ametsen atzetik nabil hegan

Duela hamabost minutu piztu dut irratia, munduan gertatzen ari denaz pixkat jakitun egoteko, azken aldian nahiko isolatua egon naiz eta. Euskadi irratia jarri dut, egia esan beti entzuten dudana da, euskaraz gehiago entzuteko edo. Kontua da, irratia piztu dudanean ume batzuk ari zirela bata bestearen atzetik dagozkien eskubide guztiak aipatu edo aldarrikatzen. Polita iruditu zait haurrek beraiek aldarrikatzea bermatua eduki beharko luketen guztia, baina aldi berean pena handi batek hartu nau.

Gaur, umearen nazioarteko egunean, milaka umeek beraien eguna dela ere ez dute jakingo, lanean jarraituko dute, gaixo edota gosez hiltzeko bidean. Gure gizartean bizi diren umeen eskubideak baino ez gara aldarrikatzen ari. Ondo dago lehen munduko umeen eskubideak aldarrikatzea, izan ere, uste duguna baino ume gehiagok dituzte arazoak miragarria dirudien mendebalde honetan, baina ez ditzagun ahaztu heldu esplotatu bezala bizitzera kondenatuak izan diren haur guztiak, ez dezagun ahaztu euren sufrimendua... beraiek, hemengo haurren balio berbera baitute, askotan kontrakoa dirudien arren.



Noiz hasiko ote gara zerbait aldatzen?

Zoritxarrez, ez dut nik ikusten inorengan (neu barne) ezer aldatzeko borondaterik... hau inpotentzia!