denetik - borthuzai

Aurreko post-ean aipatu dugun Bilboko Guggenheim-ekoaz gain bada beste aire famaturik museoetan. Madrilgo Prado museoan esate baterako, eta hortaz ariko gara gaurkoan.

Bertakoak ikusi ondoren kanpora atera, eta hantxe omen zituzten zain ustekabean behin kazetari pilo bat André Malraux eta Salvador Dalí-k. Eta ea zein, zein artelan salbatuko ote luketen galdetu zieten, museoan suteren bat izango balitz. Erantzunak ikaragarriak:

André Malraux-ek SUA, bertako SUA  salbatuko lukeela.

Dalí-k berriz, una respuesta da-li-nia-na!! nola ez:
"Pues yo salvaría el AIRE, y más concretamente, el aire que Velázquez encerró en "Las Meninas", que es el aire más transparente y de mejor calidad que existe"

:-)
Oso ona!

Dalí-ren erantzun apart honek beti ekarri izan dit burura Oteizak Velázquez-en margolan honetxen inguruan pentsatzen zuena:

"Todo el Renacimiento acaba en la última pintura vacía de Velázquez (Las Meninas) que equivale al vacío-cromlech del neolítico"

Artelan honekin amaitu zen bere ustez Errenazimenduko artearen fasea, eta amaiera hau, nola ez, huts baten bitartez eman, aurre historiako artea euskal cromlech-etan amaitu zen bezalaxe, eta arte modernoa Oteiza beraren kaxa hutsekin amaitu zen gisa berean.

Ez dakit, baina elkarrengandik horren urrun egon ziren Oteiza eta Dalí, non, eta Velázquez-en lan honetan bat egin zutela pentsatzea gustatzen zait. Baten hutsa eta bestearen airea. Ez dakit.

Beste batetan ere honela esango du Oteizak margo hau hutsunean oinarritua dagoelako:

"El estilo final de Velázquez es vasco"


(Meninak margolana. Erdian lerro zuri bat duela, margolanaren erdia soilik dagoela betea azpimarratzeagatik (Bilboko Guggenheim-ean bezalaxe:-))


(Meninen omenezko
Oteizaren eskultura)