¡Ser o no ser; he aquí el
problema! ¿Qué es más
levantado para el espíritu: sufrir
los golpes y dardos de la
insultante fortuna, o tomar las
armas contra un piélago de
calamidades y, haciéndoles
frente, acabar con ellas?
¡Morir..., dormir, no más! ¡Y
pensar que con un sueño
damos fin al pesar del corazón
y a los mil naturales conflictos
que constituyen la herencia de
la carne! ¡He aquí un término
para ser devotamente
deseado! ¡Morir..., dormir!
¡Dormir!... ¡Tal vez soñar! ¡Sí,
ahí está el obstáculo! Porque
es forzoso que nos detenga el
considerar qué sueños pueden
sobrevenir en aquel sueño de
la muerte, cuando nos
hayamos librado del torbellino
de la vida. ¡He aquí la reflexión
que da existencia tan larga al
infortunio! Porque ¿quién
soportaría los ultrajes y
desdenes del tiempo, la injuria
del opresor, la contumelia del
soberbio, la congojas del amo
desairado, las tardanzas de la
justicia, las insolencias del
poder y las vejaciones que el
paciente mérito recibe del
hombre indigno, cuando uno
mismo podría procurar su
reposo con un simple estilete?
Testu interesgarria honako hau. Zer uste dugu guk? Berdina egiten ote dugu eskala txikiagoan? Hondoa jotzen al dugu bidean trabaren bat aurkitzean, honi aurre egin ordez? Zer da bizitza trabarik gabe, eta zer gara gu arazoei aurpegia ematen ez badiegu...ez dago ezer perfekturik, bizitza, ez ona ez txarra, bizitza besterik ez da, eta gu bizitzeko baino ez gaude hemen. Bizi dezagu beraz.
BIZI NAHI DUT, HIL BAINO LEHENAGO!!!
Erantzunak
Nork: astrozoro.2007/03/17 14:43:42.755 GMT+1
SAPERE AUDE! CARPE DIEM!
Baina nor ausartzen da horretara benetan?
Nork: Sugoi.2007/03/18 21:35:50.745 GMT+1
Nork: astrozoro.2007/03/19 17:47:14.705 GMT+1
Ez da al da Nietzscherekin berdina gertatzen? Bere teoria oso oso polita da, baina memoria daukagunetik... ezinezkoa da haur bilakatzea, gehienez lehoi, eta zaila ere bai... ala ez?
Nork: Sugoi.2007/03/19 20:19:30.664 GMT+1
Nork: astrozoro.2007/03/19 21:54:00.013 GMT+1
Nietzscheri bezala gertatzen zait, sapere aude! ausartu nahi dut inkontzienteki baina nire kontzientziak ez dit uzten, eta galdetzen dut posible den kontzientzia eta inkontzientziaren arteko borroka hori umeak irabaztea, lehoiak edo gameluak beharrean.
Ametsak bai, amesten dut ideal batekin, askorekin. Ametsetan egon naiteke etengabe, baina nire oinek lurra ikutzen duten une laburretan, ideala amodio platoniko baten moduan maitatzen dut, jadanik daukadana gaitzetsiz.
Ezin zaitezke utopikoa eta tragikoa aldi berean izan? Zuk uste?
Nik teoriak maite ditut, gustuko ditut, baina euren praktika ezinezkoa iruditzen zait normalean. Zenbat eta politagoa izan helburua, orduan eta zailagoa lortzea.
Nork: Sugoi.2007/03/20 19:34:07.653 GMT+1