Zirrikitu

Zaila da ni goibel topatzea,

gogorik gabe,itzalita.

Zaila da nigan irribarrerik ez topatzea,

egunero topatzen baitut alaitzen nauen edozer.

Gaur eguna ez da ongi hasi.

Ez, ez da gaurko eguna gaizki hasi,

denbora da eguna esnatu orduko

eguzkiak gogoz irten nahi ez duela.

Ez nago gaizki, baina ezta guztiz ondo ere.

Nire bizitza nahi dudan bidetik doa;

zorionekoa sentitzeko milaka arrazoi,

eskerrak emateko mila motibo.

Esperientzia berria,

guztiz ezberdina ta aberasgarria,

gustokoa eta errepika-ezina.

Errepika-ezina. Hori da.

Guztiak du bere alde on eta

ez horren ona,

baina beti da bakarra

eta aldaezina.

Onartu beharra daukat,

zeharo amorratuta nago oraintxe,

baina, aldi berean,

arro nago nere buruaz,

beti arazoak gainditzeko prest.

Beti aurrera, beti itxaropentsu.

Iritsiko da egun hori,

egun zoragarri hori…

eutsi, gazte,eutsi!!!

Gabon politta,

Aspaldidanik ekarri gabea zuen udazkenak maitasuna eta hau zuri idaztean horretaz ari naizenik ere ez dakit,horrenbeste denbora igaro da…Ez dakit zein den honen guztiaren arrazoia, ezta hau zugana iritsiko den ere.

Orain dela denbora asko atzera ikusi zintudan lehenengoz eta,egia esan, ez zenuen nigan orain sentitzen dudanaren arrastorik ere utzi. Baina, ostiral gau hartako giro lasai eta atsegin hartan, zure presentziak ezberdin sentiarazi ninduen. Abesti bat momentu hartako magia pizteko eta zu, berriz, magia hori benetazko bihurtzeko.

Melodia hura zure begirada harekin tartekatuz pasa ditut azken egunak. Irribarre lotsati hura, negar tantak erortzear zituzten begi dizdiratsu haiek,emozioa,sentimendua, goxotasuna...Hori da, goxotasuna. Goxotasuna zen kanta haren doinuak zugan eragin zuena,zure barrenetik nerera garraiatu zenuen hori. Sekula sentitu gabekoak, han eta hemen, atzo eta gaur.Inork sentiarazi ez dizkidanak sortu dituzu nire barnean eta dena, aldeetako batean kolore eta mugimenduak dituen lauki itxurako kaxa baten bidez.

Gezurra dirudi telebistak egin dezakeena. Gau hartakoa behin eta berriz ikusiko nuke eta, ziur egon, ez nintzatekeela sekula nekatuko. Ezinegona dut orain nere barnean. Ezin dizut sentitzen dudana nahi bezela azaldu, ez dago hitzik horretarako. Egun hauek zurekin aurrez aurre egoteko momentuan pentsatzen eman ditut, baina horretan ere ez dakit gai izango nintzatekeen hau guztia agertzeko. Ikaragarria da, benetan.

Ez dakit hau guztia nori eskertu, zuri beharbada, horren polita den zerbait sentiarazteagatik. Deskriba ezineko zerbait, distantziak banandu baina oztopatu ez duena.Ez zaude hemen baina alboan dudan edozeinek baino sentsazio gehiago sortarazi dizkidazu. Bihotz taupadak arin, orain arte poesia hutsean entzuten nituen bihotz taupada horiek taupaka sentitu ditut behingoz.

Besterik gabe agurtzeko garaia da. Sarritan hitzak haizeak eramaten ditu, baina oraingo honetan paperean daude kateaturik, zure bihotzean preso geratzeko bidean. Hori da nik gehien desio dudana. Badakit ia ezinezkoa dela elkar ikustea, egun hartakoa benetan dastatzea; baina zuri hitzok irakurtzean zerbait sentiaraztearekin nahikoa dut. Jakin ezazu zoriontsu egin nauzula,ezberdin,berezi. Momentu laburra,bai, baina nere barrenean luzaroan gordeta egongo dena.

 
 Eskutitz honek har dezala hartu beharreko bidea, baina bidai luze horretan gera dadila zure geltokian eta gorde ezazula zurekin; gainean ez bada ere, bihotzean.

Aspaldian eman gabeko muxurik goxoena, zuretzako

Billabonako Udalak 2008n antolatutako Amodio Gutunen Lehiaketara bidalitako gutuna.

Gabon politta,

 Eskutitz hau ez nuke edonoiz horrela hasiko. Gaurko honetan  hautsak estali gabeko liburu zahar bateko istorio moduko bat egitea gustatuko litzaidake guretzako. Guretzako bai. Batean bihurtu gara, eta jada ez dut zure printzarik gabeko bizitzan sinisten.

 
Orain urte asko atzera ez nuen maitasuna ezagutzen. Ez nekien zer zen, ez non aurkitu, ez nori eskeini.Urteak aurrera, denborak gauza asko erakutsi dizkit. Bizitza krudela da hor behetik begiratuta, baina ingurura begiratzen hasiz gero iluna dirudien hori argian bihurtzen da.

 
Ez dut gogoratzen noiz ikusi zintudan lehen aldiz. Neguko goiz hotz euritsua izan liteke, edo hodeirik gabeko arratsalde beroa,nork daki. Urte asko pasa ditugu elkarrekin baina orain arte ez dut zuganako ezer sentitu. Itxaron, oker nabil. Ez sentitzea baino sentimendu horretaz ez jabetzea izan da nire akatsa. Bai, hori da.

 
Sentimenduak hor daude, beti daude sentimenduak. Batzuk kanpora doaz, besteak berriz kateatuta geratzen dira barnean, atera ezinik. Nigan sortarazi dituzunak barrenean egon dira luzaroan, baina soketatik askatu eta libre izatea lortu dute. Nire lotsa eta beldurretatik ihes egin dute eta paper honetara iritsi dira.

 
Orain dute aukera. Orain diotsute ezberdina zarela, berezia eta bakarra. Gauza asko erakutsi dizkidazu urte hauetan zehar, baita maitasuna zer den ere. Zure alboan ezer ez da berdin eta hori baino gustokoagoa dudanik ez zait orain bururatzen. Ez dakit nori eskertu, zuri seguruenik, horren polita den zerbait sentiarazteagatik.

 
Badakizu ez dudala gogoko gauza hauetaz hitzegitea. Sentimenduak ez dira azaltzen errezak, eta gaurkoan zailagoak egiten zaizkit gainera. Aitak orain urtebete utzi gintuen. Momentu gogorra izan zen, baina harek sekula bezela batu gintuela badakizu zuk ere. Ez dut hartaz pozten naizenik esango, baina bakardadearen arrastoa atzean utzi izanak zoriontsuen egiten nau zure begietara begiratzean.

 
Metaforak erabili ahalko nituzke hau edertzeko. Hori baino sinpleagoa da, ordea. Ez dizut sekula maite zaitudanik esan, ez diot inori sekula halakorik adierazi. Hemen ere ez dut egingo. Orain, eskutitzarekin batera mesanotxean dagoen giltza hartu eta zatoz egongelara; sentimenduen atea ireki ondoren bi hitz entzun behar dituzu eta.

Muxu bat amatxo,

Gezurra dirudi,

Lehenengoa izan zara

Patuaren erabakiz

Mutil baino lagun izan zerana

Bi urte,

Broma eta irribarrez beteak

Bi urte izan dira

Oroitzeko paregabeak

Orain izan da ordea

Honetaz ohartu naizela,

“hangoa” bazera ere

gogoan zaitutela

Abenduko muxu hark

Atera zidan asuna

Zerbait gehiago zela uste zutenei

Erakutsi zien laguntasuna

Eskerrik asko diot,

Ozenean ta goruntz begira,

Ea hitzok ematen dioten

Munduari bira

Ta zugana iristen diren

Herritikan herrira

Etorkizuna pareko zetorkigun

Baina desbideratu egin denez

Har ezazu kontuan hau

Mesedez:

Abesten didazun kanta hori

beti hemen gordea izango dut,

nik ere,

 “ilargiraino eta bueltan

maite baitzaitut”

Hauxe, gogoratzeko moduko momentuak eman zizkidan pertsonarentzat idatzitako kanta. Nire oroimenak ahaztu ez zaituelako...

Orain gure artekoa
amaitu dela,
gure soka etena dela,
gehiago gogoratzen dut.

Zure ezpain,
ta irribarre goxo haiek
guztiz zoratzen naute,
bidea bukatu arte.

Baina zuk badakizu,
ezin zaitudala ahaztu,
badakizu,
behar zaitudala asko,
badakizu;
zerua ta izarrak bezela
lotuta egoteko,
zerua ta izarrak bezela
inoiz aldentzeko.