antzezlan okadagarria

Nere  urratsak  gero  eta  harinagoak  egiten  ziran; nere  zangokada  gero  eta  handiagoa; nere  bihotza  bizkortu  egiten zan  etxebizitzara  hurbiltzen  nintzen  einean. Eraikuntza  ikusterakoan  arnasa  etentzen  zitzaidan. Gero  eta  nekatuago  sentitzen  nintzan. Zegoeneko, zapatak  arrastaka  neramatzan; gorbatak  zama  estutzen  zidan. Ez  zegoen  atzera  egiterik.

Oinakada  bakarra  falta  zitzaidan  atearekin  topo  egiteko. Ate  aurrean  nengoen  baina  ezin  nezakeen  eskurik  mugitu; nere  ahoak  ezin  zezakeen  mugimendurik  artikulatu. Segundu  bakar  batzuk izan  arren, bazirudien  urteak  neramatzala  ateari  begira. Baina, azkenik, jotzeko  asmoz  eskua  altzatu  nuenerako, atea  motelki  ireki  zan. Orduantxe  agertu  zan  bera; zerutar  irrifardun  aingeru  bat. Gorputza  izkutatzen  zuen  jaka  erraldoi  batez  jantzirik  begiratu  ninduan, eta  gure  begiradak  gurutzatu  ziran. Irri  geldo  batek, keinu   batez  lagundurik, sarrarazi  ninduan. Mugimendu  goxo  batez, lurrera  begira, soberan  nuen  arropa  guztia  hartu  zuen  behin  atea  zeharkatu  nuenean. Bakarrik  omen  zegoen  etxe  erraldoi  hartan.

—    Non  dago  Juan? — galdetu  nion  totelduz.

— Nahiago  izan  du  beste  lekuren  batean  egotea. — erantzun  zidan  begirada  jeisten  zuelarik. Nik  ez  nekien  zer  esan. — Has  gintezke  zuk  nahi  duzunean. — zuzendu  zitzaidan  oraindik  ere  begirada  altzatu  gabe.

Galdurik  nengoen. Ez  nuen  aurkitzen  inolako  erantzunik. Buruarekin  mugimendu  lotsati  eta  nahasi  bat  egin  nuen  bere  erreakzioa  ikustearren. Goiko  pisura  abiatzen  zela  ikusirik  bere  atzekaldean  jarri  nintzen  hoztasun  hura  ahalik  eta  azkarren  galdu  ahal izateko. Eskailerak  gora  igotzen  zen  einean  jaka  erraldoiak  izkutatzen  zuen  ipurdi  miresgarri  hura  begiratzen  nuen. Ipurmasail  borobilen  mugimendu  galdua  antzeman  nezakeen  hala  ere. Irrikitan  nengoen. Niretzako  nahi  nituen  borobiltasun  malgu  haiek  tarteka  koxkatxoren  bat  emateko. Eskailera  amaitu  zan, azkenik. Behin  goian  zegoelarik, begiradatxo  bat  bota  zuen  atzera, eta  han  jarraitzen  nuela  ikusterakoan  aurrera  egin  zuen. Arraro  xamar  sentitzen  nintzan. Logelako atea  ireki  zuen, nire  ametsetako  mundua  zabaltzen  zuelarik. Behin  barnean, buelta  eman  zuen  ilea  uhinduz, eta  horrelaxe  esan  zidan:

— Zure  etxean  zaude. Zerbait  hartu  eroso  jartzen  naizen  bitartean. — buruarekin  baietza  ematen  niolarik  logela  utzi  zuen  momentu  batez.

Bakarrik  sentitu  nintzan  bapatean. Inoiz  baino  gehiago. Eta  orduan  zer? Etortzen  zenerako  biluzik  egon  behar  nuen  egoera  erraztearren. Nere  lehenengo  aldia  bailitzan, kontu  handiz  erantsi  nuen  arropa, ahalik  eta  azkarren. Behin  kaltzontzillotan  geratu  nintzenean, ohera  sartu  nintzen. Baina, barregarri  sentitu  nintzen. Larru  gorritan geratzea  erabaki  nuen, kokotzeraino  estalirik, izaren  usain  goxo  hartan  murgildurik. Ez  zegoen  atzera  egiterik. Nere  ametsetako  bat  betetzear  zegoen, baina ez  nik  amestu  nuen  moduan. Nire  lagun min  batekin  oheratuta;  Juan  nire  lagun  minaren  emaztearekin  oheratuta. Ez  nuen  horrelakorik  espero. Baina, baietza  eman  behar  nien, halabeharrez. Bizitza  madarikatua!! Zein  maltxurra  den  zori  madarikatua!! Bizitza  osoa  emakume  eder  honen  keinu  baten  zain, eta  guztia  galduta  zegoenean, nigana  dator. Baina, betiere  atsekabea  eta  etsipenaren  eskutik  helduta. Nigandik  gauza  bakarra  baino  ez  zuen  nahi: hazia. Nere  hazia. Besterik  ez.  Juanek  ezin  zion  nik  eskeintzen  niona  eman. Ezin  nuen  ezetzik  eman. Nere  lagun minak  laguntzen  nituen  eta  betiko  ametsa  betetzen  nuen. Ez  dakit, izan  ere, bi  arrazoi  hauetatik  zeinek  bultzarazi  ninduan  eskeintza  hau  onartzera. Buruhausteak  alde  batera  utzi  behar  nituen; bere  ohean  nengoen, biluzik. Nirea  izango  zan.

Azkenik, logela  eta  komuna  komunikatzen  zituen  atea  ireki  zuen  komunetik  argi  izpiren  bat  sartzen  zelarik. Tarte  txiki  hartatik  beso  bat  atera  zuen  logelako  argiaren  tonua  jeitsi  zuelarik. Iluntasuna  logelaz  jabetu  zenean  irten  zen. Atetik  ohera  zegoen tarte  hartan, setazko  kamisoi  baten  azpian, gorputz  eder  eta  lirain  bat  antzemateko  aukera  izan  nuen. Ohean  sartu  zen  kontu  handiz  nire  gorputza  ikutzearen  beldurrarekin. Bere  presentzia  nabaritu  nuen. Behin  biak  ohean  geundenean, isiltasunarekin  apurtu  zuen.

— Egin  ezazu  ahalik  eta  azkarren, arren; eskertuko  nizuke. — esan  zidan  dardara  batean.

— Baina, min  pittin  bat  jasango  duzu  azkar  egiten  badugu. Ez  al  duzu  uste? — erantzun  nion  sasiamets  hura  luzatzeko  asmoarekin.

— Arren...

Ez  zegoen  inolako  alternatibarik.  Etsanda  harri  eginda  zegoelarik, nere  gorputza  laztantzen  hasi  nintzen. Ezin  nuen  bere  aldetik  ezer  itxaron. Isiltasun  bortitz  hartan  intziri  batek  habarrotsa  zirudien. Behin  nere  gorputzeko  odol  guztia  puntu  bakar  baten  batu  zenean, eta  potrazalaren  mugimendua  nabaritu  nuenean, jakinarazi  nion. Nire  keinuari  jarraitu  zion  berak  zeraman  azkenengo  arropa  erantziaz. Biak  biluzik... eta  ni  puntu  puntuan. Ohe  erdira  hurbiltzen  hasi  zen  bultzada  txikiak  emanez. Kontu  handiz  bere  gainean  jarri  nintzen  aurpegiak  ahalik  eta  urrunen  mantenduaz. Liztu  pixkatxo  bat  hartu  nuen  nere  hatzamarrekin  nere  zakila  buztitzeko  asmotan. Behin  egina, sarketa  baino  ez  zitzaigun  geratzen. Ahaleginak  egin  nituen, baina  lehenengo  saiakerak  ez  zuen  arrakastarik  izan. Bigarren  saiakeran  berak  ohartarazi  ninduan  garrazi  txiki  baten  bitartez. Ez  zegoen  nola  egiterik. Ez  zegoen  nola  sartzerik. Harresi  hura  gaindiezina  zen. Amaitutzat  eman  nuen  bidaia  eta  nere  gorputza  erortzen  utzi  nuen  ohearen  eskuineko  aldera. Bideren  bat  bilatu  behar  nuen, halabeharrez. Estimulazioa  baino  ez  zitzaidan  geratzen, baina  zer  pentsatuko  zuen  berak? Eta  Juanek? Baina, bestalde, nik  horrelaxe  nahi  nuen, desiatzen  nuen. Ez  zegoen  aukera  hura  galtzerik. Hala  ere, ez  zegoen  batere  ondo. Ez  nuen  bere  itxaropenarekin  jolastu  behar. Ahalik  eta  hotzen  egin  behar  nuela  banekien, ezin  nuen  instintuen  atea  zabaldu, baina  gorputz  hark, biluzik, oihuka  deitzen  zidan. Denbora  aurrera  zihoan  eta  nik  ez  nuen  inolako  irtenbiderik. Fidela  izan  behar  nuen; Juani  promes  egin  nion, eta  berak  nigan  jarri  zuen  bere  konfidantza  guztia. Zegoeneko, argi  neukan  guzti  hura  mesede  bat  baino  ez  zela, baina  balantza  alde  batera  okertuta  zegoenean, bapatean, bere  eskua  jarri  zuen  gozoki  nere  hanka  gainean. Bere  hatzamar  txikitsuek  nere  azal  hotzitua  laztantzen  hasi  ziren, gutxinaka  nere  gorputzeko  puntu  baten  presio  handia  konzentratzen  zelarik. Horrela, nere  instintuei  bidea  irekiaz, nere  imaginazioaren  kateak  apurtu  nituen. Motelki  buelta  eman  nuen  nere  hanka  bere  hanken  gainean  jartzen  nuelarik. Nere  barrabilek  bere  azal  bero  eta  leuna  igurtzen  zuten  geldiro. Nere  eskua  behera  habiatu  zen  gutxinaka, sabeletik  behera. Segidan, bere  eskuin eskua  nabaritu  nuen  nere  eskuineko  hankan, honek, bereak  inmobilizatzen  zituelarik. Nere  ahoak  bere  zama  gozotasunez  esploratzen  zuen  einean, berak  eskua  jeisten  zuen  nere  ipurdia  ikutzera. Belarrira  heldu  nintzen; belarri  amestua  eta  desiratua. Mihiaz  laztandu  nuen  zirkuluak  marrazten  nituela. Hoztasun  beldurgarri  hura  desagertzear  zegoen. Bere  laztanak  gero  eta  gozoagoak  ziren, eta  honek  nere  bihotza  gehiago  bizkortzen  zuen. Gorputzak  dardarka  zeuden. Bazirudien  bere  bihotzeko  giltza  nere  eskuetan  zegoela; azkenik. Eskua, sabelean  egoteaz  asperturik, goruntza  hasi  zen  bide  arriskutsu  hartan. Bere  izaera aldatu  bazen ere, banekien  lurralde  hura  zeharo  arriskutsua  zela. Ez  zegoen  dudarik. Konturatu  nintzenerako  nere  eskuak  bere  bularretako  bat  inguratzen  zuen. Berak  nere  ipurmasailak. Gero  eta  gogorrago  heltzen  zizkidan, eta  nik  berdin  egiten  nion  bularretan. Gero  eta  azkarrago  arnasten  zuen. Bazirudien, azkenean, nere  altzoan  pozik  zegoela. Bere  gorputza  aktibatu  zen  guztiz  eta  hilzorian  zeuden  hankek  bizia  errekuperatu  zuten. Orduantxe, bueltak   eta  bueltak  eman  genituen. Bata  bestearen  atzean. Ezker  eskuin, gora  eta  behera. Olinpoan  nengoen, dudarik  gabe. Bere  gorputzak  beroa  erradiatzen  zidan, pasioa. Gure  gorputzak  sutan  zeuden  gure  hankatarteak  buztitzen  ziren  einean. Orduan, nere  jabe  bilakatu  zan. Nere  gainera  igo  zuen  eskuak  bularrean  jarri  zizkidalarik. Kaderekin  zirkuluak  marrazten  hasi  zen  nere  zakila  ardatza  zelarik. Aienen  artean  bere  bularrak  hartu  nituen  gogorki. Semena  atean  zegoen, baina  nolabait  irteera  hura  galerazi  beharrean  nengoen. Hura  zen  momentu  egokia. Arriskatu  behar  nuen, eta  jainkoen  ezti  hura  dastatu. Kaderei  heldu  eta  behera  arrastratu  nuen  nere  gorputza  nere  ahoa  bere  pubisaren  aurrean  geratu  arte. Fluxu  tantak  nere ahoan. Esku  biekin  ule  mordo  hura  kendu  nuen  klitoriaren  edertasuna  agerian  utziz. Behin  harrapatu  nuenean, gozotasunez  xurgatzeari  ekin  nion, bitartean, esku  biekin  bular  sendo  eta  gorrituak  heltzen  nituelarik. Bere  gozamena  antzeman  nezakeen. Bere  burua  hara  eta  hona  mugitzen  zen. Lehertzear  zegoen. Eskuekin  nere  burua  eztipotora  bultzarazten  zuen. Ezin  nuen  guzti  hura  sinetsi. Sinesgarria  benetan! Zoragarria! Gutxira, postura  aldatu  genuen. Baina  berak  ez  zuen  inolaz  ere  nahi. Mugimendu  bakar  batez, giro  azkar  baten, nere  zakila  bere  aho  aurrean  geratu  zan. Mihiarekin  jolasean  hasi  zen. Nik  klitoriarekin  berdin  egiten  nuen. Erritmoa  bizkortzen  zen  gutxinaka. Emozioak  gidaturik, ipurmasailak  heldu  nituen  eta  aginka  egiten  nion  tarteka. Bere  ahoak  nere  zakila  buztitzen  zuen  zeharo. Hura  zen  hezetasuna. Segundu  bakoitzean  intentsitateak  gora  egiten  zuen. Bere  aieneak  gero  eta  sarriago  entzuten nituen. Fluxuak  nere  aurpegian  gora  eta  behera  egiten  zuen. Egoeraz  jabetzeko  nahiak  handiak  ziren, baina  berriz  ere, nere  inertzia  erabili  zuen  berak  nahi  bezala  jartzeko. Gure  gorputzak  bat  ziren. Ez  nuen inolaz ere  amets  horretatik  esnatu  nahi. Bere  perfumea  usandu  nezakeen  nere  gorputzean zehar. Nere  infidelitate  guztiari  irteera  emateko  irrikitan  nengoen; nere  maltsurkeri  oretsu  eta  beroa. Ohe  gozoan  etsanda, nire  gainera  salto  egin zuen  nere  zakila  bere  alua  hezean  bortizki  sartzen  zuelarik. Mingarria; zoragarria. Zaldi  ero  baten  gainean  balego, ilea  mugiaraziz, zirkulu  perfektuak  marrazten  zituen  erritmo  aldaketen  artean. Nere  burmuinetik  zakileraino  zirrara  batek  bidaiatu  zuen, barrabiletan  erupzioan  sartzeko  kontzentrazio  bat  sortaraziz. "Animo!!", "harinago!!"... beroa... beroa; "goazen!!", "Baiiiiiii!!!". Nere  desira  guztia  azalaratu  nuen  azkenik. Baina, berak  ez  zuen oraindik  amaitu. Bere  klitoria  nere  zakilean  igurtzen  zuen, gora  eta  behera, marmarka  zehozer  esaten  zuelarik. "Ju...Ju...Ju...Juaannnn!!". Juan? Ezzzzz!! Nire  izena  Pedro  da, Pedrooo!!.

—    Alde  hemendik. Bukatu  duzu  dagoeneko  lana. — esan  zidan  gora  begira, behin  guztia  amaitu  zenean.

Segundo  bakar  batzuetan  galduta  aurkitu  nintzen  ohe  gainean. Behin  denbora  tarte  txiki  hori igaro  zenean  nire  arropa  hartu  nuen  eta  atetik  irten  nintzen  azkenengo  begiradatxo  bat  bota  eta  gero. Bera  ernalketarako  postura  on  egoki  baten  geratu  zen  begirada  bakar  bat  bota  gabe.

         Oinez  bueltatu  nintzen  etxera, euripean, bere  perfumea  usaintzen, galduta. Berehala  harturiko  erabaki  batek  nire  lagun  minari iruzur  egitera eta  bere  neskalagunaz  txortan  egitera  bultzatu  ninduan. Eta  orain, biek  nirea  den  seme  bat  daukate. Zer  lortu  nuen  nik  horrekin? Horixe  be  ez  nekien, eta  jarraitzen  dut  jakin  gabe. Nire  ametsa  egi  bilakatu  zelakoan  egon  nintzen; gau  batez  nirea  izan  zen. Bere  gorputza  nire  izan  zen, baina  ez  nekien, eta  ez  dut  sekulan  jakingo, bere  burmuina  eta  bihotza  nireak ote  ziren.

Ez  ditut  berriz  ikusi. Nire  semea  ez  ikustea  erabaki  nuen; Juanen  begiei  aurrez  ez  begiratzea  erabaki  nuen; bere  gorputza  berriz  ez  ikustea  erabaki  nuen; eta  horrela, bere  perfumearen usainaren  oroimenarekin  baino  ez  naiz  geratu.

Neguko  gau  triste  eta  goibel  hartan  telebistari  itsatsita  aurkitzen  nintzen. Etxeko  jende  guztia  lotan  zegoen, baina  nere  begiek  ez  zuten  isteko  nahirik, inola  ere  ez. Gauerdia  igaroa  zen  zegoeneko, eta  logurea  ez  zen  inolaz  ere  agertzen. Iluntasun  sakon  baten  barne  aurkitzen  nintzen, telebistak  nere  gorputza  pittin  bat  argitzen  zuelarik. Logureak  ez  zuen  aurpegirik  ematen, baina  telebistako  programazioak  ohera  bultzarazten  ninduen. Baina, bapatean, filme  zikin  hoietako  bat  hasi  zen  telebista  kate  arraroren  baten. Ni  adintsua  nintzen  hoietan  hasteko, baina  nere  gaztetasunean  ez  dut  sekula   horrelako  filmerik  ikusi, eta  intriga  pixkat  nuela  aitortu  beharrean  nago. Pelikula  aurrera  zihoan  einean  nere  "kapitaina"  gero  eta  lodiago  jartzen  zen, slip-etatik  irtetzerararte. Eskuekin  eserlekura  heldu  nintzen  urduritasuna  nire  jabe  bilakatzen  zelarik. Eta  emakumea  logelan...

         Nere  baitan  aspaldi  sentitzen  ez  nuen  zerbait  nuen. Telebista  amatatu  nuen  segidan, eta  airea  hartuz, pasillotik  barrena  emakumearengana  habiatu  nintzen. Isiltasunean,  atea  ireki  nuen  ahal izan  nuen  bezalaxe, emakumea  bapatean  ez  esnatzeko. Harrapaladan  tirantedun  barne  kamiseta  kendu  nuen  eta, slipa  eta  kaltzetinak  jantsita, ohe  barnera  sartu  nintzen. Izerdiaz  blai,  nere  emakumearen  gorputza  atzekaldetik  hartu  nuen, hertsiki  ere, nere  "kapitaina"ren  berotasuna  konprobatu  zezan. Lehenengo  zaplastekoak  ez  ninduen  kikildu, eta  horrexegaitik  bigarren  planera  jo  nuen. Kamisoiaren  behekaldetik  sartu  nuen  ezkerreko  eskua, eskuinarekin  ilea  laztantzen  niolarik. Titietara  heltzekotan  nintzela  bigarren  zaplastekoa heldu  zen, eta  honekin  batera, abentura  guztiaren  amaiera.

— Baina  zertan  zabilz  lodikote  alena? — galdetu  zidan  Isabelek  ohe  alboko  argia  pisten  zuelarik.

—   Baina  maitia... telebistan...

— Ze  telebista  eta  zer  demonio!? Ez al  zara  konturatzen  umeak  alboan  lotan  daudela? Oheratu  zaitez  behingoz, eta  kendu  kaltzetin  horiek, arren!

Eta  horretan  geratu  zen  pentsatuta  neukan  istorioa. Bi  zaplasteko  nahiko  ziran  guztia  ulertzeko. Ezkondu  aurretik  eta  lehenengo  urteetan  dena  zen  zoragarria, baina  azken  urteotan...  Sentitzen  nuen  nere  gorputz  asegabeak  behar  batzuk  bazituela, eta  nolabait  zerbait  egin  behar  nuela. Gau  hartan  buelta  ugari  eman  nizkion  buruari, baina  ez  nuen  erremediorik  aurkitu. Baina  esnatzerakoan, gozaltzera  jeiki  nintzenean, nere  bizitzak  180  graduko  bira  eman  zuen  zeharo. Egunero  bezalaxe, mahai  gaineko  egunkaria  hartu  nuen, eta  ezohikoa  zen  bezala, egunkari  osoa  irakurri  nuen. Eta  hara, bapatean, kirolen  aurretik  bazegoen  atal  bat, inoiz  kontutan  hartu  ez  dudan  atal   horietako  bat; Harremanak. Deabrua  gidaritzat izango banu  bezala, ziztu  bizian, irakurri  nuen  atal  osoa; hauxe  irakurtzen  harrapatzerik  ere  ez  nuen  inola  ere  nahi.  Hirukoteak, orgiak, sado-masokismoa... ez  nituen  gauza  guzti  haiek  ulertzen, baina  bapatean, amaitzear  nengoenean, iraganera  bueltarazi  ninduen  iragarkia  ikusi  nuen. Pelikulan  bezalaxe, iragarkiko  andraskoak  mozorro  jaia  ospatu  nahi  zuen, identitate gabeko  jaia, alegia. Horrek  asko  poztu  ninduen, izatez, oso  lotsatia  nahiz eta, eta  are  gehiago  honelako asuntoetan. Erabakita  zegoen  beraz. Gau  hartan  bertan  deituko  nuen.

Goiz  osoa  eman nuen  buruari  bueltaka. Behin eta  berriro  imaginatzen  nuen  mozorro festa  hura. Milaka  gauza  pentsatu  eta  imaginatu  nituen, eta  imaginatzen  nindoan  einean  gero  eta  gehiago  pozten  nintzen.

Gosaldu  ostean  lanera  habiatu  nintzen  egunkaria  besapean, nere  altxorrik presiatuena  balitz  bezala. Heldu  bezain  pronto  telefonoz  dei  egin  nion  andraskoari. Mugikor  bat  zen. Enpresaren  kontu  zela  suposatu  nuen.  Berarekin  elkarrizketan  hasi  berria  nintzenik  beldurra  sartu  zitzaidan, baina  zegoeneko  ez  zegoen  alde  egiterik. Aurrepausua  emanda  zegoen. Ez  zirudien  andraskoak  esperientzia  handirik  zuenik baina  horrela  nahiago  nuen. Elkarrizketa  laburra izan zen  benetan. Geratzeko aina  denbora  izan  genuen  behintzat. Geratuak  ginen  beraz, baina  nere  gorputzak  kikildurik  jarraitzen  zuen.

Egun  osoa  eman  nuen  gauan  pentsatzen, nere  kezkakizunetan, nere  beldurretan, nere  irriketan... mundu  berri eta  misteriotsu  hartan.

Eta  gaua  heldu  zen. Lana  amaitu  orduko  etxera  dei  egin nuen  aitzakiren  bat  jartzeko, baina  ez  nuen  arazo  handirik  nere  emaztearen  eguna bait  zen. Ostirala. Isabel  eta  bere  lagunen  eguna, txutxumutxuen  eguna. Egun  aproposa  zeharo  emaztea  berandu  helduko zen  eta.

Horrezkero, mozorro  dendara  habiatu  nintzen  emakume  alaiaren  etxera  joan  baino  lehen  telefonoz  alokatutako  mozorroaren  bila. Beldur  eta  lotsa  nere  gorputzean  nahastatzen  ziren  gero  eta  harinago, baina  ahal  izan  nuen  bezala, Batman-en  mozorroari  heldu  nion  eta  hitz  gutxi  batzuk  esan  eta  gero  neskatsaren  etxera  habiatu  nintzen  zuzenean. Baina, etxe  aurrera  heldu  orduko  lotsa  nere  jabe  bilakatu  zen  berriro  ere, era  bortitzean. Nola  eta  non  jantziko  nuen  mozorro  hura? Demonio! Nere  adinarekin  eta  Batman-ez  mozorrotuta  etxebizitza  batetik  zehar! Harrigarria  badirudi  ere, pelikuletan  bezala, igogailura  igo nintzen  eta  solairura  heltzekotan  nengoenean  "stop"a  sakatu  nuen. Zer  egingo  nuen  ba? Segundu  gutxiko  asuntoa  izan  zen. Berehala  jarri  zan  igogailua  funtzionamenduan, bere  barnean  Batman  heldu  bat  zegoelarik.

Azkenik, igogailua  galditu  zen; eta  ateak  motelki  ireki  ziren. Nere  sorpresarako  nere  aurrean  bikote  heldu  bat  zegoen  igogailua  itxaroten. Instintuki  burua  jeitsi  nuen  eta  korrikan  igogailutik  aldendu  nintzen  ahalik  eta  urrunen. Behin  agureak   desagertu  zirenean  neskatsaren  ate  aurrera  hurbildu  nintzen. Ordua  zen. Ez  zegoen  atzera  botatzerik.

Riiiiiiiinnng!! Irrikak  txirrinera  itsatsi  ninduen, eta  hatzamarra  kentzear  nengonean, bapatean, atea  ireki  zen. Nere  aurrean  emakume  galant  eta  eder  bat  agertu  zen. Mozorrotuta. Nere  buruan sartu izan  balitz  bezala, nere  pentsamenduak  irakurri  balitu, "Catwoman"en  mozorroa  zeraman  gainean. Batman  eta  Catwoman? Ufff! Lehertzear  nengoen. Fantasia  gehiegi  nere  gorputz  helduarentzat. Ez zen  neska  lirain eta  ponpos  horietako  bat. Emakume  heldu  eder  bat  zen  nonbait. Ez  zituen  inondik  inora  titimuturrak zerura  begira, ezta  ipurdi  gogorrik  antzeman zitekeenez, baina  larruzko  jantzi  edo  mozorro  hark  zerbait  zeukan. Erabat  estuturik  zegoen emakumea, aurpegia  ere  larruz  estalia, agerian  begi  marroiak  eta  melena  argia  uzten  zuelarik. Asko  erakartzen  ninduan  errealitatezko  gorputz  hark, benetan  desiratzen  nuen. Baina  ahoa  xiku-xiku  neukan.

— kaixo... zeu  zara  faustino, ezta? — galdetu  zidan  emakumeak  goxoki, ezpainak  astiro  eta sensualitatez  mugitzen zituelarik. Antzematen  zen  hura  ez  zela  bere  benetazko  ahotsa, benetako doinua. Baina  berdin  zitzaidan.

— Bai. Neu  naiz. — argi  zegoen  ni  nintzela, hemendik  ez  da  Batman  asko  ibiliko  eta. Baina  emakume  hari  edozer  gauza  baieztatuko  nioke.

— Sartu  zaitez  barrura  Batman — hitz  horiek  entzuterakoan  pentsatu  gabe  segidan sartu nintzen  irrikitan  baitnengoen. Eta  oraindik  ere  mozorroaz  lotsatuta  neure  burua  eskutatu  nahi  nuen  ahalik  eta  azkarren.

Hortik  aurrera  guztia  bakarrik  joaten  hasi  zen. Hitzik  ahozkatu  gabe, emakumeak  atea  itxi  egin zuen   ezkerreko  eskuan  zeraman  makiltxo  batekin  bere  iztarrean  kolpetxo  batzuk  ematen  zituelarik. Nere  kapa beltzak   dardarak  izkutatzen  zituen. Gela  baten  erdian  aurkitzen  nintzen  Batmanez  mozorroturik, nere  aurrekaldean  emakume  mozorrotu  bat  nuelarik. Ametsetan  edo? Ez. benetakoa  zen  guztia, eta  neu  nintzen  istoriaren  pertsonai  nagusietako bat.

Gutxinaka  neregana  hurbiltzen  hasi  zen, era  berean  neuk  atzera  egiten nuelarik. Baina  bera  gero  eta  harinago  hurbiltzen  zitzaidan  begi  disdiratsuekin begirada  maltsurrak  jaurtitzen  zizkidalarik. Atzera  egiten nuen, behinik  behin  ormaren  batekin  topo egin nuelarik. Azkenik, konturatu  gabe, logela  batera  heldu  ginen. Han  zegoen  bizitzan ikusi  dudan  oherik  handiena. Bapatean, mugimendu azkar  baten  nigana etorri  zen  eta  bultzadatxo  batez  ohera  bota  ninduen. Bihotza  lehertzear  neukan, eta  guzti  hura  okerrera zihoan  dudarik  gabe.

Etsanda  harriturik  nengoelarik, bere ezker  hanka igo  zuen  eta  nere  alboan, ohearen  gainean,  ezarri zuen  oina. Nere begi  aurrean  geratzen  zan  hanka  luze  hura. Larruz  estalia; disdiratsua. Ufff! Ezinean nenbilen.

Nere  aurrean jarraitzen  zuelarik, makiltxoaz  eta mihiaz  jolasten  hasi  zan. Eta  behin zurrupadatxo  batzuk  eman  zizkionean, nigana  hurbildu  zen, makurtzean  titien atal  handi  bat  agerian  gelditzen  zitzaiolarik. Titien  erdian  zegoen  kremailerari  begiratzen  nion  begirada  kendu  gabe  begietara  ezin  nuelako, eta  egia  esan, huraxe  jeitsi  nahi  nuelako  edertasun  hura  dastatzeko. Behin nere  gainean  jarri zenean  goxotasun  osoz hasi  zan zaman  musutxuak  ematen, eta  noizean  behin  mihiaz  laztanen bat  egiten. Hasiera  baten  kikilduta  nengoelarik, besoak  mugitu  ezinik  aurkitzen  nintzen, baina  musuak  ugariagoak  bihurtzen  ziren  einean, besoak indarra  hartzen  hasi  ziren  eta ipurdi  handitxo  hura  ikutzeko  gai  bilakatu  nintzan. Horrezkero, guztia  etorri  zan  jarraiean. Musuekin  batera, gorputz  guztia igurtzen  zidan  motelki. Bapatean, bere  eskuak  beruntz  habiatu  ziran. Zilborra  pasatu  zuten  eta  nere  txikitxoarengana  hurbiltzen  hasiak  ziren. Baina, behin  hura  harrapatu  zutenean, dena  gelditu  zen  momentu  batez. Ez zegoen  hura  mugitzerik, ezta  handitzerik. Nere  Kapitaina  hilda  zegoen. Ez  zuen  indarrik. Ene!!

—   Ez  zaitez  kezkatu  ene  Batman, honek  erremedio  erraza  dauka  eta.

Izugarrizko  konfidantza  eman  zidaten  entzundako  hitz  haiek. Baina  ez  nekien  zer  egingo  zuen  arazoa  konpontzeko, ideiaren  bat  banu  ere.

Andrea  nere  iztarren  gainean  jesarri  zen  momentu  txiki  batez. Nere  praka  estu  eta  beltzak  heldu  zituen  eta  goxotasun  handiz  jeisten  hasi  zen. Emakumea  beruntz  habiatzen  zan  gutxinaka  prakak  jeisten  zituen  einean, eta  konturatu  nintzenerako  nere  zakila  kilikatzen  zegoen. Bapatean  zirrararen  bat  igo  zitzaidan  bururaino  berriz  ere  taketara  jeisteko. Magiaren  poderioz  Kapitainak  bere  gogortasun  osoa  lortu  zuen. Esku  batez  heldu  zuen  gero  eta  zurrupada  sakonagoak  ematen  zituelarik, beste  eskuaz  sabela  laztantzen  zidalarik. Gorputz  hura  xurrupatzeko  nahia  nuen  baina  ezin  nintekeen  mugitu. Esku  biekin  heldu  zidan  kikirrioa  mihiaz   jolasten  hasteko. Zakilxorroa  gori-gori  zegoen, eztanda  egitear. Ahal izan  nuen  bezala  beragana  hurbildu  nintzen, eta  behin  lotsa  guztiak  desagertuta, nere  gainean  jesarrarazi  nuen  eta  motelki  kremailera  jeisten  hasi  nintzaion. Bajatzen  nuen  einean  agerian  azaltzen  hasi  ziren  bi  edertasun. Guztiz  kendu  nion  goiko  partea, zeraman  mozorroa  parte  bat  baino  ez  zen  eta. Gerrian  utzi  nion  goiko  partea  ahal izan  nuen  bezala, eta  behin  begietara  begiratu  nionean, bularren  artean  sartu  nintzen  burubelarri. Berak, goxotasun  handiz, esku  biekin  buruari  heldu  ninduan  bere  barnetik  soinuren  bat  irten  zitzaiolarik. Ditiak  musukatu  nizkion  goitik  behera, behetik  gora, nere  bizitzan  bularrik  ikusi  ez  banu  bezala. Segundu  batzuren  ostean, altzatu  egin  zen  ezer  esan  gabe  eta  jantzia  bertan  behera  bota  zuen  bere  edertasun  erreala agerian  utziz. Nik  bitartean  kapa  erantzi  nuen, gero  mozorro  osoa  kentzeko. Biluzik  geratu  ginan  biak, kareta  baino  ez  generamala. Ni  ohean  etsanda, eta  bera, nere  aurrekaldean  zutunik. Begiratzen  niolarik, bere  gorputza  ferekatzen  hasi  zen  nere  hankatartea  buztitzen  zelarik. Nere  kikirrio  buztia  eztanda  zorian  zegoen, inoiz  baino  gogor  eta  gorriago. Beragana  hurbildu  nintzen  eta  mugimendu  azkar  eta  gogor  batez  ohera  erakarri  nuen. Gorputz  hura  segundo  batez  begiratu  nuen, eta  segidan  mihiaren  puntaz osoki  igaro  nuen. Lehendabizi  lepotik, bitartean  eskuekin  gorputz  osoa  laztantzen  nuelarik, geroago  bularretara  heltzeko. Diti  bakar  baten  gelditu  nintzen. Ditimutur  larrosa   hura  zurrupatu  nuen  geldiro-geldiro  behin  eta  berriro. Zirkuluak  marraztu  nituen  mihiaz  soinu  goxoen  artean. Berak, bitartean, barrabilei  heldu  zion  sendo  eta  bortizki, baina  gustatzen  zitzaidan. Esku  bat  jeitsi  nuen  emakumearen  hankatartera  motelki  kilikaren  bat  eginaz. Kriston  hezetasuna  zegoen  han; guztiz  buztita. Elkarri musu  bat  eman  geniolarik, beheruntz  habiatu  nintzen  geldiro. Hatzamarrekin  ditimuturrak  heldu  nizkion  alura  heldu  nintzenerako. Motxina  zeharo  gorrituta  zegoen. Ileetatik  eman  nizkion  musu  batzuk  eztiki  ere, baina  segidan  hurbildu  nintzen  klitorialdera. Pottorroa  goitik  behera  zurrupatu  nuen  gero  eta  likidotxo  gehiago  jaurtikitzen  zuelarik. Ditimuturrak  inoiz  baino  handiagoak  eta  gogorrago  nabaritzen  nituen; potxorra  lehertzear. Prest  geunden. Momentu  batez  gelditu  nintzenean, harrapaladan  igo  zen  andra  eta  mugimendu  bortitz  batez  etsanarazi  ninduen  nere  gainean  jartzeko. Gogorki  nere  Kapitaina  bere  eztipotoan  barnearazi  zuen. Kriston  beroa  egiten  zuen  barruan. Ez  nekien  askoz  gehiago iraungo  nuen. Astirotxo  hasi  zen  hasiera  baten  gerriari  heltzen  niolarik, baina  behin  titi  bati  heldu  nionean, martxa  bizkortu  zuen  gure  oihu  eta  intzirien  artean. Esku  biak  nere  bularrean  jarri  zituen  indar  handia  eginaz, nik  neuk  esku  batekin  bular  bati  heltzen  niolarik  eta  besteaz  lepoa  laztantzen  niolarik. Kriston habiadura  zeraman, geldiezina, jarraituezina. Nere  urjauzia  heltzear  zegoen  eta  ezin  nuen  gehiago itzaron  bere  alua  asko  estutu  zuen  eta. Berea  ere  hurbil  zegoen, ez  zegoen  dudarik. Lepoan  neukan  eskuaren  hatzamar  lodia  ahoan  sartu  nion  bapatean, eta  berak  alua  estutzen  erantzun  zidan. Bero  eginda  geunden. Bularra  estutu  nion. Berak, habiada  bizkortu. Ni  ere  mugitzen  hasi  nintzen. Berak  alua  gehiago  estutu. Intziriak  hemen  eta  han. Hortxe  zetorren. Bai! Bai!! Baina, eztandaren  erdian, lehertze  haren  puntu  gorenean, begi  haiek  ikusteko  asmoz,  kareta  kendu  nion...

—   Isabel?!!

—   Bai  Faustino. Neu  naiz. 

Gizaki  orok  hilezkorra  izatea  bilatzen duenaren  susmo  txikia  daukat. shakespeare-k  esan  bezala, ume  orok  negar  egiten  du  mundu  honetara  datorrenean  jakin  badakielako  eroen  antzeztokia  baino  ez  dela. baina, bizitzaren  trenak  aurrera  egin  ahala  gure  oinak  gero  eta  sakonago  sartzen dira  eszenatokiaren  kartoizko  dekoratuan, zuhaitzen sustraiak  bezala. jaio  eta berehala ikasten  dugu  heriotzari  beldur  izaten, minari, beldurra  berari. bizitzaren  krudeltasuna  ezagutzen dugu, gizakiaren  ezaugarri  gizatiarregiak, baina  hala  ere  jarraitu  nahi  dugu  bizitzen. memoria  bihotzeraino  sartzen  zaigun  hiltzea  bezalakoxea  da; orainaren  pisua  handiegia  da  askotan  begiak  irekitzeko  ere. sentitzen  dugu  askotan  Atlasek  bezala  mundua  gure  besoetan  mantendu  behar  dugula, baina  ez  dugu  horrenbesteko  indarrik  gure  gogoan. gure  bizitzak  txanponak  dantzariak  bezala  erakusten  dizkigu  alde  ona  eta  txarra. zortearen  presoak  gara  baina  ez  dugu  presondegia  inolaz  ere  utzi  nahi. inmortalak  nahi  dugu  izan. ezaguna  nahi  horren  adibide  mitologikoak, elixirrak  etb. baina  ez  da  modu  bakarra. gorputzaren  usteltzeak  argi utzi  digu  ezinbesteak  inmortalitatea  fisikoki  behintzat  ezinezkoa  zaigula, behintzat  gorputz  berberean. orain, zenbatek  sinisten dute  berharagitzean, beste  gorputz  batean  bada  ere, horrela  ez  dugulako  ikusten  gure  bidaia  zentziugabea  izan  dela. eszeptikoagoak  direnak, zientifikoagoak  direnak  energiaren a lde  agertzen dira. gure  baitan  dagoen  energia  ase-ezina  denetik, transformatuko  denaren  susmoa. denaren  parte, betiko, izan  nahi  dute. beste  askok  beraien  memoria  bizirik  mantentzearekin  nahikoa  dute. bai  historian  sarraskiak  egiteagatik  edo  ekintza  heroikkoren  bat. beste  batzuek  ospe  goxoagoa  bilatzen  dute  beraien  izena  betiko  neoizko  argipean  dagoela  jakinik. Nietzschek  gizaki  bat  asmatu z uen, bere  alter  egoa, betiko  gurekin  egoteko. joan  behar  badugu  ere, beti  utzi  nahi  dugu  zerbait  mundu  honetan, gogoratzen  ez  dena  existitzen  ez  delako. horrexegatik  sentitu  nahi  dute  zentzu  batean  askok  seme-alabak  edukitzea. umeengan ikusi  nahi  dute  beraien  aurpegia, beraien keinuren  bat, eta  era  berean, gure  seme-alabek  seme-alaba  gehiego  eduki  ditzaten  kate  amaigabean. neuk  ere  inmortala izan  nahi  dut... orain... zein  da  aukeratu  behar  dudan  bidea?

Kolorezko  argiek  nere  gorputza  argitzen  zuten.

Iluntasuna  hautsiaz  disdiratzen  zuten  gu  guztion  gorputz  izerditsuek. Pistan, irrifar  eta  algaren  artean, gorputz  estutuak  batzen  ziren  nik  begiratzen  nituelarik. Ni, nere  bakardadean, barrara  itsatsita  aurkitzen  nintzen  larruzko  aulkitxo  baten  jesarrita  kubata  bat  eutsiaz. Nere  aurpegi  tristeak  hango armonia, poztasuna, apurtzen  zuen. Momentuan  sortzen  ziren  bikoteak  malkoak  begietan  begiratzen  nituen. Laztanak, musuak, begiradak... hura  zen  infernua; edo  zerua? Batek  daki. Ni  gau  bero  baten  bila  hurbildu  nintzen  egun  hartan. Erlazio  konplexu  batetik  irten  berria  nintzen. Baliteke  arrazoirik ez  izatea, baina  bion  arteko  sexu  harremanak  ez  ziren  neuk  pentsatu  nituen  bezalaxe. Nere  mutilak  ez  ninduen  asetzen. Ene  Mikel! Maite zintudala  uste  nuen, baina  asegabetasun  horrek  geurea  suntsitu  zuen. Ez  nuen  horretarako  erantzunik, baina  eginbeharreko  gauza  bat  izan  zen. Eta, horrez gero, hantxe  aurkitzen  nintzen, bakardadean, neure  errealitatean.

         Nere  ingurutik  pasatzen  zen  pertsona  oro  begiratzen  nuen. Neska  eta  mutil  ederren  gorputzetan  finkatu  nituen neure  begiak, baina  ez  zuen  inork  antzematen.

         Barraren  bestaldean  neskatxa  eder  bat  jesarri  zen. Lehenengo  aldiz  begiratu  nuenean  bere  begiradak  harritu  ninduen. Begietara  begiratzeak  ere  lotsatzen  ninduen. Nere  ezinegonaz  ohartu  omen  zen  momentu  baten  muxu  gozo  bat  bidali  zidan  eta. Horrek  gehiago  lotsatu  ninduen. Buelta  erdia  ematera  bultzatuta  nengoen, eta  pistara  begira  geratu  nintzen. Irtenbidea  aurkitu  nuelakoan, bapatean, ahots  ozen  bat  entzun  nuen. Begiratzeak  ere  beldurtzen  ninduen  baina  ezkerrera  begiratzera  beharturik  nengoen. Bera  zen. Argi  zegoen. Ez  neukan  irtenbiderik.

— Kaixo. Bakarrik  al  zaude? — galdetu  zidan  ahots  misteriotsu  eta  sensual  batez.

— Bai. — Erantzun  nion neure  buruari  ondo  egin  nuen  galdetzen  banion  ere.

Era  tipiko  eta  sinple  baten  etorri  zitzaidan, baina  berdin  zitzaidan, poztu  ninduen  zeharo. Hainbat  minutu  pasa  ziren  eta  oso  gustora  aurkitzen  nintzen  elkarrizketan. Neska  berezia  zen, ez  zegoen dudarik, baina  neure  burua  bidegurutzean  zegoen  oraindik  eta  ez  nekien  zer  egin. Baina, bapatean, beldur  nion  hura  entzun  nuen.

— Begira  Izaro, nere  etxean  ez  dago  inor. Etorriko   al  zinateke  azkenengo  kubata  hartzera?

— Bai..., noski. — erantzun  nion pentsatu  baino  arinago. Segidan. Baina  erantzun  irrazional  hark  poztu  ninduen.

Bere  etxera  joan  ginen  beraz, alde  zaharreko  etxe  zahartxo  baten  bizi  ziren, eta  bere  lagunek, etxekideek, gaufesta berezia  omen  zuten  egun  hartan. Etxean  sartu  eta  berehala, Maitanek  txamarra  airera  bota zuen  eta  mugimendu azkar  baten  musika  suabea  jarri  zuen. Ormara hurbildu  zen, eta  begirada  goxo  baten  ostean, argia  bajatu  zuen. Sofa  handi  baten  jesarrarazi  ninduen  bi  kubata  ekartzen  zituen  bitartean. Bueltatu  zenean, nere  alboan  jesarri  zen. Hitzegiten hasi  ginen  berriz, baina mintzatzen  hasi  nintzanerako  nigana  hurbiltzen  hasia  zen. Urduritasuna  nitaz  jabetu  zen. Beste  emakume  batekin  nengoan  lehen  aldia  zen. Harinegi  hurbiltzen  zen  beharbada, baina  gustatzen zitzaidan. Denbora tarte  ttiki  baten  bat  bilakatu ginen. Lepoan  musuak  tartekatzen  zituelarik, nere  blusa txuriko  botoiak kentzen  hasi  zen. Goitik behera. Gutxika. Oso geldiro, sensualitate handiz. Nik  eskuekin  sofari  heldu  nion. Bere  eskuin eskuarekin  nere  blusa ireki  zuen  eta  bular  bati  heldu  zion. Ditimuturrak  gogor  eginda  nituen. Hatzamarrekin geldiro  bularra  laztantzen  hasi  zen. Ni, ostera, erreakzionatu  ezinik  nengoen, eserlekura  itsatsita. Aurreruntz  eraman  ninduen  blusa  kentzeko. Panpin  baten itsura  hartzen  nuen  nik, baina  oso  gustora  aurkitzen nintzen. Gustatzen zitzaidan  guzti  hura. Behin  blusa  kendu  zidanean, hurrengo  habiapuntua  bularretakoa izan  zen. Eta  halan  egin  zuen. Ni  ere  animatu  nintzen  eta  bere  gorputzatik  pasatu  nituen  nere  eskuak. Bere  bular  nimino  haiexek ikutu  nahi  nituen. Bularretakoa  kendu zidanean, segundu  batez  nere  bularrak  begiratzen  gelditu  zen. Ez  ninduan  inolaz  ere  lotsatzen. Gustokoa  nuen. Segidan, lepora  habiatu  zen  berriz, neuk  bularretara  jo  nuelarik. Lepoko  musu  hezeek  eta  bularretako  laztanek  bere  bularrak  gogorki  estutzera  bultzatu  ninduten. Lehertzerako  bidean  nengoen. Bularretara  jeitsi  zen  berehala. Lehendabizi  musu  ttiki  batzuk  eman  zizikidan  bular  baten, geroago  putz  egiteko. Haize  boladatxoek  ditimuturrak  gogortu  zizkidaten, baina  benetako  gogortzea  mihiarekin  etorri  zen. Zirkuluak  marraztu  zituen  mihiaz  nere  bularrean  neuk  esku  batez  hanka  eta  besteaz  bularrak  ikutzen  nizkiolarik. Hotzikarak  nituen  segunduro. Bularretan  minuturen  bat  egonda  gero, pixkat  baztertu  nuen  zeraman  kamiseta  kentzeko. Kamiseta  kendu orduko  titi  nimino  haiek  geratu  ziren  agerian. Txuri-txuriak, ederrak. Ni  habiatu  nintzen  beraz  goxotasun  hura  dastatzera. Zurrupatu  nituen, behin  eta  berriro  berak  lepoa  eta  bularra  laztantzen  zidalarik  intzirien  artean. Baina, bapatean, oso  gustora  geundenean, sofatik  altzatu  zen  erdi  biluzik  eta  argi  apurra  itzali  zuen. Ez  zen  horrez gero  ezer  ikusten. Ni  han  nengoen  eserita  itxaroten, iluntasunaren  erdialdean. Segidan  somatu  nuen  bere  etorrera. Eskuetatik  heldu  zidan  eta  nere  gainean  eseri  zen  motelki. Orduantxe  bai, bere  bularrak  hartu  nituen  gustora. Berak  nere  burua  hartu  zuen  eta  bularretara  eraman  zuen  estuki  mantenduaz. Mihiarekin  jolastu  nuen  bere  bularren  artean  berak  gero  eta  gehiago  estutzen  zidalarik  burua. Dena  zen  nirea. Oso  gustora  nengoen, baina  zehozer  falta  zen; hankatarte  hura  exploratu  beharrean  nengoen. Eta  horixe  egin  nuen. Nere  gainean  zegoelarik, gonatxo  azpitik  esku  bat  baino  ez  nuen  sartu, bestearekin  ezker  bularrari  heltzen  niolarik. Berak  musu  handi  batez  erantzun  zidan. Eskua  barrura  sartu  nuen  hanketatik  laztanen  bat  eginaz. Gero  eta  barnerago  joan, gero  eta  musu  basatiagoak  ematen  zizkidan. Baina, eztipotoa  ikutzear  nengoelarik, sorpresa  bat  aurkitu  nuen. Nere  bizitzan  izan  dudan  sorpresarik  handiena. Ez  nekien  zer  zen  hura, hankatarteko  hura, eta  eskua  segidan  aldendu  nuen  bertatik.

— Ez  izan  beldurrik  laztana. Benetakoa  da, bai, eta  ziur  nago  oso  gustoko  izango  duzula. — esan  zidan  nere  eskua  bere  zakilera  eramaten  zuelarik. Zakila, bai!!

Eta  nik  kasu  egin  nion. Ez  dakit  zergaitik, baina  esaten  zidan  guztia  egiten  nuen  pentsatu  gabe. Eskua  mantendu  nuen  han, eta  egia  esan, zakil  handi  hura  ikutzeak  asko  alaitu  ninduen. Gero  eta  handiago  bilakatzen  zen  tramankulu  hura. Jolasean  sartu  nintzen  berriz  ere, oso  gustora  gainera. Ez  ohikoa  zen  hura  normaltzat  hartu  nuen  eta  nerean  jarraitu nuen  disfrutatzeko  asmoarekin.

Konturatu  nintzenerako, Maitanek  gona  gerritik gora  jarri  zuen  eta  bere  gorputza  atzeruntz  bota  zuen  bere  zakila  nere  aurpegi  aurrean  geratzen  zelarik. Honetan  ez  nintzen  berria, eta  harrapaladan  harrapatu  nion  esku  biekin. Esku  biekin  sofa  alboko  mahian  mantentzen  zen  ipurdia  goruntz  botatzen  zuelarik.

Marrubi  erraldoi  hura  mihiaz  laztandu  nuen  musutxu  batzuk  tartekatzen  nizkiolarik. Esku  biekin  estutu  egiten  nuen  zakiltxorroan  tentsioa  antzematen  niolarik. Segundu  batzuren  ondoren, mihiaz  jokatu  ondoren, zurrupatzen  hasi  nintzen  hura  nere  ahoan  sartzea  kostatzen  bazitzaidan  ere. Intziriak  iluntasun  hartaz  jabetu  ziren. Gero  eta  handiagoa  sentitzen  nuen  zera  hura  nere  ahoan. Lehertzear  omen  zegoelarik  zakila  nere  ahotik  atera  zuen  bortizki  eta  nere  gainetik  kendu  zen. Berriz  ere, iluntasunean  aurkitu  nintzen  bakarrik. Segundu  batzuk  igaro  ziren, eta  han  ez  zen  ezer  mugitzen, baina  Maite  esan  nuenerako  bere  esku  bat  antzeman  nuen  nere  hankan. Isiltzeko  esan  eta  berehala  gerrikoa  kentzen  hasi  zen. Momentu  nimino  baten  nere  prakak  iluntasunean  galdu  ziren; eta  segidan  nere  kulero  txuriak. Goxotasun  handiz, hankak  musukatzen  zizkidalarik, pare parean  ireki  zituen  nere  potorroa  taupadaka  agerian  utzi  zuelarik. Huraxe  musukatuko  zuelakoan  nengoenean, bapatean, hotzikara  bat  sentitu  nuen. Izotz  bat  zuen  bere  eskuetan. Ufff! Hura  zen  gozamena! Izotza  pasatu  zuen  nere  hanketatik  geldiro  ttanttak  hanketatik  labaintzen  zirelarik. Gero  bularretara  egin  zuen  salto, berriro  ere  hankatartera  bueltatzeko. Aluaren  ingurutik  hasi  zenerako  lepoan  musuak  ematen  zegoen. Sentitzen  nuen  hura  guztia  kanporatu behar  nuen  nolabait, eta  sekula  bota  dudan  intziririk  handiena  irten  zitzaidan. Prest  nengoen. Bai. Zeharo. Eta  berak  bazekien  hori. Ederki  ere  ezagutzen  ninduen, gau  hortan  ezagutu  bagina  ere.

Izotzean  pentsatzen  nenbilen  hura  urtu  zenerako. Aluan  neukan  hezetasun  goxo  hark  ez  zidan  hutsi  pentsatzen, eta  konturatu  nintzanerako, nere  barnean  zakil  erraldoi  hura  neukan. Ufff! Hura  bai  zoramena! Ez  diot  sekula  garrantzirik  eman  tamaninari, baina  hura, izugarria  zen, zoramena. Mugimendu  geldoak egiten  zituen  sofaren  kontra  botatzen  ninduelarik. Nik  diti  haiexek  ikutzen  nituen  ahal  nuen  moduan. Amaitzear  nengoen. Oso  hurbil. Maitek  abiada  azkartu  zuen. Ni  nere  klitoria  laztantzen  hasi  nintzen. Gero  eta  azkarrago  hasi  zen. Zakiltxorroa  handitzen  hasi  zen. Izerdia  edonon. Intziriak. Berotasuna. Garraziak, hotzikarak. Bular  gogortuak. Ile  mugimenduak. Ufff! Azkarrago!! Heltzear  zegoen. Nabaritzen  genuen. Kriston  golpeak  ematen  zizkidan. Titiak  estutzen  nizkion. Ditimuturra  heldu. Aaaah!

Hura  harrigarria  izan  zen, dudarik  gabe. Maitek  nahi izan  zuen  guztia  eta  gehiago  isuri zuen  nere  barnean, bero-bero, eta  nik  nere  bizitzako  orgasmorik  handiena  izan  nuen. Zoramena  izan  zen. Gau  bakar  baten  mutil  baten  basakeria  eta  gogortasuna, eta  neska  baten  goxotasuna  eta  sentimenduak  bizi  izan  nituen. Gau  horrek  ez  zuen  neure  burua  argitu, lehengo  bidegurutze  berberean  jarraitzen  nuen, baina  experientzia  errepikaezina  bizi  izan  nuen.

gregori  samsa

Non  ote  nago ? 

Ez dut  izaterik  ikusten,

ez  dut  nere  gorputzaren  barne  “ni“rik  aurkitzen,

zeharo  hilda  nago.

Nere  gorputzak  nerekin  jarraitzen  du,

zuk  ikusten  nauzu, 

baina  ni  ez  nago.

Ni  ez  naiz  gizaki, 

ez  naiz  zuk  ikusten  duzuna. 

Ez  naiz  zuk  ikusten  duzun  gizakia  hura. 

Nere  gorputza  ikusten  duzu, 

baina  hau  ez  naiz  ni,

hutsik  nago,

nere  barnean  ez  dago  ezer,

joana  da. 

Barnean  ez  dago  izaterik. 

Hilda  dago.

Begiak  ditut, 

baina  itsuturik  nago, 

belarriak  ditut, 

baina  gorturik  nago, 

nere  burmuina  loturik  dago,

eta  ezin  dezaket  lotzen  nauten  kateak  moztu. 

Ezin  dezaket  sentitu,

Ezin  dezaket  pentsatu,

izaki  artifiziala  naiz.

Nire  burua  aurkitu  nahiean  nabil,

baina  ez  dut  aztarnarik  ere  aurkitzen.

Iluntasunean  ezinezkoa  egiten  zait,

argitu  nazazue  behingoz,

ezerezean  galdurik  nago ! !

Atera  nazazue  iluntasunetik,

norbait  izan  nahi  dut,

behin  betiko izaera. 

Ezin  dezaket  nereganatu  urrunean  ikusten  dudan  argitasuna ! !

Dagoeneko  dena  galdu  dut,

ez  daukat  ezer ;

borrokatzeko  gogoak  bilatzen  ditut,

bizitzeko  gogoak,

maitasuna...,

baina  bihotza  ez  da  organu  inoxo  bat  baino, 

nere  maskorra  mugiarazten  duena, 

ez  du  esentziarik,

ez  du  bizitasunik,

hilik  dago ! !

hilik  nago.

gregori samsa

Nire  etorkizun  guztiak  txarregiak  dira  egia  izateko. Zelan  sentitzen  naizen ?  ezin  dezaket  azaldu.  Inoiz  ez  dut  jakin  zer  demontre  gertatzen  den  nire  inguruan, ulertzen  saiatu  banaiz  ere. Mundu  faltsu  baten  bizi  naiz, antzezlan  okadagarrian,  eta  ezin  naiteke  bertatik  irten.  Ametsgaizto  baten  pertsonai  nagusia  bihurtu  naute.  Ezereza  naiz.  Nere  buruan  bizitzera  bultzatzen  nauen  ahotsik  ez  dut  inola  ere  aurkitzen.  Eta  saiatzen  naiz, behin  eta  berriro, baina  barruan  ez  dago  ahotsik. Ez  al  dut  nik  ba  eginkizunik  mundu  miserable  hontan ? ez  al  du  zentzurik nire  bizitzak?  Nire  burua  ispiluan  begiratzen  dut  eta  bestaldean  agertzen  den  gizakia  ez  naiz  ni.  “Bizirik  zinela  uste  nuen, ni  zu  nintzelakoan  nengoen, ni naiz  edo  zu  zara ?  zu  ez  ba  zara  ni  izan  behar  dut.  Baina  nor  demontre  naiz  ni ? ba  al  dakizu  nor  zaren? Ez  zara  ni  izango, ezta?  

   Ispiluaren  bestaldean, zuk  inoiz  lortuko  ez  duzun  argia  ikusten  dut.  Nere  bizitzaren  azken  egunerarte  burua  jaten  didan  argi  madarikatu  bat !  Ispiluaren  bestaldean  dagoan  gizakiak  sartzera  gonbidatzen  nau,  baina  ni  tranzean  aurkitzen  naiz.  Nola igaro  bestaldera? Zergatik? Zertarako? Zutik,  ispiluaren  aurrean,  pentsatzen  ari  naizen  bitartean,  barrezka  nere  inguruan  saltoka  dabilen  zerbaiten  aurrean  aurkitzen  naiz.  Egiaren  beldur  al  naiz ?  benetan  al  naiz? Edo  hau  guztia  ametsa  baino  ez  da?

   Beruntz  egiten  dut  korrika, burua  erdibiturik,  ez  al  naiz  ni ?  ez  al  naiz  nik  uste  nuen  pertsona  bera ?  liberatu  nazazue  min  honengandik, mesedez ? ! ! Ni  neu  izatea  nahi  dut ! ! !

gregori samsa

    Hosto  horixkak  erortzen  dira  nonahi, udazkena  heldu  dela  era  goxo  batez  adierazten  didatelarik. Haritz  apurrek  euren  jantziak  kentzen  dituzte  gutxika  biluzirik  geldituaz, euren  edertasuna  erakusten  digutelarik.

         Udazkena, ene  udazkena. Tristura  dakartzazu  ene  bihotzera. Udazkena, aro  madarikatua! Ene  oroitzapenak  bueltatzen  dira  nere  burmuinera,  itzaletatik  etorriak, nere  bizitza  iluntzera.

         Zu, ene  Kizkur, zeu  zara  nere  oroitzapenetan  agertzen  den  izaki  eder  bakarra. Zu  izan  zinen  zure  heriotzararte  nere  bizitza  iluna  eta  tristea  argitu  zuen  izaki  bakarra. Zurekin  nere  biziak  beste  zentzu  bat  hartu  zuen, gauero  irrika  handiz  oheratzen  nintzan  goizean  zu  ikustearren. Zu  zinen  argitzen  ninduan  izar  disdiratsua. Ene  Kizkur, ene  maitia... zu  ikustean  odolak  irakiten  zuen  nere  sainetatik  bidaiatzen  gorputzeko  atal guztiak  kiskaliaz.

         Gogoratzen  dut  nola  igotzen  ginen  biak  mendira, taldearekin  batera, eguna  pasatzera. Baina  zuk  ederki  zenekien, jakin  ere, neretzako  bakarra  zinela, nere  begiak  zuretzako  baino  ez  zirela. Elkarrekin  betiko  egotera  kondenaturik  geunden.

         Gogoratzen  dut  nola  ezkutatzen  ginen  besteengandik, eta  nola  korritzen  genuen  zuhaitzen  azpitik, biok  bakarrik, eskuak  zabalik  nituelarik, hostoek  estaltzen  gintuztelarik. Eszenatoki  eder  hartan  bion  arteko  maitasuna  antzeman  zitekeen  nonahi; feromonek  egan  egiten zuten  gu  bion  artetik; usaindu  nezakeen...

         Zurekin  basoan  nengoenean, nere  bihotza  zeharo alaitzen  zen  eta  zuregana  bultzarazten  ninduan  lebitatzen, lurrik  ukitu  gabe. Zuhaitzek  euren  adarrak  kentzen  zituzten  zuri  bidea  utzirik  eta  txoritsuek  euren  kantarik  ederrenak  ateratzen  zituzten  zu  ikustean. Zu  zinen  basoko  ninfarik  ederrenetarikoa. Nere  jainkosa.

Zu  ikustean, nere  biziak  180  graduko  bira  eman  zuen. Kezkakizun  guztiek  alde  egin  zuten  nere  bakardadeko  topaketa  erotikoekin  batera. Nere  amets  lizunak  materializatzeak  eta  egia  bihurtzeak  mantentzen  ninduen  bizirik, energiaz  beteta.

         Baina, gaur, berriz, bakardadean  murgildurik  aurkitzen  naiz, irtetzeko  aterik  aurkitzen  ez  dudalarik. Nere  bihotza  erdi  ustelduta  dago, zure  oroitzapenek  biziarazten  dute  nonbait. Bular  nimino  haiek; haizearekin  jolasten  zuen  ile  kizkur  zoragarri  hura...

         Ezagutu  zintudan  egunetik, askotan  izan  gara  elkarrekin  baina  lehen  aldia  gogoratzen  dut  atzo  izan  balitz  bezala. Lehen  aldi  horrek  hutsune  berezi  bat  betetzen  du nere  bihotzean; hortxe  mantentzen  dut  betiko  gatibu.

         Egun  gorrixka  hartan  abiatu  ginen  taldearekin  bat  basoetara  arratsaldea  pasatzera. Eta  ni  segidan  konturatu  nintzen  taldean  bazegoela  norbait  berezia. Zu. Horrezkeroztik,  nere  gorputza  goibeltzen  zen  ikusten  zintudan  bakoitzean, nere  begiak  handitzen  ziren edertasun  hura guztia  asimilatu  ezinik, eta  nere  hankatartea  doi-doi  mantentzen zen  jaurtiki gabe.

         Biak  atzean  geratu  ginenean, ezkutuko  indarren  batek  gidaturik  bezala, ileetatik  heldu  zintudan  eta  isilean  basoan  barrena  eraman  zintudan. Zuk  ez  zenidan  ezer  esan. Nik  nahi  nuen  guztia  ederki  ere  ezagutzen  zenuen; gorputz  hura bakardadean  dastatu  nahi  nuen, haitz  ttiki  haietara  igotzea, behin  betiko  urjauzia...

         Lasterkan  hasi  ginen  ezagutzen  nuen  leku  eder  batera  heldu   arte. Mina  ahotik  irtetzera  zihoanean  gelditu  egin  nintzen  eta  lurrera  botarazi nuen  neure  gorputza  lehertu  baino  lehen. Zuk  nere mugimendu guztiak  errepikatu  zenituen.

         Lurrean  etsanda  geundenean, arnasa  hartu  ezinik, zeure  begietara  begiratu  nuen  goxoki. Zure  begi  ilun  eta  beltzetan  nere  aurpegia  isladaturik  ikus  nezakeen. Zure  aurpegian  nere  islada  ederregia  zen.

         Segidan  hazi  nintzen  zure  aurpegian  zehar  musu  ttikiak  ematen, behin  eta  berriro, inoiz  musurik  eman  ez  banu  bezala. Eta  zuk, ordea, ez  zenidan  bat  bere  ez  eman. Ez  zenuen  ezer  esan. Itsasoan  barrena  urak  gidaturik  sartzen  den txalupa  bat  zinen  nonbait; eta ni, uraren  indarra.

         Gazteetan  neskatxoekin  egiten  nuen  ez  bezala, lotsak  galdu  edo  izkutatu  nituen  eta  nere  beso  biak  zuregana  abiatuarazi  nituen. Esku  batez  zure  ilea  laztantzen  nuen, besteaz  ezker  iztarra  laztantzen  nuen  bitartean. Nabaritzen  zen  nola  zure  bihotza  azkarrago  joaten  zen, baina  jarraitzen  zenuen  isil  isilean. Oso  gustokoa  nuen  zure  jarrera  motela. Jaun  ta  jebe  sentitzen  nintzen  zeharo.

         Bihotza  dardarrez  nuen bitartean, hankatartean  nuen  haritz  adarra eztanda  egiteko  unearen  zain  zegoen, edo  laztan  ttiki  baten  zain, baina  ez  zen  laztanik  ailegatzen. Eta  zu, Kizkur, isil  isilean  jarraitzen  zenuen. Mututasun  hark  neure  burua  kezkatzen zuen  nolabait.

         Bapatean, sistu  bizian, lau  hankatan  jarri  zinen, ezer  esan  gabe. Orduan  nere  arima  alaitu  egin  zen  eta  pentsatu  gabe  zure  atsekaldean  jarri  nintzen  zure  iztarrak  begiratzen. Sekulako  ipurmasailak  zenituen, kristonak! Zure  gonbidapena  ederki  ere  ulertu  nuen, baina  ez  nekien  nondik  hasi  bere ez. Eskuak  buruan, haritza  zerura  begira.

         Ipurdiko  biribiltasun  bi  haietan  musuak  eman  nizkizun  behin  eta  berriro, behin  errealitatera  salto  egin  nuenean  berriz  ere. Eta  hori  zirudienez  bai  gustatzen  zitzaizun, ezer  ere  ez  esan  ez  bazenu  ere, zure  aho  ttikitik  xurrumurruren  bat  irten  zelako.

         Hainbeste  denbora  emakumerik  gabe  izanez  gero, ez  nuen  aukera  bertan  bera bota. Segidan, lasterketa bat  izango  balitz  bezala, bi  segundotan  prakak  kendu  nituen  eta  kaltxontxiloak  bertan  bera  jauzi  zitzaizkidan  haiek  bakarrik, goma  apurtuta  baineukan. Eta  horra  hor, ene  makiltxoa, haritz  adartxoa, milaka  urte  preso  izan  den  jeinu  baten  antzera  burua  ateratzen  du  akzioaren  bila, hasiberri  baten  moduan.

         Nere  instintuak  jarraituaz, honetaz  asko  ez  nekien  arren, segidan  sartu  zen  ene  makiltxoa  ene  Kizkurren  kobazulo  hezean  barrena, nere  zakiltxoak  bidea  betidanik  ezagutu  balu bezalaxe. Orduan  entzun  nuen  bere  ahotik  lehen  doinua, aiene  eder  eta  goxo  bat, goxotasuna  eta  minaren  arteko  garrazitxo  baten  antzera. Gogoak  kanpora  bultzatzen  zidan, bertan  lekurik  ez  balu  bezala.

         Nere  jabe  infernuko  Satanaz  bera  izango  balitz  bezala, batera  eta  bestera  aritu  nintzen  abiada  handiz, eskuekin  bularrak  heltzen  nizkion  bitartean. Samurtasun  hura  gogorki  estutzen  nuen  nogandik  aldenduko  balira  bezala.

         Guttinaka, hasi  bezain  laster, nere  gorputzean  zehar  hotzikara  bat  nabaritu  nuen, gora  eta  behera  joaten  zelarik. Bapatean  nabaritu  nuen  nola  nere  makiltxoa  tamainaz  handitzen  zen  eta  bere  puntan  sekulako  tentsioa  nuela. Sekulako  eztanda  jasan  zuen  ene  Kizkurrek  bere  barnekaldean. Azken  txanpan  bultzakada  galantak  eman  nizkion  barnean  neukan  guztia  irtarazteko.

         Bion  garraziek  basoko  animalia  guztiak  ikaratu  zituen.

         Biak  gelditu  ginen  bata  bestearen  alboan  etsanda, ezer  esan  gabe, norbaitek  mihia  moztu  baligu  bezala. Ez  zegoen  ezer  esaterik  zirudienez, dena  esanda zegoen, eta  letra  maiuskulaz  gainera. Momentu  hartan  sentitu  nuena  ez  zegoen  definitzerik.

         Baina, beharbada  nere  gizatasunak  gidaturik, begietara  begiratu  nion  erantzun  baten  zain. Guztia  zegoen  jokuan  erantzun  hartan.

         Baina  ez  nuen  erantzunik  aurkitu. Begietara  begiratu  ninduen  eta  mugimendu  goxo  eta  maitagarri  batez  mihiaz  aurpegia  laztandu  zidan  bere  hezetasuna  sentitu  nuelarik.

         Horrezkero, galdetu  behar  nuelakoan  nengoen, bestela  irrikak  nere  burmuina  kaltetuko  zukeen.

-                     Zer, gustatu  al  zaizu, ene  Kizkur?

-                     Beeeeeeeee!

-                     Horixe  da  nere  arditxoa, ene  Kizkur! Banekien  zu  zinela  nere  printsesa.

gregori  samsa