Lehortetik ihesi

Eta denborak, guztia anekdota bihurtzen du. Baita izenak ere.

PD: Neu naiz, Xerrouko.

Eta ikuspuntu eraldaketa hori egiazkoa ala gezurrezkoa den...

...eta itzuleran aduanetatik izenaren bila igarotzean, mugan harremanak topatzen badira...orduan berriro zerotik hastera.

eta oraina doi-doi existitzen denean, oraindik anekdota ez garenean, zer gara?

sarri pentsatzen dut joandako uneak direla errealak eta bizi ditugunak proiektu hutsak direla, gehiegi erreparatzen ez diegun zertzelada iheskorrak, kuidado gutxirekin buruturiko ekintza inboluntario sortak.

eta gero... gero damua dator.

 zer da ba, zerotik hastea, ibilitako kilometroei ezikusiarena egitea ezpada?

ei, arrasaten ere euritan?

Beti gara anekdota. Momentuoro. Horrek egiten gaitu animali eta horrek kentzen digu portagonismoa, egozentrismoa. Beti bizi garelako iraganean oraintxe izan ezik, baina "oraintxe" hori oraintxe pasa da iragan bihurtuz.

Denborak ez du barkatzen, ez baitaki kontu horietaz, zorrotza delako. Eta infiniturarte berdin mantenduko den gauza bakarra delako. Bai, infiniturarte. Beti puntual. Eraldatu gabe berdin.

Eta guri bere joanari begira alde egiten digu bizitzak. Inbidiatan... inbidiatan?

Oraina milimetratu egiten du orratzak, eta milimetratutako denbora atzo zen...
Atzo izan aurretik, difuminatutako pelikula da oraina, eta gero, halako batean, anekdota soil. Askotan ezta hori ere, burua azpijokoz betetako kaiola baita.
Igarotakoan ez bada, orduan etorkizunean ibiliko da bueltaka burua. Ukiezina izan arren bizi garela sinestarazten digun orri zuriaren gainean dantzan...
Eta bitartean guk aukeratu ez dugun orratzen soinu hiltzailea da inertziaz bizi dugun gidoiaren soinu banda. Oraintxe ez dakit oraina badenik ere, ihesi baitoakit orratzen eta teklatu honen taupaden artetik heriora...
Eta gero esango dute, zuria delako, gezurrak esaten ikasi zuelako, gizakia animalia arrazionala dela...  barre maltzurra da denboraren mamua.

Distantziaren gailurretik...

Lagunak postontziko spam bihurtu zitzaizkidan, ahots beroa hotzaren ederra urtzen zuen berogailu, herria egunkarietako eta irratiko anekdota, ni neu hamaika aldiz psikoanalizatutako ezezaguna...
Gordinegia da, baina ia dena da zirkunstantzial, ia ezer ez da baitezpadako.