Enrique Buenaventura Cali-ko taberna batean rona edaten ari zelarik, ezezagun bat hubildu zitzaion mahaira. Gizonak, apal, bere burua aurkeztu zuen, igeltseroa zela eta mesedea eskatu nahi ziola enbarazu handia ez bazen; barkatzeko atrebentzia.
-Eskutitz bat idatz diezadazun nahi dut. Maitasun eskutitz bat.
-Nik?
-Esan didate zuk ahal duzula.
Enrique ez zen horretan aditua, baina bularra puztu zuen. Igeltseroak argitu nahi izan zuen bera ez zela alfabetatugabea:
-Nik idatzi ahal dut, badakit idazten, baina horrelako eskutitz bat ez, ez dakit.
-Eta norentzat da eskutitza?
-E…emakume batentzat…
-Eta zuk, zer esan nahi diozu?
-Baneki, ez nintzen zugana etorriko.
Enriquek buruan hazka egin zuen.
Gau horretan bertan ekin zion lanari.
Biharamunean igeltseroak eskutitza irakurri zuen.
-Horixe! –esan zuen, begiak diz-diz- Horixe bera! Baina nik ez nekien hori esan nahi nuela.
Denboraren ahoak Eduardo Galeanoren testuak dira, Bocas del tiempo liburutik hartu eta ahal bezala itzuli ditudanak.
Idatzi artikulu bat