Argi

Azken urteetan albiste izan dira hainbat udaletxeetako arduradunek egin duten joko zikina. Kontua orokorra ez izan arren toki guztietan egiten dira ezkutuko gauzak diru publikoarekin. Asko ez dira kezkatzen diru publikoaren erabilerarekin.Pentsa dezagun une batez, diru publikoa gurea ere bada.

Guk autoa erosi behar dugunean, mila dendetatik pasatu ohi gara aurrekontuak bituz. Azkenean, gure ustez, eskaintzarik onena aukeratzen dugu. Bada, diru publikoarekin berdina egin beharko zuten gure udal gobernuek. Diru hau denena izanda, erabilera egokiena ematea komeni da.

Gehiegi entzun ohi dugu: Hemengo obra hau Iñakiren enpresak eraman du aurrera. Badakizu zein ondo konpontzen den alkatearekin... Baina hauek ez zuten zertan gertatu ere. Baina gure pasibitateak bidea ematen die horrelakoei.

Diru publikoa gaizki erabiltzen den bakoitzean, gure patrikak zuloa izango bazuen bazela da. Guri etxera bidean diru-zorroa lapurtzen digutenean eta honek diru gutxi duenean, ez du axolarik. Baina egun berean gure lagunari lapurtzen badiote eta alboko bizilagunari... Diru guzti hori bitu eta lapurrak bere onurarako enpresa irekitzen badu?

Diru-zorroaren partez jarri dezagun orain zergak. Orain zer? Gauzak ez dira berdin ikusi. Diru hori denona da eta beraz denon onurako izan beharra dauka.

Lapurra, lapurra denean ez dio axolarik. Baina “lapurra”  guk hautatutako ordezkaria denean ez zaigu horren ondo iruditzen. Ez dauka zertan gure diruarekin bere onurarako ekintzarik egin.

Baina dena ez da hor gelditzen. Diru horrekin erositako eraikinak ere herriarenak dira. Biztanle guztienak diren heinean udalak eraikin hauek mantentzeko konpromisoa hartu beharko luke. Nor da alkatea nire diruarekin, zein besteenarekin, erositako polikiroldegia saltzeko? Nork jarri beharko du salmenta horren prezioa?...

Horrelakoak egunero izaten dira gure herrietako udaletxeetan. Baina guri bost axola.  Jarrera honekin jarraitzen dugun bitartean, esku-garbiko lapurrek gure kontura negozioak  egingo dituzte. Beharbada, hau irakurtzen duzun bitartean zure jaioterrian dagoen txokorik esanguratsuena saltzea bururatu zaie.

Hazi! Dagoeneko berandu izan daiteke. Denok ikasi behar dugu interneta erabiltzen. XXI.mendean gaude eta sarea da gure mundu eta bizitzaren oinarri. Baina hau ez da guztia. Aldizkari eta egunkarien salmenta urria Hazi bideoak dionez internetaren erruz da. Ez nago ados. Beherakada intelektualitatearen beherakadarekin  lotuta dago guztiz.

Hala ere, interneta ezinbesteko dugula argi dago eta hazi behar dugula erabiltzen ere ikusia da. Gaur ezin da bulego batean egon internet konexiorik gabe, edo etxe bat ordenagailu eta internet barik inkomunikaturiko etxea da.

Hala ere, trebetasunak erakutsi eta benetan edozein euskarrietara moldatzeko gai izango gara. Gure euskarria ez da interneta edo papera izan behar, baizik eta informazio eta errealitatea.

Beraz hau ez da paperezko egunkarien gahinbera.

El elegir la novela Niebla, de Unamuno, no fue una casualidad. Llevaba tiempo queriendo leerla. Me había sentido atraído por ella desde que en las ultimas clases de literatura de la ESO habían hablado de este autor.

El tema era inmejorable: El desamor y la superación de este. Para mí, que lo he vivido muy de cerca, era un relato de tiempos vividos.  Me hacia recordar aquellos momentos en los que solo te centras en una cosa, tu “amada”. Además no es lo único que te sucede en ese momento. Pero solo te centras en ello, no importa estar de exámenes o que tu vida laboral se vaya al garete, lo único que te importa es ella. Pero no te atreves a decir nada, por miedo a su rechazo. De esta manera, lo que vives es una situación de desamor, o amor no correspondido, imaginaria. De ficción, creada por ti. Pero las sensaciones y sentimientos son los mismo que si el desamor fuera real.

Muchas veces, nosotros somos más crueles con nosotros mismos que cualquier otra persona. Pero esto no cambia con el trascurso del tiempo, el discurso de Unamuno no se ha quedado anticuado.

Antzerkiari buruzko lanean zer hobeto antzerkia bizi duenari galdetzea baino. Eta ez gainera edozeini, hau ezaguna da. Are ezagunagoa bere fikziozko pertsonaiaren izenarekin. Kontxu Odriozolari, Maria Luisa Goenkalen, egindako elkarrizketak benetan miresgarria egiten du emakume honen lana eta bera ere bai .

1.      Aktoresa, antzezlea... Zelan aurkezten duzu zure burua?

a.      Aktoresa izena gustatzen zait.

2.      Kontxu ala Maria Luisa? Dagoeneko ezagunagoa da zure fikziozko izena benetakoa baino. Nola daramazu hori?

a.      Aurrena Kontxu. Fikziozko izena? Kasu honetan eta ofizioan oso gustura hartzen da. Arrakasta badu behintzat.

3.      Telebista ala antzerkia? Urteak pasatu dituzu pantaila txikian. Oholtza gainean ere ez zara berria. Zer duzu nahiago?

a.      Biak konplementarioak dira, ofizio bera lantoki desberdinetan.

Bakoitzak baditu bere berezitasunak, adibidez telebistak popularitatea ematen du eta soldata on bat ere bai, gaur egun oso beharrezkoa baita. Antzerkia berriz, publiko aurrean edukitzeak bizitza ematen du, nahiz eta askotan militantziarekin lotuta egon antzerkigintza.

4.      Badira urteak antzerkiak ez duela bizi loratze momentua. Ez dira bere urte onenak.

a.      Antzerkia ez da inoiz izan jendetza mugitzen duen ekitaldi horietakoa. Nahiz eta salbuespenak egon: Kutxidazu bidea Ixabel, El florido pensil,  Ama begira zazu…

Baina badira antzerkia gustuko duten pertsonak eta guk, aktoreak, horien beharra dugu, baitik bat gustura egiteko gure ofizioa. Zaletasunak gehiago landu beharko lirateke.

5.      Antzerki topaketak, kultura edo antzerkiaren egunak... geroz eta maizago ikusten dira horrelako ekintzak herrietan. Udal asko gehitu dira horrela antzerkiari bultzada bat ematera. Zein efektu dauka honek?

a.      Benetan txalogarria iruditzen zait udal askoren jarrera topaketa hauek antolatzeagatik. Ondo iruditzen zait. Ongi funtzionatzen dutela esango nuke, lekuko naiz gehienetan eta partehartzaile askotan. Zeresana izango du telebistako aktore izateak.

6.      Antzerki topaketak aipatuta, nola ez gogoratu zure herrikoak; aurtengoan XXVI. aldiz ospatzen den Azpeitiko Euskal Antzerki Topaketak.

a.      Harro sentitzen naiz. Azpeitiarra izanda txiki-txikitatik ikusi nituen antzerkiak, horrek eraman nau naizena izatera.

7.      Euskal Antzerki Topaketak. Baina benetan ba al dago ba euskal antzerkirik? Edo euskal antzerkia euskaraz egiten dena da?

a.      Nire iritziz euskaraz egiten den guztia ez da euskal antzerkia, ez zinea ere, ez futbola…

8.      Zer karakteristika ditu edo izan beharko lituzke euskal antzerkiak?

a.      Egilea, testua, aktoreak…ezaugarri batzuk izan beharko lituzke. Labela izan beharko luke.

9.      Nolako etorkizuna ikusten diozu antzerkiari?

a.      Ez dago jakiterik. Beste arloetan bezala zaila da norabidea asmatzea. Merkatuan horrenbeste aukera egoteak badauka zeresana.

10.  Zure gomendioa antzerkiaz gozatzen eta antzerkia berpizten dabiltzanei.

Antzerkiaren alde, egiten den guztia ondo dago. Ez da alferrik galduko. Gozatzen antzezten dena, gozatzen ikusten bada, helburua lortuta. Bidea gogorra izan arren.

En Niebla, Unamuno habla de  traiciones amorosas entre otras cosas. Esto es lo que le hace caer en la profunda depresión al protagonista de la novela  y decide suicidarse. Decisión que no es la más acertada. El suicidio no es salida para un desamor. El suicidio no es solución para nada.

Los desamores se dan en casi todos los humanos. No solo Augusto Pérez sufre desamores. La mayoría de las personas no se enamoran de la persona adecuada la primera vez. Eso del flechazo solo ocurre en las películas y cuentos. Donde Cupido realiza "demasiado" bien su trabajo.

En el desamor el suicidio no es ni la última salida.  El quitarse la vida es algo que se plantean muchos cuando la chica o el chico a los que aman les da esquinazo. Pero no se dan cuenta que así lo único que hacen es darles la razón.

Dejando a un lado las creencias teológicas de cada cual, la vida es el bien mas preciado de todos los seres vivos. Por ello no hay mal ni situación por la cual merezca perderla.

Como ya dijo Quevedo en su momento: “matarse es ser igualmente necio y cobarde”. Y la sabiduría popular nos recuerda que “no hay mal que cien años dure”.

Por todo lo anteriormente expuesto, no debemos quitarnos la vida por un mal de amores. Todo pasará si se deja el agua correr. Más tarde o más temprano volveremos a enamorarnos, y mala suerte sería que volviéramos a padecer mal de amores nuevamente.

 Wi-fia: Aurrerapena edo atzera pausoa?

Sustatun wi-fiari buruzko artikulua irakurri ondoren hainbat galdera etorri zaizkit burura. Horietako bat, titulura igo dudana.

Baina klasean Wi-firen bitartez konektaturik egoteak ondorioak dakartza, onak zein txarrak. Irakaslea ezin du kontrolatu ikasleen arreta. Baina hauek dudarik badute, berehala erantzuna bilatzeko aukera dute. Baina hau ez al da irakaslearen ardura eta zeregina? Ez al ditu berak erantzun behar kezka guztiak?  Hala ere, badira internetarekin burua galtzen dutenak, eta klaseari ez diotenak kasurik egiten.

Augusto Pérez, el protagonista, es rico, solitario y esta continuamente rodeado de dudas filosóficas, la mayor de ellas su propia existencia. Aún así, el rumbo de su vida cambia cuando en un golpe de timón se cruza con la señorita Eugenia.

El amor que fluye por las venas de Augusto le hacen ver la luz al final del túnel. Esa luz es la joven pianista. Eugenia lo rechaza por seguir con su novio Mauricio.

En cierto punto de la novela, Eugenia rompe con su novio y se interesa por él.

La joven traiciona a las puertas del altar a Augusto para volver con Mauricio. Tras el rechazo, el protagonista cae en una profunda depresión de la cual solo ve salida con el suicidio. 

En busca de consejo, el protagonista se dirige al autor. Este le aclara que siendo un personaje de ficción creado por él, él decide cuando matarlo. Ante tal injusticia, Augusto se revela contra el autor y decide acabar con su vida antes de que lo haga Unamuno.

Para todo esto, el autor utiliza el diálogo y el monólogo, para Augusto Pérez, magistralmente. El omnisciente narrador coloca sus dudas filosóficas en los personajes. La más importante el existencialismo; muy en boga en el momento que se escribió la nivola.

Apirilak 25 egun berezia izan zen Donostian. Bederatzigarrengoz Dani Martin eta bere taldeak kontzertua eskainiko zuten.

Gaueko bederatzi eta erdietan Anoetako Belodromoa guztiz beteta zegoen. Bi ziren jotzen zuten taldeak: Sin Rumbo eta El Canto Del Loco. Baina zertarako engainatu, gehienak bigarrenak ikustera joan ginen.

Azpeititik, koadrila guztia joan ginen. Espero bezala, kontzertua ez zen ondo hasi. Sin Rumbo taldeak intentzio handia jartzen zuen baina ez zuen ikusleria pozten ezta Belodromoa betetzen ere. Hauek amaitu bezain laster, jende guztia zoratu eta orduan bai. Giroa ezin hobea zen, argizko kutxa haren barnean ECDL zegoen. Benetan ondo pasatzen dute beraiek musika egiten. Hori emanaldi igartzen da.

Bertan VIP gunean, taldearen lagun eta senideak zeuden: Amaia Montero, Mikel Erentxun, Alex Ubago, La Oreja de Van Gogh...

Jende askok galdetzen dit ea zergatik jartzen dudan irudi hori blogean (letra txinoak), baino are gehiagok zer jartzen duen galdetzen didate.Dagoeneko gehienok badakizue baino tira azalduko dut berriro.

Irudi hori, txinatar hizki horiek, nire izena da. Bai, nire izena txinatarrez. Orain dela gutxi, hizki horiek tatuatu nituen nire lepoan. Eskuineko belarriaren behealdean. Egia esan, ez nuen batere minik pasatu nahiz eta jende askok ez sinetsi. Egun, denok dakigu zer den tatuje bat, baino hala ere, gaurko artikulu hau tatuajeei dedikatzea pentsatu dut.

Tatuajea gorputza apaintzean datza. Azalean pigmentua sartuz lortzen da irudia (apainketa). Orratz eta tatuaje pistolarekin burutzen da prozesua. Guztiz higienikoa eta desinfektatua dagoela bermatuko dizu tatuatzaileak (prezintuak ireki gabe erakutsiko dizu material guztia). Hemofilia, diabetesa edo epilepsia baduzu, ez da gomendagarria tatuajea egitea. Eta noski orbantze arazoak edo pigmentuei alergia baduzu ere ez.

Marrazkia egiten ez da denbora asko igarotzen, beti ere marrazkiaren tamainaren araberakoa izaten da hau. Gehienok beldurra izaten dugu prozesuak emango digun mina dela eta. Beno, beldur honek konponbidea du, dagoeneko azala anestesiatzea posible da. EMLA deituriko kremak egiten du funtzio hau. Ez da erabilera zailekoa, baina oharrak irakurtzea gomendatzen da.

Marrazkia egin ondoren, ez du beste munduko tratamendurik behar. Ez dugu ahaztu behar zauri bat dela, eta horrela tratatu behar dela. CICATRAL pomada ematen da orokorrean, lehenago sendatzeko zauria.

Lehenengo hilabetean, bai  neurri batzuk hartu behar direla: eguzkirik ez hartu, hondartzara joatea saihestu, zauriaren gainean irteten den zarakarra ez kendu...

Hala ere, guztiz normala da hilabete pasa ondoren tatuajea borratzen edo gehiegi argitzen ari dela pentsatzea. Baina lasai egon, laster berezko tonua lortuko du berriro.

Orain, dauden aurrerapenekin, tatuajea kentzea posible da, baino hori muturreko kasuetan gomendatzen da. Normalean gustukoa den marrazkia egiten denez, ez duzu kentzea nahiko.

Lagungarri izatea espero dut.

Propaganda egiteko aprobetxatuko dut:

TATTOO XTREME Zarautz. Danni

Kale nagusia 2  943832479 – 696680482