POETA BIZIEN KLUBA

Brno, 2008ko azaroaren 18a

A… maitea:

Zer moduz zaude?

2002ko eguberrietan aitaren batean oroitu nintzen zuk niri errandakoa gauero otoitz egin nezan badaezpada zer gerta ere, eta batez ere zoriontsu izan nendin  eskaria egin zenidan. Ez dakit zure eskaria bete dudan... baina nigatik egon lasai, neure bidean noa, beti aitzina… zuk erraten zenidan bezala, aita, nigatik lasai egon, baina nahi duzunean badakizu non nagoen…

Hostoak negar tanten modura erortzen diren garaiotan, malkoek egindako bideetan oroimina datorkit, eta udazkeneko zuhaitzak bezalaxe ni ere biluzten naiz hotz dardarez teilatu hormatuak begien bistan. Hosto ximel batzuk erori zaizkit, baina oroitzapenek eusten diote enborrari. Oroitzapenek eusten naute.

Agur erran genion elkarri duela sei urte, baina nik ez nizun agur erran nahi eta biharamunean besarkatuko zintudala amets egin nuen gauean. Zuk bai, zuk agur erran zenidan eta erran zoriontsu izan nendin, arren… saiatu naiz, aita, baina hain sentitu naiz bakarrik! badakit amak nik bezainbeste edo gehiago sentitu izanen duela zure hutsunea, baina beti iruditu izan zait berak laguntza gehiago izan duela eta horregatik, egia erran, berarengandik urrundu egin naiz.

Zoriontsu izan, Ainarita!

Eta saiatu naiz, baina mina handiagoa izan da maitasuna baino, eta min horrek maite ditudanengandik urrunarazi egin dit, ezkutu bat paratu baitut ni eta bertzeen artean. Hutsunea. Akastuna izan naiz eta beharbada min eman diet bertzeei, baina min handiena nik hartu dut.

Hutsunea handia dut barnean eta huts horrek toki handia hartzen du oraindik ere neure bizitzan... zu gabe ez, ezta zurekin ere... baina aitzina segituko dut neure bidean, lasai. Bizitzak ere ezusteko atseginak ematen baititu noizean behin eta horiek probexten saiatuko naiz. Izan ere, duela hiru urte udaren azkenak ezusteko atsegin bat ekarri baitzidan neure bizitzara eta maitemindu nintzen. Ordura arte zure aurpegia ikusten nuen gauero ilargiaren alde agerian, eta geroztik bertze baten aurpegia ikusten dut, zeurea ilargiaren alde ezkutuan gelditu delarik, nire zori(on eta txar)aren zelatari… berak ere agur erran dit, zuk bezala, eta zoriontsu izateko opa. Biok aunitz maite zaituztet eta kasu egiten saiatuko naiz, zuek segi lasai zuen bidean, ni neurean noa, beti aitzina, baina nahi duzuenean itzuli.

Agur erran genion elkarri, bai, baina agur hori ez zen betirako izan, betiko oroitzea baizik Oroitzea, beharbada, noizbait elkar ikusiko dugula eta ez badugu elkar ikusiko ere noizbait elkar ikusiko dugun itxaropenaz biziko naiz zoriontsu. Ez zaitut ikusten, baina bai sentitzen: kanpoan hotz delarik, halako berotasun batek inguratzen nau zuk errandakoaz oroitzen naizen bakoitzean… “badakizue beti bihotzean eramanen zaituztedala… aurtengo negua lehenago heldu zait, ez dut hil nahi!”. Denok hil behar eta inork ez nahi, hau bizi tristea!

Baina beti bizi zara, aita, beti zaude neuregan, lur honetan. Hiruretan hogeita bortz urte bete zenituen lur triste honetan, negua heldu zitzaizun biziberriturik. Hala ote?

 

Bakarrik omen nago, baina ez naiz  bakarrik sentitzen.

Zein ederra den bakardadea
zurekin eta zugabe
Zein ederra den gezurrak sinistea
hondar gaineko ametsetan
Hondartza honetan
ezagutu zintudan
bide artean,
bideen artean.
Zein ederra den
hondartzako olatuak agertzen eta desagertzen direnean
bihotzaren arteketan sartzen da gatza...
...zergatik joan ote zinen bakarrik ni gabe
neure buruari galdezka
utzi ninduzun bakarrik
udako oroitzapenekin
eta neure bihotzaren zati batekin:
zergatik?
Erantzuna airean dabil,
seguraski neure barnean,
baina nik ez dut ulertzen ahal,
eta bihotzean zuk utzitako zuloa
zurekin betetzen ari naiz
zuk behin hartutako bihotz zatiaren tokia
zure oroitzapenez betetzen ari naiz
taupaka segi dezan:
zergatik?
erantzunik gabeko eskutitzak...

EGIDAZU TOKI BAT

Egidazu toki bat
zure barren-barrenean
eta oztopatzen badizut
ez badut ezertarako balio
zurbilduko naiz
mututuko naiz
bizitzarik gabe
ahantzi ez nazazun.

Egidazu toki bat
zure bihotzaren sakonean
besarka zaitzadan
eta negar egiten baduzu
erotuko naiz
erabat clown eta hatsegin izango naiz
irribarre egin dezazun.
Ez nuke nahi zu inoiz gaizki egoterik
ez eta zu inoiz hotz izaterik ere
eta bost axola dena,
zu izan ezik...

Egidazu toki bat
zure etorkizunean
nire oroitzapenak gutxienez
ez nituzke inoiz zanpatuko
ez eta nire airea itoko ere
zu ongi egon zaitezen.

Egidazu toki bat
zure larrialdietan
zure ausardietan
zure konfidantzan
eta ez naiz gehiago
urrunduko
ez naiz krudel izango
zu ele-eder izan zaitezen.
Zu aspertzea nahi dut
zu beldur izatea
zorigaitzaren zaporea ahaz dezazun nahi dut
maite zaitudalako.

Toki txiki bat hemen, orain
denbora urrats handitan pasatzen baita,
eta erabat berrituko naiz
edertuko naiz eta hori guztia
ni zurea izateko.

Eskerrak zuri
biziraun nuen itsaso zabalean,
eskerrak zuri
ikasi nuen benetan maitatzen.
Eskerrak zu ezagutu zintudan!
Bestela munduak irentsiko ninduen
munduko arazo guztiak neure eginez.
Eskerrak zurekin pasatako une guztiei,
horiei esker mundua zegoenik ere
ahazten bainuen,
eta denbora ez zen ezer neuretzat
baina munduarentzat...
...munduak biraka segitu zuen,
nahiz eta zurekin nengoenean
nik denbora betiko gelditu nahi izan
zure ondoan betiko egon ahal izateko.
Munduak biraka segitzen du
eta ni geldirik nago zorabiaturik
zure zain,
zurekin nengoenean bainintzen
benetan eta erabat zoriontsu
gainerako guztia ahaztarazten baitzenidan.
Eta orain egunero oroitzen naiz
"denbora-galtze" horiez guztiez,
orain egunero oroitzen naiz
zure irribarreaz eta begirada sakonaz,
orain badakit zer den zoriona:
egunero une horiek guztiak
zure irribarrearekin oroitzea
eta gauero une horiek guztiak
zure muxu-laztanekin oroitzea.
Eta nahiz eta agian zuretzat ni iragana izan
zu niretzat oraina zara
orain baitakit zoriontsu naizela
inor baino gehiago maite zaitudalako.

Ibaiko ilargia
milia bat baino zabalagoa,
egun batean
zeharkatzen zaitut
aspaldiko ameslari,
bihotz birrintzaile hori!
Edonora zoazela ere
zure bidean noa,
bi
noraezean
mundua ikusten
hainbeste mundu dago ikusteko!
Ortzadarraren amaieraren beraren atzetik goaz
bihurgunean itxaroten
neure ahabi-lagun hori
ibaiko ilargia eta ni...

Zu kapullo

            Ni ero

Ero eta bero

            Autentikoa ni

            Zu bakarra

Bakarra zara enetzat

Eroturik al nago?

Eroturik baino 

            zuganako maitasunak erakutsi dit

            bizitzaren zentzua,

            eta

            zure azaleko usainak eramaten nau bideetan galtzera.

Zure ahotsak oroitarazten dit

            bazarela norbait ene bizitzan.

Jada ez dago atzera bueltarik,

            eta ni ero,

                        Egunero,

                        zutaz oroitzen naiz,

                                   Gauero,

                                   zurekin amets egiten dut

                                   eta horrela gero eta gehiago,

                                                           gero eta sakonago,

                                                                       eta mingarriago

                                                                       zutaz enamoratzen naiz.

                                                                                  Gehiago.

Jada ez dago atzera bueltarik!

            Zu ezagutu zintudan egunean hasi baitzen

            neure HISTORIA idazten.

Ordurartekoa HISTORIAURREA besterik ez da izan,

            Idatzi gabeko historia xumea

                        ahozko historia edo

                                   urrutiko kondaira bat,

                                   gure bilobei kontatzeko moduko elezaharra.

Zu kapullo

            Ni ero,

                        Egunero,

                                   Goizero

hasierarik eta bukaerarik gabeko gure historia xume hau biziberritzen dudalako

                                   eta

                                   hala segitzeko ausardia dudalako.

Hostoak lurrera erortzen diren bezala,

Malkoek egindako bideetatik OROIMINA datorkit.

Oroitzapenek bide hori

Desegiten laguntzen didate,

Eta udazkeneko zuhaitzak bezalaxe,

Mila kolore nabarreko soinekoa janzten dut…

…hosto ximel batzuk erori,

Baina beste batzuek tinko eusten diote adarrari,

Zuhaitzari.

Agur erran genion elkarri,

Bidai hori hasi zenuenean,

Eta agurra ez zen betirako,

Betiko oroitzea baizik.

Oroitzea, bidai baten banantzearen ondoren,

Agian, elkar ikusiko dugula

Toki zoragarri batean,

Agian, ez badugu elkar ikusiko ere,

Noizbait ere elkartzeko itxaropenaz

Beti bizitzen,

ZORIONTSU!

Gora gu eta gutarrak!

Orain dela aste bat ene urtebetetze egunean...

...arrosak, ene lagunak esan dit:

-         ezer gutxi gara!

Egunsentian sortu naiz

ihintzez bataiatu naiz.

Zoriontsu ireki naiz

eta eguzki-errainuaz maitemindu.

Gauean itxi naiz,

zaharturik iratzarri naiz! 

Oso polita nintzen

Zure lorategiko lorerik ederrena, bai!

-         ezer gutxi gara!

esan dit gaur goizean arrosak,

ene lagunak.

Burumakur ikusten nauzu

Eta ni amiltzen naizela sentitzen naiz,

Erortzen naizela.

Ene bihotza ia biluzik dago

Oina lokatzetan dut

Jadanik ez naiz ezer

Norbait izango ote naiz? 

Atzo miretsi ninduzun

Bihar hauts izango naiz betiko

Gaur ezer gutxi garela esan dit arrosak,

Ene lagunak.

Ilargiak bart ene laguna zahartu du

Nik, gauetan

Ametsetan

Bere arima dantzan distiratsu ikusi dut. 

Han begien bistan ikusi nuen

Irribarre egin zidala,

Sinesten dut sinetsi dezakedana

Nik itxaropena behar dut

Bestela ez naiz ezer

Norbait izango al naiz?

-         ezer gutxi gara!

esan dit gaur goizean arrosak

Ene lagunak. 

Burumakur ikusten nauzu

Eta ni amiltzen naizela sentitzen naiz

Erortzen.

Ene bihotza ia biluzik dago

Oina lokatzetan dut

Jadanik ez naiz ezer

Norbait izango ote naiz?

Atzo miretsi ninduzun

Bihar hauts izango naiz betiko

Gaur arantzadun arrosa bat naiz

Baina ez zaitut mindu nahi,

Leun laztandu nahi zaitut.

HATSA hartu dut
eta poesia bota

Hatsa hartu dut
Eta HITSA dut bihotza
Tantaz tanta barnetik elekatu naiz
Samaldan etorri zait kanpotik HOTSA
Ainara ahizpen antzera noa hegoaldetik
iparraren bila orain HUTSA baitut arima.