Baga, biga, bloga!

Sarri damutu naiz Fisika ikasi ez izanaz. Tira, damutu bai, baina modu pixka bat artifizial batez; izan ere, orain ere ez nuke aukeratuko ikasketa moduan: asko ikasi behar da eta argi daukat ni, edozer bainoago, alperra naizela, zer egingo zaio. Dena dela, interes handiz jarraitu dut beti Fisika, Astronomia eta antzekoen ingurua; izan ere, Fisikaren mugetan sortzen baitira aspaldian bizitza askotan zentzugabe honen zentzuari buruzko –badakizue: nortzuk gara? nondik gatoz? noiz jubilatuko naiz? -  hipotesi harrigarri asko eta asko. Horietako batek dio balitekeela egotea ez unibertso bakarra baizik eta unibertso kopuru infinitu bat. Harrigarriki, unibertso horiek guztiak batera jaioak izango lirateke, Big Bang (*) urruti hartan eta denak batera existuko lirateke orain (baldin eta oraina eta denbora existituko balira...). Kontua da, niri behintzat unibertso kopuru infinituaren hipotesi hau kontsolagarri zaidala. Erabat.

Infinituak horixe bera esan nahi du: infinitua. Gerta (ez) zitekeen guztia, gerta daitekeena eta ez daitekeena, inoiz bururatu zaiguna eta erokeriarik handiena gertatu direla, gertatzen ari direla eta gertatuko direla inoiz, inon: Halako unibertso batean euskaldunak penintsula osoa konkistatu dugu, beste batean ez zuten Euskaldunon Egunkaria itxiko, eta hurrengoan, akaso, euskaldunik ere ez dago (oraindik). Litekeena da unibertso bat zeinetan E=mc2 beteko ez den, edota beste bat non denbora atzeraka doan. Baina kontsolagarria zaidala esan dizuet; erabat kontsolagarri. Kopuru infinitu horren artean Fisika ikastea aukeratuko nuelako halako unibertsoan, edota bizitza honetan oker aukeratu dudan bakoitzeko, aukera zuzena hartu dudalako hainbeste aldiz beste horrenbeste unibertsotan... Beraz, infinitu aldiz asmatu egin dut ataka zailean aurkitu naizen guztietan. Ez dago gaizki.

Baina kontsolagarri bezain, kezkagarri ere bazait; izan ere, unibertso kopuru infinitu horretan hainbeste eta hainbeste unibertsotan ni ez naiz jaio, ez naiz existitzen, ez naiz existituko. Eta ez dago eskubiderik, zer nahi duzue esatea.

(*) Ez konfunditu gero Big Bang eta Gang Bang, ez baitira gauza bera, ez direnez.

Txabola bat basoan.  

  Arratsalde luzea. 

    Bi ume pozik.  

Poztu gaitezen, hau da egun alaia! Bero da, azkenik, aleluia! Hego haizea, sargoria eta “gaueko” bederatzietan ere oraindik egun argiz. Oihalak atzeraka larruazalaren eguzki eta aire goseak bultzatuta. Ageriko azalaren azalera biderkatuta ikusten dugu eguzkiaren beilegiaren bila. Azala ikusten dugu begiratzen dugulako, jakina. Hau po-poza, hau po-poz handia! Egun alaiak datoz; uda argi, bero eta izerditsua. Ahaztu berogailua; utikan berokiak, mahuka luzeak, pikatzen duten artilezko jertse lodiak. Aska ditzagun besoak, bernak, tirrinak... Gora bihotzak! Gora izerdi koipetsua! Gora Euskalarrua askatuta! Gora!

Eta eskoteak, lagunok; eta eskoteak...

Esan zuen poetak:

E' un mondo difficile
e vita intensa
felicita' a momenti
e futuro incerto
il fuoco e l'acqua
con certa calma
serata di vento
e nostra piccola vita
e nostro grande cuore

Nostra piccola vita   hau   felicita' a momenti - ren bila ibiltzea da; topatuz gero, beraz: aprobetxatu!

Nire txakurra ez zen nahasten
Nire txakurrak maite bazintuen maite zintuen
Eta
gorrotatzen bazintuen gorrotatu egiten zintuen.

Nire txakurra ez zen nahasten
Ezin zintuen gorrotatu eta maite aldi berean.

Nire txakurra ez zen nahasten
Nire txakurak beti nahi zuen nirekin
Eta
nik berarekin nahi ez banuen tristetu egiten zen.

Nire txakurra ez zen nahasten
Salbu eta beste norbaitek janaria eskeintzen bazion.

 


Nire txakurra ez zen nahasten
Nire txakurra etxekoa zen, gu etxekoak ginen.
Eta kito.
Besteak kanpokoak ziren.

Nire txakurra ez zen nahasten
Ez zeukan identitate arazorik.

Nire txakurra ez zen nahasten.
Nire txakurrak ez zekien bizitza laburra dela.
Baina
jakin izan balu bezala jokatzen zuen beti.

Nire txakurra ez zen nahasten.
Ez zen nahasten.

Amaitu da historia, arrazoi zuen Fukuyama hark. Gaur egun –cautivo y desarmado el ejercito rojo- herritarrek presidente jartzen dute beren botuekin kartera eta kartera barrukoa lapurtuko diena. Burutik behera kaka egingo dien berbera jartzen dute herritarrek presidente gaur egun, historia amaitu denean. Kapitalismoa azken bataila irabazten ari den honetan.  Porco mondo!

Post Scriptum: Birziklapen, berrerabilpen eta plagioaren aldeko naizenez, aspaldiko mezu bat berreskuratu dut neure-neuronen atsedenerako.

1.- Gora Errepublika!

2.- Egun bat beranduago baina zorionak gure poetarik poetenari, han izanik hemen ere baden horri, mende erdia bete zuelako atzoko egunez. Eta segi dezala dagoen leku horretan, hemen ez baita giro.

3.- Eta Jainkoak erabaki badu Hamar t’erdietan dela bere disko berriaren izenburua, nortzuk dira morroi hauek esateko hamar ETA erdietan idatzi behar dela, ein? Horixe bakarrik behar genuen!  Errespetu pixka bat, hombre!

4.- Eta hainbeste fribolitateren ostean, albiste benetan garrantzitsua: Heldu da kukua. Eta dirua nuen poltsikoan...

                        Lehen abantaila: Zure egoa ez dago arriskuan. Esan egiten da, eta agian arrazoi pitin batez, ez dagoela blogari baten egoa baino gauza handiagorik. Ez duzu arriskurik euskal blogaria bazara. Digg-en jendearen 3.000 botu lor ditzakezu egun bakar batean eta 8.000 astean; meneame-n 800 aldiz astindu lezakete irakurleek zure mezua; gure zabaldu-n, ordea, 40 zabaltze arrakastatzat jo dezakezu, eta berrogei irakurleren aldeko bozka txakurraren eztula ez bada ere, ez da –ados egongo zarete- inoren egoa neurrigabe puzteko modukoa.

                        Bigarren abantaila: Astean ez bada, hamabostean behin aurkituko duzu Euzkal Errian Euzkaras-erako moduko argazkiren bat. Eta eskura ez baduzu, hartu telefonoa eta irten kalera: klik! Gero, mezua apur bat jantzi: euskararen aurkako eraso barkaezina, lotsagarria... eta baduzu aste honetako post-a. Honekin hurrengo astera arte iraun dezakezu; aste horretan egongo da euskal blogosferian -zoritxarrez- injustiziaren baten aurreko jarrera irmoa agertzeko deia: free-ezdakitzer edo notimefor-badakitnor-ren bat eta -voilà!- bigarren mezua ere dohainik atera zaizu, neuronarik batere gastatu gabe: pagotxa! Adi bazaude, astean behin elika dezakezu bloga honela.

                        Hirugarrena: Ez dago trollik, ez bada –eta oso maila apalean- Sustatun edo zenbait blogari “labeldun”en (*) blogetan.

                        Laugarrena: Erantzunen kalitatea. Benitok dioen moduan blogari guztiok negar egiten dugu (ezkutuan eta bakarka, hori bai) erantzunik ez daukagunean. Laster ohitzen gara baina, euskal blogosferan lurkerrak baitira nagusi; erantzun gutxi, oso gutxi. Dena dela horrela nahiago, ikusi besterik ez dago espainolezko blogetan nagusitzen den erantzun mota: muy buen post, genial!, vaya peazo de blog el tuyo, desde hoy lo visitaré siempre, tio... eta horrela. Erantzunen kalitatea askoz maila gorenekoa da euskal blogetan, berton erraz frogatu dezakezuenez ;-)

Hainbeste abantaila eta gero, ez dakidana da zeri itxaroten ari zaren bloga zabaltzeko... (**)

(*) Ez, ez eta ez; ez dut izenik emango.

(**) Oraindik ez baduzu.

Eduard Punseten irakurri beharreko liburu honetatik, aipu bat...

“Existen muchos más circuitos celulares que van desde la amígdala, gestora de las emociones, hacia el córtex prefrontal —responsable en mayor medida de las capacidades de razonar y planificar—, que al revés. Según Joseph Ledoux, las conexiones neuronales que van del córtex hacia la parte inferior de la amígdala están menos desarrolladas que en sentido contrario. De manera que las pasiones ejercen una influencia mayor sobre la morada de la razón que viceversa. Una vez se ha enchufado la emoción, resulta muy difícil desenchufarla mediante el pensamiento lógico. Por eso es tan complejo controlar nuestras emociones. Las admoniciones de «no fumes», «no te drogues», «no bebas demasiado» recorren un camino vecinal y tortuoso, mientras que los impulsos en busca de tabaco, bebida u otras drogas circulan por autopistas muy bien señalizadas.”

...pasa den asteburua laburbiltzen duena...