* BIZIPoZ KuTSAKOrrA

Iritsi da behingoz hainbeste desiratutako oporraldia.
Ia-ia madarikatuak bihurtu dira ondorengo hamabost egunak, baina arazoak gora behera, azkenean bilatu dugu  Portugal aldean lotarako tokia. Teknologiak aurrera egin beharrean, atzera pausu handi bat egin duela dirudi. Baina tira, bilatu dugu etxe berria eta gaitzerdi.

Azken egunotan  bloga zertxobait biziberrituta mantendu nahi izan dudan arren, hurrengo bi asteetan ez dut idazteko aukerarik izango, ezta denborarik ere, badakizue, zer pentsatu asko izaten da oporretan: hondartza edo piszina, kafe hutsa edo ebakia...

Goza itzazue zuek ere estressik gabeko egunak eta gauak, gozatu zuen ingurukoen konpainiaren epela eta gozatu inguruko herrietako jaiak; aprobetxatu ahalik eta ondoen ikasi behar ez izana, (irailean azterketa bat edo beste dugunontzat animorik handienak!) konturatu ordurako eskularruak eta bufanda jantzita ibiliko baikara, gaztainak eta turroia jateko sasoia berehala iritsiko zaigu, eta horrekin batera urtarrileko azterketak... Baina ez naiz orain uda ozpinez bustitzen hasiko.

Etxean geratzen zaretenok ondo-ondo zaindu Eibar D'or paradisua. Gogor saiatu denok oporretan indarberritzen eta pilak kargatzen; Hilabetea amaitu aurretik makina bat jai zain izango ditugu!
Kanpora joateak hortaz, ez du esan nahi uda garaiko iluntzeetan izaten ditugun lagun arteko solasaldiak amaituko direnik, txosna inguruko berriketak ahaztuko ditugunik, kafesne, garagardo eta ke artean oraindik hamaika istorio geratzen zaizkigu kontatzeko.

Besarkadarik handiena agurtu ezingo zaitudan lagunari, ,ez hain lagunari, Islandiara doan lagunari, irakurri eta idazten ez duenari, egunero bisitatzen didanari, etzi urte t'erdi utzi gintuen begiradarik politenari, sekula irakurtzen ez duenari,  ixilik baina fidel hor jarraitzen duenari, trago bat edo beste zor diodanari, bi eguneko laguntasunean sinesten ez duenari, larunbatero dantzara etortzen den ziberespazioko erregeari, eta aipatzea ahazten zaidan mundu guztiari, besarkadarik handiena eta opor zoriontsuak izan ditzazuela.

xxx

Laster arte.

Horrela dio Unai Iturriagaren nobelak. Berandu dela gelditzeko...

Bizitzan trena behin bakarrik pasatzen dela diote, carpe diem eta aurrera! Sarritan entzun ohi dugu, No dejes para mañana lo que puedas hacer hoy, (ikastolako lagun batek no hagas hoy lo que puedas hacer mañana esaten zigun konbentzimendu osoz).

Argi dagoen gauza bakarra, denborari kasu egin behar diogula da, berak ez digu jaramonik egingo eta. Hortik aurrera, norberak pentsa dezala zer egiten duen...

Zer, azken garagardo bat ez ala?

        — Ez, ez, ni etxera noa.

        — Tira, azkena.

        — Ez, benetan, ipurtzuloraino nago garagardoz.

        — Speed pixka bat badaukat nahi baduzu, lehen erosi diot horko...

        — Eskertua dago eskaintza, baina ez.

        — Non lo egiteko asmoa duzu? Ane beste babalore horrekin joan da eta auskalo zein toki idilikotan ariko diren txorta jotzen. Nire etxean gera zaitezke, pisukidea kanpoan dago.

        — Ez dauzkat lotarako ordu asko. Egia esan, ez nuke hemen egon beharko orduotan.

        — Berdin dio, ohea emango dizut nik. Zure arazoa da lurrean lo egin nahi baduzu...

        Mikelek justu-justuan lortu zuen Somera kaleko 13ko atea zabaltzea. Asteburu osoko egurrak ez zion errazten lurrarekiko angelua elkarzut mantentzea. Eskaileretan gora jarraitu zion Jokinek. Honek ere ausarki desafiatzen zituen orekaren lege nagusiak. Bigarren solairuko ate baten parean pausatu zen Mikel, eta berriz ere atarian izandako arazo bera izan zuen etxekoa irekitzeko. Ate ertzak giltzaren harat-honatekin urratu ostean erdietsi zuen bere helburua.

        — Etxea kristo bat eginda dago, baina ez zaitez arduratu, nire pisukidea ez da oporrak bukatu artean etorriko, eta bere logela libre dago.

        Han eta hemen liburuz mukuru ageri ziren apalategiei so zegoen Jokin, Mikelek komunean puxika lasaitzen zuelarik esaten ari zitzaionari jaramonik ere egin gabe.

        — Sukaldean kafea eta esnea behintzat badaude, lo egin aurretik zerbait hartu nahiko bazenu. Ona dela diote! Nik lehen espagetiak prestatzen nituen parrandatik bueltan, baina speed madarikatu honek gosea ere lapurtu egiten dit.

        Apalategiko liburuak arakatzen zebilen Jokin.

        — Zureak al dira hauek guztiak?

        — Liburuak? Bai zera! Nire pisukidearenak. Egia esan, ardoa edan, sermoiak bota eta liburuak irakurtzen baino ez daki. Tipo jatorra da baina...

        — Denak irakurriak baditu jakituna ere izango da ba, joder!

        — Jakituna? Hor dago bere arazoa. Gehiegi daki ero halakoak! Askotan ez da konturatzen besteok ez ditugula berak adina ordu galdu intelektoa garaztatzen, eta ikaragarrizko predikuak jasan behar izaten ditut. Ardo gehitxo edaten duenean (hortik dator intelektoa garaztatzearena), sarrerako liburuetatik hasi eta egongelara artekoen argumentua kontatzen hasten ez zait ba!

        — Narrativa alemana contemporánea; Joseba Sarrionandiaren Ni ez naiz hemengoa...

        — Bai, Sarri hemen ezagutu zuen, Bilbon. Badakizu, euren garaietan. Inoiz kontatu izan dit batallitaren bat edo beste. Eta horko hori aldiz, azalarengatik erosi omen zuen. Asko gustatzen zaio azalean dakarren pintura. Margolari alemaniar batena da... Dix edo antzeko zerbait. Baina hemen dauden liburu guztien egileak ezagutzeko botila ardo batzuk hustu beharko ditut oraindik Dionisosekin.

        — Dionisos?

        — Hala deitzen diote. Gerra izena zuela uste dut. Beno, ni neu juergako atxurra izara artean lurperatzera noa. Badakizu non dagoen logela. Liburu artean jarraitu nahi baduzu ondo, baina zuri ere ez zaizu batere txarto etorriko lo-kumuxa bat.

        — Ez, eskerrik asko. Axola ez badizu, liburuei bistako bat eman eta alde egingo dut laster. Trena hartu beharra daukat.

        — Zeuk nahi duzun bezala. Berriz ikusten ez bagara, ba zera, pozten naiz zu ezagutu izanaz.

        — Baita neu ere!

        — Esango diot Aneri zurekin egon naizela.

        — Anek apenas gogoratuko nauen, baina berdin dio. Eskerrik asko zure etxeko ateak ezezagun honi zabaltzeagatik.

        — Mesedez... Zoaz pikutara! Gabon.

        — Egun on! Eta laster arte.

        Trumoi hotsak esnatu zuenerako gautua zuen. Lehenengo euri tanta lodiak kristalaren kontra hautsi ziren airez puztutako suizida potoloen gisan. Kanpotik hilurren zegoen festaren hots urruna heltzen zitzaion, eta are urrunagotik, berriz ere trumoi hotsa. Zerua zartatzen ari zela zirudien. Bilbon halakoxeak izaten dira abuztuko ekaitzak. Badirudi eguratsa bera ere garagardoz eta speedez belarrietaraino bete dela, eta ez duela bere ostia txarra adierazi nahi festetako azken egunera arte.

        Iratzargailuaren bila saiatu zen itsumustuan, beso errariarekin han eta hemen joz. Alkohol usain zoragarria zerien galtza bakeroen azpian ezkutatuta aurkitu zuen.

        — Hamaikak eta laurden! Ez dago gaizki, Mikel! Loaldi ederra. Beste honelako pare bat egin eta laster hire anaia futbolista subnormal hori bezain sano eta lirain egongo haiz!

        Ohetik jaiki eta, ilunetan, mundura etorri bezalaxe abiatu zen logelako atera.

        — Aai! Mekaguenlaostia! Nork arraio utzi du hemen anplifikadore putaseme hau?

        Erretolika bota eta behatzei hazka egiten ziela, otu zitzaion anplifikadore putaseme hura zegoen toki geografiko konkretu hartan utzi ahal izan zuen bakarra bera zela. Argia iziotu zuen, bidean traba gehiagorekin ez behaztopatzeko. Argia gauza magikoa baita batzuetan. Piztea besterik ez du behar, oztopo garaiezinak ganorarik gabe utzitako tramankuluak baino ez direla ohartzeko.

        Sukaldean, irratia jarri zuen. Ez zion ia kasurik egiten, baina ohitura errituala bihurtua zuen ohetik jaiki orduko irratia jartzearena. Armairutik kafea hartu eta sutan ipini zuen historiako asmakizunetan gorena iruditzen zitzaion italiana. Kafearen usain goxoak etxea noiz humanizatuko zain egon gabe joan zen zuzen komunera. Bere antza zeukan tipo baten aurpegiarekin topo egin zuen ispiluan. Barrabilei hazka gozo bat egiten zien bitartean komuneko tapa altxatu eta eguneko txizaldirik garrantzitsuenari ekin zion.

        — Erdia barrura erdia kanpora, egun handienetan bezala!

        Dutxa bero baten ondoren gizaki sentitzen zen berriz ere. Kafearen usaina etxe osoan barreiatua zen ordurako, eta albornoza aldean, galtzontzilo barik, edozein emakume lirainek etxera heldu eta aurkitu nahiko lukeen gizona zela iruditu zitzaion.

        Dionisosek hainbeste maite zuen katiluarekin hurbildu zen egongelara kafea hartzera. Somera kaleko farola zaharren argia sartzen zitzaion leihotik. Parranderorik borrokalarienek azkeneko pontxoak jaurtitzen zituzten beheko tabernetan. Horrelako kasuetan egin daitekeen gauzarik egokiena: telebista piztu!, ahalik eta programarik mengelena bilatzeko. Igande gauak aukera ugari ematen du horrelako programa batekin topo egiteko. Ezpain ertzak adurrez beteta zeuzkan aurkezle aguretu bat Alcohólicos Anónimosetik anonimoegia izateagatik egotzitako agure ezdeus bat elkarrizketatzen ari zen. «Benetan maite dut, Jesus! Baina lehen edan egiten nuen eta tel-tel-tel».

        — Mundiala! Ez dago maitasuna baino gauza patetikoagorik.

        Amodioari buruzko bere pentsakizunetan zebilen egongelako mahaitxoan paper pusketa bati erreparatu zionean. «Eskerrik asko berriz ere, Mikel. Barkatuko didazu atrebentzia, baina liburu bat hartu dut apalategitik, alemanen liburu hori. Itzuliko dizut halakoren batean. Jokin».

        — Joder! Ezagun da, bai, tipo hau Aneren lehengusua dela. Besterik gabe edonoren gauzak hartze hori berdina daukate behintzat.

        Bihotz arrosa handi bi agertu ziren telebistan, eta bukatu zen amodio gaitzezko programa. Gero telekomandoarekin hemendik eta handik pikatu zuen pixka bat, gauerdiko film erdi erotiko erdi ezer-ez horietako bat aurkitu arte. Anaia txikiarekin solasaldi labur baina emankor bat izan... eta loak hartu zuen sofan.

        Telebistaren argi errainuek dir-dir egiten zuten egongelaren ilunean, urrunean entzuten hasia zen sirena hotsaren efektua indartuz.

 

 

© Unai Iturriaga

Koadrilarena nerabeen erakunde sozial ohikoa da mundu osoan. Baina, nik dakidala, koadrilak, bere zentzurik itxienean, Euskal Herrian bakarrik irauten du heriotzak banatzen gaituen arte. Nerabezarotik hasi (koadrila hausketak modu tragikoan bizitzen dira) eta zahartzarora arte ("halako koadrilakoa naiz" esanez kokatzen dugu gure burua gizartean), honekin edo harekin zenuen harremana agian hoztuko da, baina soka ez da eteten. Elkarren arteko leialtasunaren lege isil baina zorrotz batek gidatzen du koadrilakon ibilbidea. Familiarekin bezalatsu. Horregatik, miraz nago gure antropologoek-eta nola ez duten orain arte koadrila aztertu: gure gizartearen eta gure politikagintzaren muin ezkutu asko ezagutzeko balioko liguke.

Anjel Lertxundi.

Una imagen vale más que mil palabras diote askok eta askok,
Niri zalantza sortzen zait esaldi honen aurrean. Baina gai hau beste baterako utziko dut...aurreko batean utzi nuen bezala...

Uztailaren amaieraren aurrean, oporraldiaren erdia edanda geratu dela ohartzen gara, langile askorentzat hainbeste desiotako oporrak gerturatzen daude.
Guk, San Ferminetan izaten diren estatubatuarrak bezalaxe, gure erara, gure neurrira eta ahal izan dugun ondoen atera diogu zukua hilabeteari.
Hori bai, gurasoek gautxori hutsak garela eta ohiko ordutegiez at ibiltzen garela kexatzen jarraitzen dute urtero legez, beti kalean gaudela, eurak lanean ari direla eta etxean gutxi laguntzen dugula...betikoa!.
Hala ere, uztaila aprobetxatu dugun moduan aprobetxatzeak bere justifikazioa du: urruneko Mexikotik, lagunen lagun bat etorri behar izan da bisitan, Diegok mugiarazi gaitu hara eta hona. Gure inguruaz asko gozatu dugun arren, abuztuan urrutira joateko planak egiten aritu garen bitartean ibili gara Gaztelugatxe zein Itzurunen barrena. 1000 argazkiren aurrean, hitzik ez zait geratu, soilik, gurea dena benetan aprobetxatzen ez dakigun sentsazioa.

Abuztua iritsi eta hor nonbaitera, (urrutira ahal bada) joateko gosez gaudela, ostiralean lau egunetarako Tarragona aldera joan ginen. Haritz-eko dantzariekin batera, euren dantza emanaldietan parte hartzeko aukera izan dugu Kezkako  zortzi lagunek.
Iritsi ginen bada  Vendrell-era;  egin genuen dantza, ordubetez; batzuk beste batzuk baino gusturago, baina publikoa izugarri pozik geratu zela argi geratu zen. Txalo zaparrada ederra eta ospitalera.
"¡qué maLa pata!"
Asteburuaren hasiera pertsonalki ona izan zenik ezin dut esan, baina horrelako konpainiak orkatilako minaz ahaztea lortu zuen.  Ondorengo bi egunetan dantza, hondartza eta giro on-ona nagusitu dira.
Baina tira gure gora beherekin jarraitu aurretik, barkatuko didazue, konturatu naiz alfer-alferrik ari naizela gure bizipenak kontatzen. Azken batean, bizitakoa bizi izan dugunok bakarrik dakigulako benetan nolakoa izan den. Hortaz, Vendrell-en egon zaretenontzat gogoeta txiki bat egiteko aukera daukazue hemen, eta etorri ez zaretenok berriz, imajinazioa dantzan ipintzeko parada.

Laster arte!

Una chica estaba esperando su vuelo en una sala de espera de un gran aeropuerto. Como debía esperar un largo rato, decidió comprar un libro y también un paquete con galletas. Se sentó en una sala del aeropuerto para poder descansar y leer en paz.

Asiento de por medio, se sentó un hombre que abrió una revista y empezo a leer. Entre ellos quedaron las galletas.

Cuando ella cogió la primera, el hombre también tomó una. Ella se sintió indignada, pero no dijo nada. Sólo pensó: ¡qué descarado; si yo fuera más valiente, hasta le daría una bofetada para que nunca lo olvide!

Cada vez que ella cogía una galleta, el hombre también tomaba una.

Aquello le indignaba tanto que no conseguía concentrarse ni reaccionar. Cuando quedaba solo una galleta, pensó:¿qúe hará ahora este aprovechado?

Entonces el hombre partió la última galleta y dejó media para ella. Ah! No! Aquello le pareció demasiado!¡se puso a resoplar de rabia!

Cerró su libro y sus cosas y se dirigió al sector del embarque.

Cuando se sentó en el interior del avión, miró dentro del bolso y para su sorpresa, allí estaba su paquete de galletas…intacto, cerrado.

¡sintió tanta vergüenza!

Sólo entonces se dio cuenta de lo equivocada que estaba. ¡Había olvidado que sus galletas estaban guardadas dentro de su bolso!

El hombre había compartido las suyas sin sentirse indignado, nervioso, consternado o alterado. Y ya no estaba a tiempo ni tenía posibilidades para dar, explicar o pedir disculpas.

Y recordó que existen cuatro cosas en la vida que no se recuperan:

Una piedra, después de haber sido lanzada.

Una palabra, después de haberla dicho.

Una oportunidad, después de haberla perdido.

El tiempo, después de haber pasado.

 

KOMUNIKAZIO TREBETASUNAK 08.

Bizitza hiruzpalau ordutara mugatuko balitzake, ZORAGARRIA x10 dela esango nuke. Arratsaldean, Eskoriatza, mozkorrak, futbolistak, dantzariak, musika, aterkin txuria, autoak, mendia (edo auzoen goi-goi-goi aldea)...dena Taurus irabiagailu baten sartu eta itsasoz beteriko mugetan izan ez bada ere, San Salvadorren magalean giltzapetuko nuke nire hiruzpalau orduko bizitza...
Unibertsitateko lan bat aitzaki, arratsalde bikaina. Txanpa baten amaiera tristea, politegia izan delako!
Zoragarria x 10 izan da;  harro, zorretan eta pozik nago, zuekin : )
Eskerrik asko!