo. Eta Espainiako bateriarik hoberenak, Alberto Madridek, agur esan zigun zoritxarreko moto istripu batean.

                              

 

            Gure euskal taldeak, asko eta asko, forman daude azken aldi hontan. Iragandako urte honek ekarri digun berri onenetako bat, Anje Duhalde rock and rollera bueltatu izana da. 8 urte zeraman abesti propiorik eskaini gabe, eta azkenik kitarra gogorretan murgildu zaigu bere “Sorminetan” CDan. Ondarroako Kafe Antzokixen ikusi ahal izan genuen, plazer handiz.

                Blues eta rock and roll talde onenetako batek, Arima Beltza Elgoibartarrek, agur esan digute “Mundurako ateak” diska bikaina argitaratu duten urte berean. Durangoko Plateruenan Antzokian emandakoa bere azkenetako bat izan zen. Zergatik joan behar dute beti onenek? Jon Gurrutxagak momentuz UEKen bateria jotzen du, kazetari lanaz gain (Rory Gallagher bluesman legendarioari buruz liburu eder bat idatzi du).

                Antzokiekin jarraituaz, Bilbokoan Doctor Deseo kabareteroak izan ziren. Pertsonalki, nahiago ditut sugeritutako hitz eta ideiak, “Metamorphosis” CD-DVDkoa baino, non guztia hain ebidente eta explizitoa zen. Baina Antzokian, ia beti bezala, aktuazio bikaina eta publikoa gori gori.

                Hernani aldean, Sagarrondotik jaialdiaren aurkezpen kontzertuan, Benito Lertxundi izan genuen Kiroldegian, bere musiko bikain guztiekin. Konfidantza handia eduki behar da emanaldiak bere gisara planteatzeko: abesti gehienak azken diskotakoak, eta betiko klasikotako gutxi batzu bakarrik, gure zoritxarrerako. Baina onena da, berak bere disko berrietan sinesten duela (bestalde, bikainak dira), eta beti jende multzo handiak erakartzen ditu, abesti berri hauek apreziatzen badakiena. 2 ordu t’erdiko kantaldiak egin ohi ditu, bisak hiru ordu laurdenez luzatzen direlarik! Lehenengo partean, lehen esan bezala, kanta berriak jotzen ditu, eta hauen artean, zaharretako bakarra: “Orbaitzetako arma olaren kantua”.  Bisetan, klasikoetan klasikoei ekiten die. Hernanin, “Zenbat gera”, “Gure bide galduak”, “Atharratzeko jaunaren kantua”, “Jaun baruak”, “Herri Behera” eta “Nere herriko neskatxa maite”. Beste batzuetan “Maria solt ta kastero”, “Bizkaia maite” eta “Oi ama Eskual Herri” ere, besteren artean. Inoiz ez dizu huts egingo oriotarrak, nahiz eta, esan bezala, ziur asko kanta asko faltan botako dituzun.

                Jo dezagun orain soinu gogorretara: Señor No, Lendakaris Muertos, Su Ta Gar eta Barricada. Donostiarrak beste behin ikustea plazer hutsa izan zela esan beharrik ez dago. Xabik “middle finger”a egiten dizuenan, lasai egon, ez da ezer pertsonala. Txistua botatzen badizu, ez kezkatu: beti berdina egiten du. Rock kitarreroa, benetan sentimentuz jotakoa eta punkera jotzen duena. Gau hartakoa ez dute ez, laster ahaztuko, MC5 (ziur asko, beraien gurasoak) baino lehen jo bait zuten. Hantxe genituen Donostiako makarrak, lehenengo lerroan “Kick out the jams!” oihukatzen.

                Irungo Landetxa auzoan eta Ibarrako Gaztexean, Lendakaris Muertosi eskerrak eman behar, eskola zaharreko euskal punka gozatzeagatik. Ibarran Stupenda Jonesek jo zuen haiek baino lehen (ikus artikulu zaharrak). Su Ta Gar, bai Ibarrako Gaztexean bertan, bai Amorotoko jaietan edo Irurtzungo Piku Rocken, gogor eta zital (ikus “Piku Rock”).

                Txantreako “Barrio Conflictivo”ko rockero zaharrek sorpresa handia eman zuten diska akustikoarekin. 1995ean ia diska akustiko bat kaleratu zuten, baina azkenik albo batera utzi eta 11 urtez ahaztuta egon da. Saiakera haren emaitza bakarra “Pasión por el ruido”ren bertsio akustikoaren grabaketa izan zen, zuzeneko guztietan jo dutena. Diska berriaren emaitza oso gozagarria da. Eta oraingoz Antzokietan eman dituzten aurkezpen urriak oso originalak izan dira. Donostiako Antzoki Zaharrean ikusitakoaren ondoren, ez gara gutxi izango berriz ere halako bat ikusteko irrikatzen gaudenak. Las Zíngaras neska taldeak, soul ikutua ematen dio Iruñearren errepertorioari bere ahotsekin. Adibide gisa, “Juegos ocultos”. Izugarria.

                “Eperra” emanaldiak jende piloa bildi ohi du. Iparraldeko kantu zahar haiek “a capella” eskainiz, Hegoalde osoko bazterrak nahastu dituzte azkenaldian. Baina Niko Etxartek kitarra elektrikoa hartzen duenean, erne! “Tumatxa!” edo “Gïli Gilïkatzen Haut” jotzen duenean, ez dago aurre egingo dion inor. Urteko kontzerturik onena. PUTOAMOA. Benetako euskal rock’n’rolla.

                Batiz jauna ikustea beti da plazerra, dagoen taldean dagoela: bai Akelarre, Tapia Ta Leturia Band, Fito y los Fitipaldis... Aurten Fitorekin ezingo dugu ikusi, jada ez bait dago harekin. Baina zorionez, Gatibun dabil eta Durangoko Landakon izan bazineten, badakizue zertaz ari naizen. Kitarra elektrikoko maisua eta Blues Rock eta Hard Rockaren mireslea.

                NCC eta Kuraia ondo moldatzen dira oraindik ere, eta azkenak momentuz jarduera eten badute ere, alde onetik ikusi ezkero, Mikelek Anestesia berriz ere martxan jarri izana zorionekoa da, nola ez! Sociedad Alkoholika, jazarpen politikoaren gainetik, aurrera irten da, eta ondoen dakitenarekin: Thrash Metal eta Hard Core bikainarekin.

                Errenteria aldetik, leyenda zahar bat berpiztu zen 2006an: Pikutara leienda. Oraingoz, badirudi berriz ere taldea lozorroan gelditu dela, probisionalki izatea espero dut. Etsaiak ere bueltan izan genituen. Urte hasieran, Hatortxu Rocken izan zen haien itzulera. Ez zuten bere mailarik eman, baina jada Urrian dexente hobetu zutela ikusi ahal izan genuen, Irurtzungo Piku Rock Jaialdian. Angeles del Infierno Euskal Herrian ikustea benetako gertaera izan zen, Gernikako Metalwayen jo zutenean. Zoritxarrez ez zen oso aktuazio borobila izan, baina sonido txarrak erru parte bat ere izan zuen.

                Azkenik, Mikel Laboa ikustea zirraragarria izan zen. Bakearen aldeko emanaldi hartan, Bob Dylan baino lehen jo zuen, 83.000 pertsonen aurrean. Jada oso zaharra eta ahula bazegoen ere, nahiko meritu eduki zuen han jotzean, eta denborak halako opari hori ekarri dio, Minnessottako leiendarekin jotzeko aukera emanez.

                Honarte euskal taldeen errepasoa. Ikusi gabeko taldeak ere mordoxka bat izan ziren. Halako kontzertu agendarekin ezinezkoa da leku guztietan egotea! Askotan, gainera, egun berberan hiru edo lau kontzertu interesgarri egoten dira. 2006an ikusi ez nituenen artean, Neubat eta Sexty Sexers kasu.

 

 

            2006a amaitu zaigu, beste urte bikain bat izan da kontzertuei dagokionez. Euskal Herrian aktuazio zirkuitu polita daukagu, eta Estatu osoko lekurik onenetako bat dugu, Barcelona eta Madriden ondoren. Areto mordoa, gero eta gehiago, eta hori gutxi balitz Gaztetxeen zirkuitua dago, herrietako jaietako emanaldiak...e.a. Baina orain, Rock Festibalekin, beste jauzi handi bat eman dugu. Europan hain ondo funtzionatzen zuten jaialdien tradizio handi hura, kostata baina azkenik Estatu Espainiarrera ere iritsi zen. Eta azkenik, urte batzuk itxoin ondoren, gure Euskal Herrian 3 Festibal dauzkagu, maila guztiz internazionala daukatenak: Lehenengo AZKENA ROCK FESTIVAL izan zen. Gasteizetik apustu arriskatu bezain gogoangarria eginez, kultoko taldeak (Iggy & The Stooges, MC5, New York Dolls, Urge Overkill), eta abanguardiakoak ekartzen hasita (Federation X, Mother Superior, Mark Lanegan), eta hauek mantenduaz, Pearl Jam ekartzen amaitu duena. Espainia osoko festibalik onena.

            Ondoren METALWAY FESTIVAL iritsi zen, Gernikako kale eta zelaiak milaka heavyz gainezka betetzen zituena, mundu osoko Metal banda onenetariko batzuk ekarriaz. Arrakasta totala. Bere 2 urtetako momenturik onenak, Accept eta WASPen kontzertuak, eta Manowareko Joey Demaiok bere emanaldian eginiko adierazpenak: “Gernika, Manowar-en moduan, leku epikoa da: faxismoaren aurkako borroka sinbolizatzen du”.

            Azkenik, 2006ak BILBAO LIVE FESTIVAL ekarri digu. Kobetamendiko paradisuan, datozen urteetako oinarria ereinik dago jada. Orokorrean, hiru egunetako kartela ikusiaz, irregularra izan dela izan daiteke, talde askoren kalitate eskasagatik. Baina ezin laudorioak alde batetara utzi, The Cult, Blue Öyster Cult, Fun Lovin’ Criminals eta Guns’N’Rosesetaz gozatzeko parada izan eta gero.

            Ezin ahaztu ere gure festibalak: Sagarrondotik, Hatortxu Rock, Topaguneak, EH Zuzenean...e.a. Gipuzkoa eta Bizkaia dira lidergoa daramaten herrialdeak, Nafarroaren eskaintza mespretxatu gabe. Donostia, garai batean atzerriko gira asko eta askoren parada izatetik, bigarren maila batera pasa da Bilboren mesedetan. Konpetentzia itzela daukagu Bilbon, hilabete bakoitzean dozenaka eta dozenaka kontzerturekin, asteburua ostegunetan hasten bait da Kafe Antzokiarekin. Bilborrock, Santana 27, Rock Star, Azkena, Zezen Plaza, La Casilla...eta Bilbao Live Festival. Hori gutxi balitz, Barakaldoko Bilbao Exhibition Centerek Anoetako Belodromoari egiten dion konpetentziak Donostia oso leku txarrean uzten du. BECek ez ditu orain arte show gehiegi eskeini, baina Belodromoa barregarri geratzen ari da El Canto Del Loco, La Oreja De Van Gogh bezalako “eskaintzekin”. Garai batean Iggy Pop, The Clash, Bob Dylan, Metallica, Black Sabbath etortzen ziren. Aurten berriz, kaka besterik ez. Ea Donostiako Illunbeko mafiosoak berriz ere rockarekin animatzen diren, duela gutxi gertatzen zen bezala (Rock Star, Irish, Zibbibo). Belodromoa martxan jarri behar da, areto berrientzat subentzioak, eta Ilunbe zezen plaza aprobetxatu (2006an ez da emanaldi bakar bat ere egon). Eskerrak Bergara aldean Jam Aretoa daukagun.

            Baina orokorrean, garai bikainak dira zuzeneko emanaldiei dagokionez. Amerikar talde gehienen birak gure hirietatik pasatzen dira, Europarrak are gehiago, kasu batzuetan Barcelona –Madrid bakarrik egiten badute ere.

            Jarraian, nik amaitu berri den urte hontan ikusitako showrik hoberenak azalduko ditut, hiru ataletan: Batetik, talde eta artista internazionalak; bestetik, talde euskaldunak; eta azkenik, Espainiar Estatu osokoak (euskaldunak ezik beste guztiak sartu ditut).

          

            KONTZERTURIK ONENAK

 1.- Redd Kross       Azkena Rock Festival

 2.- Blue Öyster Cult          Bilbao Live Festival

 3.- Mother Superior               Santana 27 (Bilbo)

 4.- Nashville Pussy       Kafe Antzokia (Bilbo)

 5.- Buckcherry                Azkena Rock Festival

 6.- The Cult                       Bilbao Live Festival

 7.- Supagroup     Apolo (Barcelona)

 8.- Turbonegro                La Botica Vieja (Bilbo)

 9.- Wolfmother          Azkena Rock Festival

10.-Fun Lovin’Criminals  Bilbao Live Festival

 

         Ezin alde batera utzi Azkena Rocken Marahk emandako erakustaldia, ez eta Jam Aretoan WASPena ere (Hain motza izan ez balitz, kasik urteko kontzertua izango zena). Federation X, bai Santanan eta Donostiako Gasteszenan ere, eskaintza oso interesgarriarekin (Gasteszenan Hugo RACE izan zen kartel buru, gozada bat).

         Klasikoetan klasikoenen artean, MC5ek Santanan emandakoa, edo New York Dollsak Azkenan erakutsitakoa. Grungeak ere izan du bere txokoa Euskal Herrian: Pearl Jam Azkena Rocken izan zen, errekuperatu direla erakutsiaz, eta Santanan Alice In Chainsen itzulera: Batzuentzat hildako Layne Staley ordezkatzea sakrilegioa bada ere, ordezkoa nahiko ondo moldatu zen, gau nostalgiko hartan. Beste itzulera bitxi bat Guns’N’Rosesena izan da: LAko 80etako makarra haietatik soilik Axl Rosek jarraitzen du, eta zaleen artean denetik dago, mirespenetik gorrotoraino. Ni erdi bide batean nago: Tristea da Slash, Izzy eta Duff ez egotea, baina zer esango dut ba, nik asko gozatu nuen Bilbao Live Festivalen ikusterakoan (nostalgiagatik, agian). Eta Axl uste baino hobeto dago fisikoki, jarrera aldetik ere ondo Bilbon (Madrilen oso eskax egon bazen ere). Gainera Izzy berbera irten zen amaiera aldean, kanta mordoxka bat interpretatuaz bere bizitzako bandarekin (konparaziorik ere ez G´N´Rko gaur egungo kitarristekin).

            Heavy Metalak poztasun batzuk eman zizkigun, Megadeth, Blind Guardian eta Kreatoren eskutik (hirurak Metalway Festibalen). Jam Aretoan, Doro (bere karisma eta ahotsaz), Sonata Arctica (Dororen telonero gisa) eta Brujeriako pintxe pendejoak melenak mugiarazi zizkiguten, WASPek bezala. UFOrena ez zen oso ona izan, abeslariaren egoeragatik. Barcelonako Bikini aretoan Michael Schencker Group (M.S.G.)ekin 70-80 garai Hard Rockeroetara bidaiatu genuen.

            Eskandinabiarrei dagokionez, Bilboko La Botica Viejan (Aste Nagusian) Turbonegro beste behin ere plazer osoz ikusteaz gain, Barcelonako Apolon Backyard Babies, eta Metalwayen Stratovariusen Power Metala.

            Azkena Rock Festibala, beste behin ere rocka ulertzeko estilo propioarekin, beti aurrera doa. Redd Kross kultuko taldea urte osoko gailurra izan zen. Kalitatea, instrumentuak jotzen gozatzea, melodia politak eta inspirazioa, “Easy listening”a eta Hard Rocka, biek batera naturaltasun osoz. Buckcherryrena urteko beste gailurretako bat izan zen. Inoiz Espainian egon gabeak, Gasteizen izan genituen, Azkena Rocki esker. Josh Toddek Hard Rockero amerikarren harrotasuna, jarrera zuen, itxura ahaztu gabe, tatuaiak eta piercingak. Estilo handiko emanaldia, beraien idoloen parekoa (Motley Crue e.a.). Wolfmother australiar “promesak”, jada hori baino gehiago dira: lehen disko bikain hori ederki defenditu zuen australiar “retro” taldeak, 70.hamarkadaren miresleak (Black Sabbath, Jethro Tull, Led Zeppelin...).

            Bilbao Liven, Blue Öyster Cultena beti gogoratzen diren horietakoa izan genuen: Zaharrak dira, baina horixe da haien bazarik onena; Uztaileko arratsalde kiskalgarri hartan, arratsaldeko 6retan, lotan egon zitekeen edonor altxatu zuten. Lezio ederra gazte belaunaldientzat: Riff legendarioak eta jarrera agresibo kutsakorra, 70etara bueltatu gintuzten. The Cult ikustea ezinezkoa zela uste nuenean, horratx, berriz elkartu eta gainera Kobetamendira etorri ziren. Ian Astbury eta Billy Duffy bueltan dira, ikustekoa haien fanatikoen pasioa eta orohar rockzaleon gozamena. Ondoko karpan zegoen “musika” elektronikoak tarte batzuetan ez zigun musika ondo entzuten uzten. Ian Astburyk komentario bat baino gehiago egin zituen “kaka” horren aurka. Fun Lovin’Criminalsek Funk-Gangsta-Rock elegantea landu zuten Kobetamendin.

            Mother Superior blues-hard rock, 60etako power trio haien antzera (Cream, Jimi Hendrix) baina rock oso gogorrarekin, Nashville Pussy, USAn bakarrik sortu zitekeen talde makarretan makarrena, eta Supagroupena, ahaztezinak eta urteko onenak baita ere. Supagroup hiru aldiz ikusteko aukera izan nuen, bi BCN (Razzmatazz 3 eta Apolo), eta hirugarrena Azkena Rocken, eta guztiak onak izanda ere, onena bigarrena izan zen, Barcelonako Apolon (Backyard Babiesekin). Alaskatik New Orleansera joandako indiar ileluze hauekin irribarre eta oihu egin genuen, AC/DC ren tradizio onenean.

            Eta bizirik dauden leiendetatik, Ike Turner Getxoko Blues Festibalean, Art Garfunkel Iruñeako Baluarten, Bill Wyman (ex-Rolling Stones) Donostiako Jazzaldian, eta urteko gertaerarik deigarrienean, Bob Dylan Donostiako Zurriolako hondartzan (83.000 pertsona). Bill Wymanena ezik (egoera fisiko txarrean), besteak oso gozagarriak, Ike Turnerren kitarraren magia eta Art Garfunkel aingeru ahotsaz (bere 11urteko semearekin atera zen kanta batzuetan). Bob Dylanen gaur egungo aktuazioak badakigu nolakoak diren: kantak bere erara moldatzen ditu, kalitate oso ona eskainiz, baina asotan kantak errekonozitzea oso zaila da, oso aldatuak bait daude. Barcelonako Palau Sant Jordin The Eaglesak 3 orduz alaitu gintuzten.

            Eta dezepzioei dagokionez, Within Temptationen pop gotiko inofentsiboa, Helloween, UFO eta Deftones.

 

            EUSKAL TALDEAK

 1.- Niko Etxart eta Hapa-Hapa   Bonberenea (Tolosa)

 2.- Barricada –akustikoa-    Antzoki Zaharra (Donostia)

 3.- Su Ta Gar                        Piku Rock (Irurtzun)

 4.- Lendakaris Muertos       Gaztetxea (Ibarra)

 5.- Señor No                        Santana 27 (Bilbo)

 6.- Benito Lertxundi                   Kiroldegia (Hernani)

 7.- Eperra emanaldia                   Antiguoko jaiak (Donostia), Koldo Mitxelana (Donostia)

 8.- Doctor Deseo            Kafe Antzokia (Bilbo)

 9.- Arima Beltza             Plateruena Antzokia (Durango)

10.- Potemkin                        Pilotalkua (Amoroto)

 

            Beste kontzertu aipagarri batzu: Nuevo Catecismo Católico, Gatibu, S.A., Kuraia, Anje Duhalde, Stupenda Jones, Ruper Ordorika, Anari, Pil-Pil taldea, UEK.

            Angeles del Infierno (Metalway Fest.), Mikel Laboa (Bob Dylanekin), Pikutara, Etsaiak, Mikel Markez (Pako Aristirekin).

 

            ESTATU ESPAINIARRA

 1.- Skunk D.F.                        Totem Aretoa (Atarrabia)

 2.- Uzzhuaïa                            Azkena Rock Festival

 3.- Lluís Llach             Auditorio (Barañain) eta Bastero (Andoain)

 4.- Sex Museum                       Sala Bocaboca (Iruñea)

 5.- Loquillo y Trogloditas              Pasealekua (Gernika) Jaixek

 6.- Mamá Ladilla              Benta (Hondarribia) Jaiak

 7.- Barón Rojo                        Metalway Festival

 8.- Medina Azahara                       Kafe Antzokia (Bilbo)

 9.- Ñu                                     Totem Aretoa (Atarrabia)

10.-Burning                              Totem Aretoa (Atarrabia)   

                       

            + Saratoga (BCN.Razzmatazz2 eta Bilbo.Kafe Antzokixe), Joan Manuel Serrat (Kursaal, Donostia).

            80.hamarkadako bi protagonista: Los Rebeldes (Gaztelu Plaza, Iruñea) eta Germán Coppini (Artium, Gasteiz).

 

            Honarte 2006 honetako errepasoa. Hurrengo batean euskal talde eta espainiarrenak komentatuko ditut.

            Bidali itzazue zuen iritziak, eta zuentzat urteko kontzertuak izan direnak!! Gora euskal rock and rolla eta NIKO ETXART!! “Aspaldian ez nüla gogo hünez kantatü/ kantatzea hitz okerra, nahiago dut oihuzkatü”!!!!   

                                                                                                   URKO ANSA.