Beti izan naiz
etxeko txikia. Babesa behar duen mutikoa. Txikitan, behin, aldapan gora korrika
nindoala, erori eta arreba nagusiak eskua eman, altxatu, belaunak igurtzi, musu
eman eta "ez da ezer" esan zidan. Negarrik ez egiten lagundu zidan
horrek.
Orduztik pasa dira berrogei urte inguru, hala ere, bizitzako une aldapatsu
hontan, arreba nagusiaren musu baten osteko " ez da ezer, bizitzak aurrera
darrai" baten zain nago. Malkoek ez baitidate argi ikusten uzten.
Idatzi artikulu bat