ametsen atzetik nabil hegan

Esango nuke denok pentsatu dugula noizbait, arazoren bat aurkezten zaigunean batez ere, gure bizitza puta kaka bat dela. Bai, nazkatu egiten gara momentu batzuetan eta dena guri gertatzen zaigulako sentsazioa pizten da gure barnean... bizitzan oztopoak beti ibiliko gara aurkitzen, hauek gainditu beharra dago, eta ezin denean, behintzat sahiestu eta haietan ahalik eta gutxien pentsatu.

Dena den, batzuetan, lagunekin hizketan gaudenean, bizipenak konpartitzen, esperientziak elkarri kontatzen, noizean behin sentimenduak adierazten ere, konturatzen gara ez garela munduko izakirik zorigaiztokoenak, gure arazoak garrantzia dutela bai, baina ez besteenak baino gehiago. Ikusten dugu pertsona askok sufritu dutela edo oraindik sufritzen dutela guk baino gehiago, eta hala ere, aurrera jarraitzen dutela, ohartzen gara zein indartsuak diren pertsona horiek.

Baina gutxitan soilik bada ere, pertsona horiek momentu txarrak izaten dituzte, bajoiak, eta norbait ondoan behar izaten dute. Egoera horietan ez dakit zer egin, zuriz geratzen naiz, eta okurritzen zaidan bakarra besarkada bat ematea da, baina ezin dut, harik eta azkenean txorakeriaren bat esaten dudan arte. Zertarako? Ba, ezertarako ez.