opus nigrum

Globalizazioa omen bizitzea tokatu zaigun garai honen izena. Izena eta izana, globaltasun horren atzaparrak gero eta gune gehiagotara iristen baitira: gure erropetatik hasi eta harremanetan jartzeko erabiltzen ditugun baliabideetaraino, denak darama globaltasunaren zigilua. Elkarrengandik gero eta urrunago bizi gara, garraiobide modernoak globalizazioaren tresna ugarietako bat baitira.

Egia esan, globalizazioaz hitz egitea ez dut batere atsegin, baina egin beharrean nago, lagunak urruntzen ari baitzaizkit. Batzuk Bartzelonara, besteak Goteborgera (Suezia), bakoitza bere bidea urratzen hasi da jada. Kuadrilako ardi-galduak, bitartean, Euskal Herrian zehar barreiatu gara, gure amaren altzotik ihes egiteko beldurrez edo hainbeste maite dugun iragan hori ahazteko penaz. Ez dakit zergatik batzuk hemen geratu garen eta besteak apur bat aldendu diren eta, egia esan, ez nahiz horrelakoak aztertzera sartuko.

Hainbat gauzagatik arratsalde berezia izan da gaurkoa, eta burura etorri zaizkit lagun horiek. Beharbada, Ben Harperren abesti horiek izango ziren, baina beraiekin hitz egiteko gogoa sentitu dut, malenkoniatsu jarri nahiz. Askotan, gustatuko litzaidake gauzak haurtzaroan bezain sinpleak izatea: plazara joan eta zapatilak futbolean jolasten hautsi, edo elkarri urez betetako globoak bota, amaren txilioekin erretiratzeko ordua heldu arte. Orain, ordea, plaza hutsik dago, eta elkarri urez betetako globoak botatzen hastea absurdua litzake.