Urruzuno-06

Garbiketa egin duzu gaur. Trasto berriak gorde, zaharrak atera. Hautsez beteriko txiringitoak, logela osoan barna.

Bakero zaharrak aurkitu dituzu. Gastatuta daude, jada. Ahanzturaren troteaz-edo. Agian sitsaren laztanez.

Kresal usaina dute. Baltikoko gesala.

Poltsikoetako izkinatxo denak miatu dituzu, zeozertxu topatzeko. Eta bertan aurkitu, (aiba...!) behinolako gogorapenak. Hautsez bustirik, karameluen estalki eta klinex zimurtsuren artean.

Eta sitsa.

Apurka- apurka, lotsati edo, hasi dira irteten, airean murgiltzen. Eta bete dute airearen atomoen arteko hustasuna, kresalez, eneldoz, sitsez. Eta piña kolatuaz. (Eta Saku-z).

Eta, notaz- nota, azelerazio tangentzialez higitutako cresccendo batean, busti zaituzte goitik- beheraino, kresalez, eneldoz, sitsez. Eta nostalgiaz.

Ba hori oneri blogari bizitasun piskat emotia pentsaten dot eee...

 

DE JUANAN GOSE GREBAK GAUZA ON BAT EKARRI DAU EZ? DONOSTIN DAO... BUENO IDATZI ZOZER

  

 

 

 

 

 

Uste dot blog hau zarratzie izango dala hobiena. Benetan, seridxuen. Oso fuertie da blogen arteko hau. Seguramente enterako zarien ya...

Blogen artien fenomeno paranormal bat hasi de pasaten... THE RING!!! bueno, tipo eso, baie EGIZTEKUE!!! ai ama... zer eingu?

sartun orrialdien, irakurri eta ikusi bidiue (ai ama).

ei tio, ezta bromatan e, osake mesedez, txisterik ez.

http://www.quieroverunfantasma.com/?d1

 

ASIER: ahora si ke vamos a morir!!!!!!!!! eta ez abioien...

 

SOKORROOOOOO! SALBESE KIEN PUEDAAAAAAA!!!!!

Aupa gaztiak! Oaindik enteratu etzaztenantzat, daoneko jarri dute Urruzuno 07ko lanak entregatzeko epia: Martxoak 1 da azken eguna. Elepante gorriyan biya jarraitu nahi dunak badaki ze in ber dun: JARRI PILAK! Ta, bueno, unibersitariyua izatiak battu bere bentajak, biño baita desbentajak re... Zuek aurtengo bidayan oroitzapenakin geldittu berko zute, ez baitzute aurkezteko aukeraik. Muxu bat zuentzat! jeje. Ba hoixe zen. Animatu posible zuten hoik animatu, ta bestiak asko ikasi, azterketekin eongo zazte ta. Zorte on! Muxu haundi bat denai ta EMAN KAÑA BOLIGRAFUARI! (Oiartzungo bordia)

Sucede que me canso de ser hombre.
Sucede que entro en las sastrerías y en los cines
marchito, impenetrable, como un cisne de fieltro
navegando en un agua de origen y ceniza.

El olor de las peluquerías me hace llorar a gritos.
Sólo quiero un descanso de piedras o de lana,
sólo quiero no ver establecimientos ni jardines,
ni mercaderías, ni anteojos, ni ascensores.

Sucede que me canso de mis pies y mis uñas
y mi pelo y mi sombra.
Sucede que me canso de ser hombre.

Sin embargo sería delicioso
asustar a un notario con un lirio cortado
o dar muerte a una monja con un golpe de oreja.
Sería bello
ir por las calles con un cuchillo verde
y dando gritos hasta morir de frío

No quiero seguir siendo raíz en las tinieblas,
vacilante, extendido, tiritando de sueño,
hacia abajo, en las tripas mojadas de la tierra,
absorbiendo y pensando, comiendo cada día.

No quiero para mí tantas desgracias.
No quiero continuar de raíz y de tumba,
de subterráneo solo, de bodega con muertos
ateridos, muriéndome de pena.

Por eso el día lunes arde como el petróleo
cuando me ve llegar con mi cara de cárcel,
y aúlla en su transcurso como una rueda herida,
y da pasos de sangre caliente hacia la noche.

Y me empuja a ciertos rincones, a ciertas casas húmedas,
a hospitales donde los huesos salen por la ventana,
a ciertas zapaterías con olor a vinagre,
a calles espantosas como grietas.

Hay pájaros de color de azufre y horribles intestinos
colgando de las puertas de las casas que odio,
hay dentaduras olvidadas en una cafetera,
hay espejos
que debieran haber llorado de vergüenza y espanto,
hay paraguas en todas partes, y venenos, y ombligos.
Yo paseo con calma, con ojos, con zapatos,
con furia, con olvido,
paso, cruzo oficinas y tiendas de ortopedia,
y patios donde hay ropas colgadas de un alambre:
calzoncillos, toallas y camisas que lloran
lentas lágrimas sucias.

Pablo Neruda

Toco tu boca, con un dedo toco el borde de tu boca, voy dibujándola como si saliera de mi mano, como si por primera vez tu boca se entreabriera, y me basta cerrar los ojos para deshacerlo todo y recomenzar, hago nacer cada vez la boca que deseo, la boca que mi mano elige y te dibuja en la cara, una boca elegida entre todas, con soberana libertad elegida por mí para dibujarla con mi mano en tu cara, y que por un azar que no busco comprender coincide exactamente con tu boca que sonríe por debajo de la que mi mano te dibuja. Me miras, de cerca me miras, cada vez más de cerca y entonces jugamos al cíclope, nos miramos cada vez más de cerca y los ojos se agrandan, se acercan entre sí, se superponen y los cíclopes se miran, respirando confundidos, las bocas se encuentran y luchan tibiamente, mordiéndose con los labios, apoyando apenas la lengua en los dientes, jugando en sus recintos donde un aire pesado va y viene con perfume viejo y un silencio. Entonces mis manos buscan hundirse en tu pelo, acariciar lentamente la profundidad de tu pelo mientras nos besamos como si tuviéramos la boca llena de flores o de peces, de movimientos vivos, de fragancia oscura. Y si nos mordemos el dolor es dulce, y si nos ahogamos en un breve y terrible absorber simultáneo de aliento, esa instantánea muerte es bella. Y hay una sola saliva y un solo sabor a fruta madura, y yo te siento temblar contra mí como una luna en el agua

J.Cortázar

Pertsianaren zulotxoetatik zehar sartutako errainu goiztiarrek, mihise urreztatu batez estali dute zure gorputza. Argitasunaren gardentasunak kolpatu dizkizu begiak, eta itzartu egin zara. Loaren kilimak sentitzen dituzu oraindik, hala ere. Erdi lo, erdi itzartuta zaude. Aldi berean han eta hemen egongo bazina modura sentitzen zara; errealitatearen pentagraman ametseko ahairea zizelkatzen bazeunde legez.

 

Zeure ondoan, gizonaren bizkar biluztua duzu ikusten. Ez dira zentimetro eskas batzuk soilik banatzen zaituztenak. Zinez, urrun dago. Zeure ohean bai, baina zeure atmosferatik at. Hurbildu egin zatzaizkio, laztan diezaiozun. Itxurazko afektuaren iruzurrak lapurtu ditu ferekak alabaina, distantziak irabazi duelarik borroka. Alboratu zara beraz, urrundu; zeure gurak isiltasunari oparituz, bere monarkiapean, buru-makur.

 

Atzamar batez, leuntasunaren kilikortasunaren bilatzaile, ukitzen duzu zeure sabela, eztiki. Kilima eta fereken gozotasunak titi-buruak gogortzen dizkizula sentitu duzu. Zeure gorputz biluzian zehar hedatzen dira laztanak gerora, zeure grinen sugar bilakatuz. Eta, gozamenaren txotxongilo, itxi dituzu begiak, hasperen batez isiltasuna, hautsitako kristalezko mila puskatan konbertituz.

Mañuko aterpetxean bildu diraUrruzunoko literaturzaleak hiru egun elkarrekin pasatzeko

maite zabalondo

Tok-tok! Inor al dago hemen?». Barrura sartu eta denak lotan. Urruzuno lehiaketako sarituak Bermeoko Mañu auzoko aterpetxeko logelan zeuden. Argiak pizterakoan ezusteko galanta hartu zuten: «Busturialdeko Hitza egunkariko kazetariak dira!».

Urruzuno literatur lehiaketaren bidez elkar ezagututako bederatzi gaztek, hiru egun batera egoteko gogoz, eta gabon oporrak direla aprobetxatuz, Mañuko aterpetxean hartu dute ostatu. «Urrian Baltikoko lurretara egindako bidaia labur egin zitzaigun eta bidaia hori zerbait luzatzearren izan da», esan du gazte batek.

Hiru egun eta bi gau pasatu dituzte batera; eguaztenetik barikura arte. Atzo, 14:00etarako aterpetxea utzi beharra zuten.

Denak lotsatuta, ohetik altxatu eta egunkarirako argazkia ateratzera animatu ziren, bi izan ezik. «Zelako lotsaria, Busturialde guztiak ikusiko gaitu lo aurpegiagaz», esaten zuten barreka.

Bermeoko, Gernika-Lumoko eta Gautegiz Arteagako gazteekin batera, gipuzkoaldeko neska-mutilak ere bazeuden. «Guri ez zaigu axola, gure herrian ez gaituzte ikusiko», zioten gipuzkoarrek.

Egonaldia, batez ere, «ondo pasatzeko eta amankomunean dugun literaturzaletasunaz denok batera gozatzeko izan da».

Aterpetxean egotez gain, Bermeotik ere ibili dira. Gero, gauetan, musika jarri eta irakurketa poetikoak egiten zituzten. «Lasai-lasai, irakurtzen eta musika entzuten egon izan gara gauean, ez dugu ezer gehiago behar. Horrela ondo sentitzen gara».

Ametsetan

11:30ean batzuek ametsetan jarraitzen zuten. Argiak piztuta, kazetariak euren lagunekin berbetan eta bik lotan segitzen zuten. «Orain gela guztia garbitu behar dugu, 14:00etan hemendik alde egin behar dugu-eta». Hori esan eta batzuk berriro ohean sartu ziren. Ez dakigu azkenean ze ordutan altxatu ziren, baina argiak berriro itzali eta bertan gelditu ziren. Norbaitek pentsatuko du parranda eginda zeudela, baina kontua da literaturari bueltak ematen egon zirela goizeko orduetara arte. Azken finean, horretarako bildu baitziren.

Lau mutil eta bost neska, bakoitzak zenbait literatur sari irabazita, literatur munduaz maiteminduta. Nork daki, agian, egunen batean literatur talde garrantzitsuren bat sortuko dute denen artean. Txikitatik irakurtzea gustuko izan dute eta orain literatur idazle bihurtzeko bidean doaz. Bitartean, lehiaketetara aurkezten dituzte euren lanak eta oraingoz ez doakie batere txarto. Urte gutxi barru euren liburuak kalean ikustea ondo legoke.

Bizkaiko kostaldeko herri marabilloso honetako auzo galdu bateko aterpetxie hutsik gelditzu da gaur! ooooh..., ze penie. Hala ta guztiz be usain gozue itzi dogu bertan; parrandien useine, zartenan eindako pizzena, yellow sunmarine-ena, zerbeziena (eta beste geuze batzuna), moulin rouge-eko musikalana, grease, saltxitxa rikisimuek, eskape de gas...

Ohi (ohe) asko hutsik egon badizen arren, hainbeste bisitek poztu dozkuie egonaldidxe; Ieran aman lagune, bi sagutxun gorpuek, Hitzako kuxkuxeruek, dobermana... edonor agertu dazku berton! Ganbak jaten dauzen amuma bebai ("amuma ganbak jxanda jxunde", hamargarren zenbakidxe, ez banaien erretuten).

Blankita eta Diana, ponidxe, elefante gorriya eta Yuris egon ez badizen arren, beste hainbet topa doguz. Asiske lekue ein biherko datzoie Asierren Doberman maitieri, Mañuko lamiñei, plateren gainien kaka eitzen zandauien sagutxuei, "Itsosupeteko galerni berton" eta "kuidaduegaz ibili" esaldidxeri, komplejo-Cristian dakon sujetadorieri, karlistei, kalefaziño inpotentieri...

Castro hil dala!!!!!!!! Txo, Alaine, izartu: zure aitze etorri da (ke nos pilla)!!!!!!! Inuzente egune izen zan, ara. (Amaia eta Izar, grazi puterik bez goizeko bromatxuek!).

Bokalizaziño kostatuen (zerbeza putieri bota biher errue) errezitaldi mozkorrak ein doguzen azken biderra izan badan ez dakigu, baie... eztakitz ba. Despedidiek ez dau okin "geroarte" definiturik. Bueno, nork daki ba! Igual aztuko datzoie aterpetxeko arduradunei pagateko falta dizen 150 euruek kobratie! Holan bada, bakizuie, beste asteburu batentzako dirutxue daku!

Suspergintzako rakano ta karero honek falta dan dirue kobraten badauien be (lo mas probable: gaur goizien ez dogu paga, baie seguramente bidxer edo deitzuko doztie), beti gelditzuko dazku rompeolasa eta Izaro maitiek, zuentzat hain ezezagunek dizenak, niretzat hain... aiiiiiiiii, ze politze da geure Bermio... Ba hauri, espero dotela beste nonoiz be zuokaz saltxitxak jatie, eta sopa de sobre, eta tximinidxek biztutie, eta deseuek eskatutie erretako palo bat amatatzerakuen, eta tomate fritoren ingredientiek leidutie (160 g de tomate y 100g de noseke), eta dobermanen ehiza eitzie fregonakaz, eta El Milagro de Petinto (ñi-ñi-ñi, ohie, ñi-ñi-ñi)... eta eskatzan (sukalde, jeje) sartutie ilunpetan, jaleue armateko eta buruen txintxoie atarateko (baia ostia ke me pege)!Ia, ia. Espero dot, esperantza gitxigaz, baie gogo askogaz.

Holan ez badan be, moso haaaaaandi bana zuontzat, bana edo biñe, edo hirune, edo... zeuek guzuiezen (nahi dituzuen) beste moso!

Honetan hiru egunetan hain esperuen okin dotezen elkarrizketak izan ez badizen be, gustako lekidazt egonaldi honetan batzukaz okin doten isiltasune orainarte okin doten harremanen artazidxek(guraizeak) ez izetie.

Bueno, ba besarkada bana hemendik, hain gustoko dozuien herri politx honetatik, eta akorda (gogoratu, eta ez esnatu e!), siempre nos kedara Mañu!

Paaaa!

Portxierto, badakitz nor izen dan Hitzara deitzu dauen liantie!!!